Τετάρτη βράδυ στην Πλατεία Νερού αν έφτασες για να ακούσεις τον Moby των τελευταίων πέντε ή έξι φορών –κι αυτός δεν θυμόταν ακριβώς– που τον είδες στην Ελλάδα, ατύχησες. Αυτή τη φορά στην Πλατεία Νερού ήρθε ο νέος Moby με την μπάντα του, λιγότερο στατικός από ποτέ, γεμάτος ενέργεια και τραγούδια κυρίως από τα Play και 18 ζωντανεμένα αλλιώς σε μια συναυλία περισσότερο δυνατή από ποτέ.
Η επιστροφή του Moby στην Ελλάδα, έπειτα από δεκαπέντε χρόνια απουσίας, αποτέλεσε ήδη από την ανακοίνωσή της ένα από τα σημαντικότερα συναυλιακά γεγονότα της πόλης για το 2026. Η sold out εμφάνισή του στο Πάρκο Νερού απέδειξε ότι ο Moby εξακολουθεί να εξελίσσεται δημιουργικά, χωρίς να αποκόπτεται από το έργο που τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ηλεκτρονικής μουσικής.
Η Πλατεία Νερού, ένας από τους μεγαλύτερους υπαίθριους συναυλιακούς χώρους της Αθήνας, με συμμάχους πάντα τη θάλασσα και την Τετάρτη 1η Ιουλίου το φραουλένιο φεγγάρι αποδείχθηκε ιδανική για μια παραγωγή που βασίστηκε σε ένα εξαιρετικό ήχο και μια εντυπωσιακή οπτική εμπειρία μπροστά σε 25.000 ζευγάρια μάτια. Η σκηνή αυτή τη φορά ήταν λιτή, χωρίς περιττά σκηνικά, αφήνοντας τον φωτισμό, τις προβολές και τις εναλλαγές των χρωμάτων να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα που άλλοτε θύμιζε rave της δεκαετίας του 1990 με ψυχεδελικά χρώματα, λουλούδια που άνοιγαν και καλειδοσκόπια και άλλοτε μια σχεδόν κινηματογραφική ambient εγκατάσταση με πρωταγωνιστές βουνά, σύννεφα, αστέρια και πλανήτες. Η αισθητική αυτή αντανακλούσε πιστά τη φιλοσοφία της μουσικής του Moby που ανέκαθεν επιδίωκε να προσφέρει ηρεμία, περισυλλογή και προβληματισμό σε έναν κόσμο γεμάτο ένταση και υπερπληροφόρηση, αλλά και της στροφής του Moby προς τα φυσικά όργανα και της επιθυμίας του για αποδόμηση και αναδόμηση του έργου του.
Από τα πρώτα λεπτά της εμφάνισης ο Moby μέσα σε ένα λευκό T-Shirt σαν δρομέας σε έκσταση κατέστησε σαφές ότι δεν επιδίωκε να εντυπωσιάσει μέσω θεατρινισμών, εκκεντρικής εμφάνισης, θεαματικών εφέ ή σκηνικών υπερβολών. Η παρουσία του εκρηκτική με ένα ασταμάτητο δίωρο αλώνισμα πέρα-δώθε στη σκηνή -όταν άφηνε κιθάρα, πλήκτρα και congas- και μια άσβεστη ενέργεια που μετέδιδε στο κοινό και κρατούσε με τρόπο μαγικό την ισορροπία θέτοντας ως πρωταγωνίστρια την μουσική κι ως περιορισμό την αυτοπροβολή.
Setlist που συγκέντρωσε όλες τις επιτυχίες του παρελθόντος με νέα ενορχηστρωτική διάσταση, περισσότερο βάθος, έντονη διάθεση για rave χορό και λιγότερο προσανατολισμό στην πιστή αναπαραγωγή των στούντιο ηχογραφήσεων. Οι ambient στιγμές λειτουργούσαν ως μεταβατικά σημεία ανάμεσα σε πιο δυναμικά ηλεκτρονικά κομμάτια, δημιουργώντας μια συναυλία με αφηγηματική συνοχή και αξεπέραστη αίσθηση.
Δυνατό ξεκίνημα χωρίς προλόγους κι εισαγωγές με το "Bodyrock" να ανάβει φωτιά στη στιγμή και το “In My Heart” να ξεσηκώνει από νωρίς το κοινό σε ένα ξέφρενο χορό, το αείμνηστο "Go" στο οποίο ο Moby έπιασε τα κρουστά με το θέμα από το Twin Peaks να σκαλίζει εφηβικές αναμνήσεις, το “In This World” με ένα twist καθηλωτικό. Ξεχωριστή στιγμή αυτή που ακούστηκε από την Nadia Duggin το “Heroes”, το «ωραιότερο τραγούδι που έχει γραφτεί ποτέ», το οποίο ο Moby προλόγισε με μια μικρή αφήγηση από την οποία μάθαμε ότι στην πρώτη του καλοκαιρινή δουλειά, όταν ήταν 12 χρόνων, μάζευε μπαλάκια του γκολφ για να συγκεντρώνει χρήματα και να αγοράζει δίσκους του David Bowie και να τον γνωρίσει μετά από καιρό, να γίνουν φίλοι κι ένα βράδυ στον καναπέ του να τον απολαύσει σε ένα παρεϊστικο “Heroes” στο σαλόνι του. Η ρομαντική εκτέλεση του “Porcelain” άναψε τους φακούς των κινητών, το singalong και τις καρδιές μας, ενώ με τα επιβλητικά beats και το έξτρα techno περιεχόμενο στο δηκτικό mash up του “Next is the E” με το “Without me” του Eminem και τον στίχο «Nobody listens to techno» ο Moby έπιασε τα πλήκτρα και λίγο αργότερα επισήμανε χαμογελώντας ότι ο ίδιος βλέπει 25.000 άτομα που το κάνουν. “Raining Again” σε rock version εντυπωσιακή ,”Honey” πιο dance από ποτέ, “Natural Blues” με συγκινητική συμμετοχή κοινού, “Disco Lies” με congas μαγικά και “Machete” με τα beats στο στήθος μου να συντονίζονται με το τρέξιμο του Moby στη σκηνή.
Οι εναλλαγές ανάμεσα σε ambient συνθέσεις, ηλεκτρονική dance μουσική, rock κιθάρες και gospel φωνητικά πραγματοποιούνταν με φυσικότητα, χωρίς να διαταράσσουν τη συνοχή του show. Σε λίγα σημεία ίσως οι απομακρυσμένες από τις αρχικές ηχογραφήσεις ambient εισαγωγές καθυστερούσαν την άμεση αντίδραση του κοινού. Θα μπορούσαμε, ωστόσο, να μιλήσουμε για αψεγάδιαστες επανεκτελέσεις που δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τις κλασικές, με εξαίρεση ίσως το “Why Does My Heart Feel So Bad” όπου ο αργός ρυθμός των φωνητικών αφαιρούσε κάτι από τη συναισθηματική ένταση που προκαλεί η αρχική εκτέλεση, με δυνατό σημείο, όμως, σε αυτό τις εικόνες των χαρούμενων ελεύθερων ζώων που έρχονταν να συμπληρώσουν το κενό.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή η χρήση των οργάνων και των φωνών. Οι μουσικοί -τσέλο, βιολί, πλήκτρα, drums- και οι τραγουδίστριες που συνόδευαν τον Moby απέδωσαν με εξαιρετική ευαισθησία τα gospel και soul στοιχεία που χαρακτηρίζουν μεγάλο μέρος της μουσικής του, προσδίδοντας έντονο συναισθηματικό φορτίο στις ερμηνείες. Οι γυναικείες φωνές μάλιστα των India Carney και Nadia Duggin αποτέλεσαν τον βασικό άξονα της παράστασης, προσφέροντας ζεστασιά απέναντι στη συχνά ψυχρή υφή των ηλεκτρονικών ήχων με ιδιαίτερη στιγμή το “Flower/Find My Baby” και την αντίστιξη των γυναικείων φωνών αριστερά-δεξιά στην πιο δυνατή κιθάρα του Moby.
Η παραγωγή του ήχου υποδειγματική. Οι χαμηλές συχνότητες παρέμειναν καθαρές και δυναμικές χωρίς να καλύπτουν τις μελωδικές γραμμές, ενώ οι ambient υφές αναδείχθηκαν με λεπτομέρεια. Το αποτέλεσμα ήταν μια ακουστική εμπειρία που διατηρούσε την ένταση των dance στιγμών σε υψηλή ένταση με αυξανόμενα bpm αλλά και την ευαισθησία των πιο ατμοσφαιρικών συνθέσεων.
Οι οπτικές προβολές με εικόνες της φύσης, της πόλης και της καθημερινότητας συνέβαλαν στη δημιουργία μιας εμπειρίας που συνδύαζε συναυλία, εικαστική εγκατάσταση και κινηματογραφική προβολή και δημιουργούσαν μια αφήγηση γύρω από τη σχέση του ανθρώπου με τον σύγχρονο κόσμο. Τα ζώα πάντα στο επίκεντρο ,η ευγενική και ακραία συγκινητική Jane Goodall σε ένα βίντεο που τον ευχαριστεί για τη στήριξη του ιδρύματος της και αναφέρεται στον ψυχισμό των ζώων, και βέβαια η πληγή των Αμερικάνων πολιτών, ο Trump κι ο παραλογισμός. Ανάμεσα στα τραγούδια σύντομες κι ανθρώπινες παρεμβάσεις για την αγάπη του για τον David Bowie, για μια punk rock μπάντα πριν την ενασχόληση του με την ηλεκτρονική μουσική λίγο πριν ξεκινήσει τη rock version του “Flower” που ένωσε με το “Find My Baby”, στην οποία ο Μοby απόλαυσε το παίξιμο της κιθάρας του και δήλωσε ότι μόνο σε αυτό το τραγούδι μπορεί να υποδυθεί τον κιθαρίστα. Τα απολογητικά λόγια για τη χώρα του και τον χειρότερο πρόεδρό της πριν το “Lift Me Up”, η αγάπη του για την Αθήνα, τα χαρακτηριστικά “Thanks, Thanks, Thanks” συγκινούν, εμπνέουν και δημιουργούν, κάθε φορά, μια αυθεντική σύνδεση με το κοινό του χωρίς διάθεση διδακτισμού και πολιτικής.
Η Πλατεία Νερού γρήγορα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο πάρτι, με το κοινό να χορεύει ασταμάτητα. Οι ανανεωμένες ενορχηστρώσεις αποδείκνυαν ότι ακόμη και τα πιο γνωστά τραγούδια μπορούν να αποκτήσουν νέα ζωή, όταν παρουσιάζονται με δημιουργικότητα και φαντασία. Η κορύφωση ήρθε λίγο πριν το τέλος, όταν ο Moby ζήτησε να στραφούν οι προβολείς στο κοινό, ώστε να πετύχει μια καλή selfie με τους πρωταγωνιστές της βραδιάς, τους ανθρώπους που μοιράστηκαν αυτή την εμπειρία μαζί του.
Ο Moby δεν βασίζεται αποκλειστικά στη νοσταλγία, ούτε επαναλαμβάνει μηχανικά τις επιτυχίες του παρελθόντος. Αντίθετα, ανανεώνει συνεχώς το υλικό του, συνδυάζοντας την εμπειρία με τη διάθεση για πειραματισμό. Η ευρωπαϊκή περιοδεία του 2026, αν μη τι άλλο, δείχνει έναν δημιουργό που εξακολουθεί να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης. Με τις ρίζες του να βρίσκονται στην ηλεκτρονική dance μουσική, ο σημερινός Moby ενδιαφέρεται για την ατμόσφαιρα, την ένταση, τη μουσική αφήγηση και τον χορό.
Μια δίωρη διαδρομή στις σημαντικότερες στιγμές της τριαντάχρονης καριέρας του, αλλά και μια υπενθύμιση ότι η ηλεκτρονική μουσική μπορεί να είναι ταυτόχρονα χορευτική, βαθιά ανθρώπινη και συναισθηματικά φορτισμένη. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η εμφάνιση του Moby στο Release Festival επιβεβαίωσε ότι αυτός εξακολουθεί να αποτελεί μια ξεχωριστή φυσιογνωμία της σύγχρονης μουσικής που ύστερα από τρεις δεκαετίας δημιουργικής πορείας πειραματίζεται, εξελίσσεται και προσφέρει στο κοινό μια εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια μιας συμβατικής ζωντανής εμφάνισης.
«Punk rocker, Little Raver, Activist», όπως ανέφερε και ο ίδιος.
Thanks. Thanks. Thanks.
PALE BLUE EYES
Την βραδιά άνοιξε η μπάντα από το South Devon και το Sheffield που πήρε το όνομά της από το “Pale Blue Eyes” των Velvet Underground αποδεικνύοντας ότι αποτελεί πολύ περισσότερα από μια τυπική “μπάντα προθέρμανσης”. Το βρετανικό indie-pop/dream-pop τρίο που σχηματίστηκε το 2020 με πυρήνα το παντρεμένο ζευγάρι Matt Board (φωνή, κιθάρα, synthesizers) και Lucy Board (drums, synthesizers, φωνητικά) και τον μπασίστα Aubrey Simpson την Τετάρτη 1η Ιουλίου ανοίγοντας το Release, μέσα από κομμάτια όπως τα “TV Flicker”, “Dr Pong” , “The Dreamer”, “Pieces of You” μας παρουσίασε ένα ατμοσφαιρικό κράμα dream pop, shoegaze και ηλεκτρονικής indie, με αιθέριες μελωδίες, διακριτικούς krautrock ρυθμούς και έναν κινηματογραφικό χαρακτήρα που δημιούργησε την ιδανική ατμόσφαιρα στην Πλατεία Νερού πριν από την εμφάνιση των Garbage. Λιτότητα και εσωτερική ένταση, χαμηλότονα και υπνωτιστικά μονοπάτια, διακριτική αλλά ουσιαστική σκηνική παρουσία με έναν frontman με ξεχωριστή χροιά φωνής κι ένα χαρακτηριστικό λίκνισμα που έδειχνε να απολαμβάνει κάθε λεπτό στη σκηνή θύμισαν έντονα Slowdive και M83 διατηρώντας σε κάθε περίπτωση και τη δική τους ταυτότητα, η οποία βασίζεται σε μια ισορροπία ανάμεσα στη νοσταλγία και τον σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο.
GARBAGE
Στις 19:45 τη σκηνή κατέλαβαν οι Garbage, οι οποίοι μέσα στο όμορφο σούρουπο απέδειξαν ότι παραμένουν μια από τις πιο αξιόπιστες και επιβλητικές live μπάντες της εναλλακτικής ροκ σκηνής. Στη γεμάτη ενέργεια εμφάνισή τους την κεντρική θέση συνεχίζει να καταλαμβάνει η Shirley Manson, η οποία μονοπωλεί το ενδιαφέρον χάρη στη σκηνική της παρουσία, την άμεση επικοινωνία με το κοινό και την έντονη συναισθηματική φόρτιση που μεταδίδει.
Δεν παρέλειψε να εξυμνήσει το αθηναϊκό κοινό («Amazing Athenians»), να εκφράσει τον σεβασμό της στον Moby, να αναφερθεί στο θαύμα της μουσικής παρόλες τις αλλαγές στη μουσική βιομηχανία και να επισημάνει ότι δεν θεωρεί ποτέ δεδομένη την αγάπη που λαμβάνει από το κοινό.
Το setlist της βραδιάς έφερε σε ισορροπία νέο υλικό από το άλμπουμ “Let All That We Imagine Be The Light” (“Vow”, “Chinese Fire Horse”, “There’s No Future In Optimism”, Hold) και διαχρονικές επιτυχίες όπως τα “Stupid Girl”, “Push It”, “I Think I’m Paranoid”, “Cherry Lips” και “Only Happy When It Rains”, αποδεικνύοντας ότι η μπάντα δεν στηρίζεται αποκλειστικά στη νοσταλγία, αλλά εξακολουθεί να δημιουργεί και να παρουσιάζει σύγχρονο, ουσιαστικό έργο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το εξαιρετικό δέσιμο των μουσικών, οι οποίοι αποδίδουν με ακρίβεια και ένταση το υλικό της μπάντας, ενώ η συνολική παραγωγή ανέδειξε τον χαρακτηριστικό ηλεκτρονικό και κιθαριστικό ήχο των Garbage. Η Shirley Manson διατηρεί το κοριτσίστικο νεύρο των 90s, αγαπά τις ιστορίες ανάμεσα στα τραγούδια για ένα αγόρι που την κατέστρεψε ή την Patti Smith με την οποία συναντήθηκε στην προηγούμενη εμφάνισή της στην Ελλάδα πριν 30 χρόνια (η οποία μάλιστα προηγήθηκε των Garbage στη σκηνή) και κινείται με σιγουριά ανάμεσα στις νέες δημιουργίες και τις επιτυχίες του παρελθόντος. Αναμφισβήτητα οι Garbage εν έτει 2026 εξακολουθούν να διαθέτουν δημιουργικότητα, σκηνική δύναμη και την ικανότητα να προσφέρουν συναυλίες υψηλού επιπέδου, που ικανοποιούν τόσο τους παλιούς όσο και τους νεότερους ακροατές.
Αν έλειψε κάτι, αυτό ήταν τα “#1 Crush” και το “Milk”, αλλά σε κάθε περίπτωση η διασκευή στο “Lovesong” των Cure, η είσοδος της μπάντας με το “Laura Palmer’s Theme” (που την ένωσε με τον Moby) και το εξαιρετικά συναισθηματικό “The Day That I Met God” στο κλείσιμο μας αποζημίωσαν.
