Ο Jim Jarmusch δεν χρειάζεται δραματικούς λόγους για να περιγράψει μια κρίση. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο NME, είπε ότι αν ένας καλλιτέχνης όπως ο David Lynch δεν μπορούσε να βρει χρηματοδότηση, τότε το πρόβλημα είναι σοβαρό. Είναι θεμελιώδες.
Όπως εξηγεί στο NME, η έλλειψη χρηματοδότησης δεν αφορά μόνο κάποια έργα. Η ίδια η ύπαρξη ενός ξεχωριστού κινηματογραφικού βλέμματος επηρεάζεται. Ωστόσο, η δική του δημιουργική πορεία συνεχίζει να διαφέρει από αυτή τη ροή.
Η τελευταία του ταινία Father Mother Sister Brother δεν προσπαθεί να προσαρμοστεί ή να «μεγαλώσει» για να ταιριάξει σε πιο εμπορικά πρότυπα. Παραμένει εσωστρεφής, σχεδόν ήσυχη, εστιάζοντας σε αφηγήσεις που δεν κορυφώνονται, αλλά απλώνονται σε μια μελαγχολία. Οι σχέσεις που περιγράφει παραμένουν ανοιχτές, με όλες τις εντάσεις και τις αποστάσεις τους. Και σε αυτό το πλαίσιο, οι σιωπές παίζουν σημαντικό ρόλο. Ο Jarmusch, όπως αναφέρει στην ίδια συνέντευξη στο NME, ενδιαφέρεται για όσα δεν λέγονται. Οι διάλογοι φαίνεται να περιστρέφονται γύρω από το συναίσθημα, χωρίς να το ονομάζουν. Εκεί δημιουργείται η ένταση: όχι μέσα από την έκρηξη, αλλά μέσα από την αναμονή.
Η παρουσία του Tom Waits ίσως να ενισχύει αυτή την αίσθηση. Δεν πρόκειται για μια ερμηνεία που αποσκοπεί στην εντύπωση. Αντιθέτως, στηρίζεται σε λεπτές μετατοπίσεις, σε μικρές παύσεις και σε βλέμματα που κρύβουν ιστορία χωρίς να την εξηγούν. Όλα λειτουργούν με μια εσωτερική οικονομία, όπου κάθε στοιχείο υπάρχει μόνο όσο χρειάζεται. Σε μια εποχή όπου η κινηματογραφική παραγωγή επηρεάζεται όλο και περισσότερο από εμπορικούς δείκτες και ταχύτητα κατανάλωσης, η στάση του Jarmusch, όπως φαίνεται από τη συνέντευξή του στο NME, είναι σχεδόν αντισυμβατική.
Ο σκηνοθέτης δεν απορρίπτει το σύστημα, αλλά ούτε προσαρμόζεται σε αυτό. Επιλέγει να εργάζεται με τους δικούς του ρυθμούς, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει λιγότερους πόρους ή μεγαλύτερη αβεβαιότητα. Ίσως τελικά, εκεί βρίσκεται το πραγματικό νόημα της δήλωσής του για τον Lynch. Όχι ως δραματική προειδοποίηση, αλλά ως μια καθαρή αποτύπωση της πραγματικότητας: το ανεξάρτητο σινεμά δεν κινδυνεύει από έλλειψη ιδεών, αλλά από έλλειψη χώρου για να υπάρξουν. Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, δημιουργοί όπως ο Jarmusch συνεχίζουν - όχι από αντίδραση, αλλά από ανάγκη.
