Στις 23 Φεβρουαρίου 1999, η hip hop κουλτούρα υποδέχτηκε μια απελευθερωμένη φωνή που είπε πράγματα τα οποία άλλοι MCs απλώς φαντάζονταν. Ένα άλμπουμ που έφερε τον ακροατή αντιμέτωπο με τα πιο σκοτεινά του ένστικτα. Ο λόγος για το The Slim Shady LP, του Εminem, έναν δίσκο που θα επαναπροσδιόριζε την ποπ κουλτούρα, την αντιπαλότητα και, πάνω απ’ όλα, το ίδιο το mainstream hip hop.
Πριν ο Eminem γίνει όνομα που διαβάζεται με κεφαλαία γράμματα, υπήρξε ο Marshall Mathers, ένας λευκός ράπερ από το Ντιτρόιτ, με παιδικά τραύματα, οικογενειακές δυσλειτουργίες και ένα όραμα. Το 1996, μας συστήνει το ντεμπούτο του Infinite το οποίο πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, μια προσπάθεια να «αφομοιωθεί» σε ένα ήδη κατεστημένο hip hop σύστημα. Όταν παρουσιάστηκε το alter ego του Slim Shady μέσα από ένα EP το 1997, δεν ήταν απλώς ένας χαρακτήρας, είχε έρθει για να προκαλέσει, να εξοργίσει και, τελικά, να καθιερώσει έναν MC που θα γινόταν σύμβολο μα και αντιπαράδειγμα.
Η τύχη του Marshall Mathers άλλαξε όταν ο παραγωγός Dr. Dre, ένας από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς στην ιστορία του West Coast ήχου, άκουσε το The Slim Shady LP και αποφάσισε να υπογράψει μαζί του, στην Aftermath Entertainment. Αυτή η συνεργασία δεν ήταν απλώς μια μουσική σύμπραξη. Ήταν συμβολική, ο Dre, «πατέρας» του G funk ήχου, είχε επιλέξει έναν outsider που μέχρι τότε θεωρούνταν περιθωριακός, κάτι που μεταφέρετε και στη παραγωγή του The Slim Shady LP, το οποίο συνδυάζει τα σκοτεινά beats του Dre με την ακατέργαστη ενέργεια και την αυτοβιογραφική ένταση του EMINEM. Να σημειωθεί εδώ ότι, οι βασικές ηχογραφήσεις του έγιναν στο Studio 8 στο Ferndale του Michigan στην περιοχή όπου μεγάλωσε ο Eminem.
«My name is...»
Το πρώτο μεγάλο single του άλμπουμ, “My Name Is”, το οποιο βασίζεται στο sample από το “I Got The…” του Labi Siffre (1975), ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο Eminem σύστησε τον εαυτό του στην παγκόσμια σκηνή. Με εμπνευσμένους, αυτοσαρκαστικούς στίχους και ένα hook που κολλάει στο μυαλό, το κομμάτι ήταν ταυτόχρονα αστείο και αλλά και σοκαριστικό.
Αλλά κάτω από το χιούμορ και την pop κουλτούρα που αναφέρεται αφειδώς, υπήρχε ένα στοιχείο αλήθειας, ένας αφηγητής που γελάει ενώ περιγράφει μια ζωή γεμάτη πόνο, αποτυχία και θυμό. Αυτή η διπλή ανάγνωση φάρσα και ταυτόχρονα τραγωδία είναι που έκανε τον Eminem μοναδικό. Το Slim Shady LP ήταν και παραμένει ένα άλμπουμ που προκαλεί. Κομμάτια όπως το διαβόητο “'97 Bonnie & Clyde” στο οποίο ακούγεται στο παρασκήνιο η φωνή της μικρής Hailie (της κόρης του Eminem) και το “Guilty Conscience” όχι μόνο δημιούργησαν αντιπαραθέσεις, αλλά έφεραν το κοινό αντιμέτωπο με το πόσο μακριά μπορούν να ταξιδέψουν οι στίχοι όταν αφηγούνται μια ιστορία πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση.
Βέβαια η επίθεση εναντίον του Eminem από μερίδα της κριτικής, γονείς και οργανώσεις ήταν αμείλικτη. Οι κατηγορίες για μισογυνισμό, βία και προσβολές δεν ήταν απλώς συζητήσεις σε forums έγιναν κεντρικά ζητήματα κοινωνικής συζήτησης. Και η απάντηση του Eminem ήταν απλά να συνεχίσει να μιλάει τη «γλώσσα» του. Μέσα σε λίγους μήνες το The Slim Shady έγινε πολυπλατινένιο, κέρδισε το Grammy για το καλύτερο Rap Άλμπουμ και μετέτρεψε τον Εminem από έναν underground MC σε παγκόσμιο superstar... Αλλά, η πραγματική ανεκτίμητη κληρονομιά του άλμπουμ ήταν ότι άνοιξε δρόμο για την αποδοχή της ψυχικής αστάθειας ως θεματικής, της αυτοαναφορικότητας ως καλλιτεχνικού εργαλείου και της αντιφατικής αφήγησης ως τέχνης.
Το θορυβώδες, σαρκαστικό προσωπείο του alter ego του δεν ήταν απλώς καλλιτεχνικό gimmick , ήταν ξεκάθαρος μηχανισμός αυτοπροστασίας για να εκφράσει όσα δεν θα μπορούσε αλλιώς. Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, 25 χρόνια μετά, το The Slim Shady LP παραμένει τόσο ισχυρό όχι επειδή συμφωνούμε με όσα λέει, αλλά επειδή δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την αλήθεια την οποία εμπεριέχει.
