Δύο μήνες μετά τις "Μεγάλες Αλήθειες", ο Sigmataf επιστρέφει και πατάει το κουμπί χωρίς φρένα με το νέο του κομμάτι "Όλα Καλά".
Στο video, μια Hi-8 κάμερα βγαλμένη κατευθείαν από τα 90s ακολουθεί τον Sigmataf σε βόλτα στο Πολύγωνο. Και τίποτα εκεί δεν μοιάζει σαν καρτ-ποσταλ, είναι πιο θολό, πιο πειραγμένο. Από έναν λόφο βλέπει την πόλη από ψηλά, την Αθήνα να απλώνεται κάτω σαν πρόχειρη μακέτα, η πόλη την νύχτα: πάντα γκρίζα, ζωντανή ακόμα σε μισοπεθαμένα φώτα που πηγαινοέρχονται, μόνιμα σε overload. Street ξενάγηση χωρίς φίλτρα, με βήμα αργό και βλέμμα καθαρό.
Το "Όλα Καλά" πατάει γερά στο spoken word, με ελληνικό στίχο, και με έναν ήχο από πίσω που δεν κάθεται ήσυχος, ειδικά μετά την μέση του κομματιού, όταν σταματούν οι λέξεις. Κάνει ζιγκ-ζαγκ από το hip hop στο synthwave μέχρι το electro, σαν playlist που αλλάζει στα φανάρια. Και στο φινάλε, το κομμάτι ανοίγει διάπλατα και σε τραβάει μέσα, στο δικό σου προσωπικό Πολύγωνο, εκεί που οι σκέψεις σου μπορεί να κάνουν κύκλους έξω από αυτό που ακούς.
Στίχοι, ερμηνεία και ενορχήστρωση από τον ίδιο τον Sigmataf. Λήψεις και μοντάζ από τον μπλουμ. Η μουσική στήθηκε από τον Rateone, με κιθάρες του Resonoot και καθοριστικά synths από τον Charlie Bushkins στα ρεφρέν. Μίξη και mastering από τον Πάνο Τσεκούρα στα Top Floor Studios τον Οκτώβριος της περασμένης χρονιάς.
Κι επειδή το "Όλα Καλά" δεν λέει ότι όλα είναι όντως καλά, λέει απλώς ότι συνεχίζουμε, στους δρόμους, με τον θόρυβο, με την πόλη στην πλάτη. Αλλά ίσως και με λίγο λίγότερο spoken word βρε παιδιά – κι αυτό το σχόλιο δεν πάει μόνο στον Sigmataf, γιατί τουλάχιστον αυτός είναι και από τους παλιότερους (της νέας σκηνής), αλλά σε όλους που ξαφνικά, τώρα, τα τελευταία χρόνια ανακάλυψαν μια φόρμα και της ρουφάνε το αίμα χωρίς καν εκείνη να τους δίνει πίσω λίγη έξτρα ζωή. Και τι θέλω να πω; Πολύ της μόδας το spoken word τελευταία. Και δεν το κρύβω, το έχω πει ανοιχτά σε όλους τους fellow artists. Λίγο ποίηση, λίγο μουσική, λίγο «να σου πω κάτι βαθύ χωρίς να κουραστώ να το τραγουδήσω». Σαν να ανακαλύψαμε όλοι μαζί ότι αν μιλήσεις αντί να τραγουδήσεις, μπορείς να βαφτίσεις την αμηχανία δήλωση. Όχι, δεν λέω ότι είναι κακό, απλώς, όπως σε κάθε μόδα, ξεχωρίζει αμέσως ποιος έχει λόγο και ποιος απλώς έχει ένα μικρόφωνο.
