Πώς έχουν αλλάξει οι καιροί... Πριν από μερικά χρόνια, εάν ένα φεστιβάλ ανακοίνωνε ως βασικό headliner ένα συγκρότημα που είχε ξαναέρθει μόλις το 2024, θα έπεφταν σχόλια του τύπου «ξαναζεσταμένο φαγητό», «πάλι τους ίδιους και τους ίδιους» ή «δεν ακούγονται πια, πρέπει να αποσυρθούν». Όμως, η ανακοίνωση για την επιστροφή των Megadeth στη χώρα μας δεν προκάλεσε το παραμικρό αρνητικό σχόλιο. Ίσα-ίσα, η είδηση ότι το ομότιτλο άλμπουμ τους θα είναι το τελευταίο τους και ότι αυτή η περιοδεία αποτελεί το αποχαιρετιστήριο «αντίο» τους, ήταν ο απόλυτος λόγος για να φροντίσεις να είσαι εκεί.
Και μαζί με τους Megadeth, για να δέσει ακόμα καλύτερα η μέρα, είχαμε και τους Sepultura. Μετά από 40 χρόνια πορείας, αποφάσισαν να αποχωρήσουν από την ενεργό δράση, και γι' αυτό στην περιοδεία τους με τίτλο Celebrating Life Through Death τονίζουν σε κάθε τόνο ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που παίζουν σε κάθε χώρα.
Για το «ζέσταμα» της βραδιάς εμφανίστηκαν οι Sylosis, οι οποίοι συγκαταλέγονται εδώ και χρόνια στις σημαντικότερες δυνάμεις του σύγχρονου βρετανικού metal. Με επικεφαλής τον Josh Middleton (κιθαρίστα και μέλος των Architects την περίοδο 2018-2023), το συγκρότημα έχει διαμορφώσει έναν ξεχωριστό ήχο που συνδυάζει thrash, melodic death metal και progressive στοιχεία, μέσα από δίσκους όπως τα Conclusion Of An Age, Edge Of The Earth, Monolith, Cycle Of Suffering, καθώς και το πρόσφατο The New Flesh.
Φτάνοντας στον γνώριμο χώρο της Πλατείας Νερού λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή, έβλεπες ότι ο κόσμος ήταν ήδη αρκετός. Παρά τον καυτό ήλιο, πολλοί είχαν πιάσει θέση μπροστά-μπροστά. Και μάλλον ξεκινήσαμε ιδανικά, καθώς από τα πρώτα κιόλας κομμάτια είχαμε τα πρώτα circle pits – ξεκάθαρο σημάδι για τη μεγάλη μεταλλική βραδιά που μας περίμενε.
Όταν βλέπεις τον κιθαρίστα Conor Marshall να κάνει ασταμάτητο headbanging-ανεμόμυλο και τον Josh Middleton να δηλώνει πανευτυχής που παίζει πριν από αυτά τα δύο μεγαθήρια, ξέρεις τι ακολουθεί. Χωρίς χάσιμο χρόνου, μας βομβάρδισαν με κομμάτια, εκ των οποίων τα 6 ήταν από το The New Flesh και μόλις 2 από το A Sign of Things to Come. Μικρό το κακό, βέβαια, καθώς η ανταπόκριση του κοινού ήταν η ίδια σε κάθε track, με συνεχή mosh pits.
Με τους Sylosis έπαθα το εξής παράδοξο: Δεν μου κίνησαν το ενδιαφέρον να γυρίσω σπίτι και να λιώσω τα άλμπουμ τους, αλλά αν ξαναέρθουν για ένα club show στη χώρα μας, σίγουρα θα πήγαινα να τους δω.
Μετά το τέλος των Sylosis, ο κόσμος συνέχιζε να συρρέει. Ένα κοινό πολυσυλλεκτικό, από πιτσιρικάδες μέχρι μεσήλικες που ήρθαν να δουν τα συγκροτήματα με τα οποία μεγάλωσαν. Την τελευταία φορά που οι Sepultura είχαν βρεθεί στον ίδιο χώρο, στα ντραμς καθόταν ο Eloy Casagrande, ενώ ο Andreas Kisser απουσίαζε λόγω σοβαρού οικογενειακού ζητήματος. Τότε, οι Sepultura είχαν κυριολεκτικά «σπείρει», παίζοντας για μένα καλύτερα και από τους τότε headliners, Slipknot. Φέτος, με τον Kisser πίσω στην κιθάρα και τον Greyson Nekrutman (ex-Suicidal Tendencies) στα ντραμς, περίμενα κάτι εξίσου δυνατό.
Και όταν ξεκινάς με το "Inner Self", ξέρεις ότι όλα θα πάνε καλά. Κάποια μικροθέματα που προέκυψαν με τον ήχο δεν νομίζω ότι απασχόλησαν ιδιαίτερα τον κόσμο, ο οποίος, έχοντας ήδη ζεσταθεί από τους Sylosis, συνέχισε ακάθεκτος τα pits. Τους τιμά ιδιαίτερα το γεγονός ότι, αν και κυκλοφόρησαν πρόσφατα το EP The Cloud of Unknowing με 4 κομμάτια, στην Ελλάδα έπαιξαν τα 3 από αυτά. Άλλα συγκροτήματα στη θέση τους, σε μια αποχαιρετιστήρια περιοδεία, θα έπαιζαν απλώς ένα greatest hits set για να έχουν όλοι το κεφάλι τους ήσυχο. Οι Sepultura, όμως, από το 1996 έκαναν πάντα αυτό που πίστευαν, κι έτσι χώρεσαν στο setlist κομμάτια όπως το "Means to an End" (από το Quadra) και το "Kairos" από το ομώνυμο άλμπουμ.
Τα «καινούργια» τραγούδια καταχειροκροτήθηκαν, και ήταν εμφανής η άνεση του Derrick Green στα δικά του κομμάτια. Αλλά Sepultura χωρίς βουτιά στην προ-1996 εποχή δεν γίνεται. Το "Desperate Cry" μας μετέφερε στις μέρες του Arise, αναγκάζοντας πολλούς μεσήλικες να ψάχνουν την επόμενη μέρα αλοιφές για την οσφυαλγία. Στο "Kaiowas" έφεραν τα κρουστά επί σκηνής για ένα ρυθμικό τζαμάρισμα, ενώ το (επικό και στην εποχή του TikTok) "Dead Embryonic Cells" μας θύμισε γιατί διαθέτει ένα από τα καλύτερα breakdowns στην ιστορία του metal – εκείνο το σημείο που απλά βαράει «0-0-0-0-0» στη μέση του κομματιού.
Μετά το νέο "Beyond the Dream", ήρθε η ώρα για το μεγάλο μακελειό: "Territory" και καπάκι "Refuse/Resist" από το Chaos A.D. Φτάνοντας σιγά-σιγά προς το φινάλε, το "Ratamahatta" έδωσε τη σκυτάλη στο κομμάτι που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή για το nu-metal, το "Roots Bloody Roots".
Από τα παραπάνω, θα συμπεράνει κανείς ότι οι Sepultura έδωσαν ένα υποδειγματικό show, και δεν θα έχει άδικο. Απλά, αυτή τη φορά, δεν έφυγα απόλυτα «γεμάτος». Ήμουν μπροστά-μπροστά και δεν είχα δώσει βάση στα visuals της σκηνής. Όταν όμως είδα μετά μερικά βίντεο, διαπίστωσα ότι τα γραφικά τους ήταν όντως λίγο... «γραφικά», καθώς η χρήση του AI δεν λειτούργησε καθόλου υπέρ τους. Ας είναι. Ο κόσμος το ευχαριστήθηκε, κι αν αυτή ήταν η τελευταία φορά που τους είδαμε, έπαιξαν άκρως επαγγελματικά και με όρεξη. Έλειπε, όμως, αυτό το κάτι παραπάνω για να μείνει η εμφάνιση αξέχαστη.
Setlist: Inner Self • All Souls Rising • Desperate Cry • Kairos • Attitude • Means To An End • Kaiowas • Dead Embryonic Cells • Beyond The Dream • Territory • Refuse • Resist • Arise • Ratamahatta • Roots Bloody Roots
Αν το setlist.fm είναι σωστό (που μάλλον είναι), αυτή ήταν η 9η εμφάνιση των Megadeth στη χώρα μας (8 στην Αθήνα και μία το 2005 στη Θεσσαλονίκη). Έχοντας πάει στις 7 από αυτές, προφανώς δεν γινόταν να λείπω ούτε από τη φετινή. Ο DJ ζέσταινε το κοινό με διάφορα metal κομμάτια και έχω την εντύπωση ότι ένα από τα τελευταία ήταν το "Am I Evil?" των Diamond Head (που έγινε ευρέως γνωστό από τους Metallica). Ήταν τυχαίο ή ήθελε κάτι να μας πει ο ποιητής; Θα το διαπιστώναμε σύντομα.
Για τους Megadeth δεν χρειάζονται πολλά φτιασίδια. Ένα επιβλητικό λογότυπο πίσω από τα ντραμς φτάνει και περισσεύει όταν έχεις μπροστά σου τον Dave Mustaine με το κλασικό, λευκό του πουκάμισο, να δίνει το σύνθημα με το "Tipping Point" από την πρόσφατη δουλειά τους. Η συνέχεια ήταν καταιγιστική με τον ύμνο "Hangar 18". Εκεί που από τη μία σκέφτεσαι τι σολάρες είχε γράψει ο Friedman, από την άλλη υποκλίνεσαι στο πόσο παικταράς είναι ο Teemu Mäntysaari. Αν το 2024 ο Teemu ήταν ακόμα ο «νέος» και εμφανιζόταν λίγο σφιγμένος, τώρα πατούσε με τεράστια αυτοπεποίθηση στη σκηνή και, φυσικά, δεν έχασε νότα.
Έλεγα μάλιστα στον φίλο μου τον Χάρη, ότι όλοι οι κιθαρίστες που περνάνε από audition για τους Megadeth παίζουν το "Wake Up Dead" – όχι τόσο για το σόλο, όσο για τα spider chords που παίζει εκεί ο Mustaine (και τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί κι αλλού, αλλά περισσότερα γι' αυτό σε λίγο).
Στο "Sweating Bullets" ο Mustaine άφησε ένα μεγάλο μέρος του κομματιού στο κοινό, ενώ το "Angry Again" παραμένει πάντα σταθερή αγαπημένη αξία. Το "Hook in Mouth" ήταν μια ευχάριστη προσθήκη (αν και στη θέση του θα προτιμούσα το "In My Darkest Hour" από το ίδιο άλμπουμ), ενώ το γνώριμο μπάσο του James LoMenzo μας οδήγησε στο "Trust", που για χρόνια αποτελούσε το τραγούδι που ξεκινήσουν τις συναυλίες τους.. Μια σφήνα από το τελευταίο άλμπουμ με το "Puppet Parade" μας έδωσε μια ανάσα για ένα σύντομο διάλειμμα, γιατί μετά ακολουθούσαν τα «βαριά».
Ο παλιός, καυστικός Mustaine συνήθιζε να προλογίζει το επόμενο κομμάτι λέγοντας: “There are two ways you can hear this next song. There’s our way, and there’s THEIR way. For those of you that think this is their way, the next song is called THE MECHANIX!”. Στην Πλατεία Νερού δεν είπε λόγια· απλά το έπαιξε και από κάτω έγινε το έλα να δεις.
Όμως, ο απόλυτος χαμός έγινε στο "Ride the Lightning" των Metallica, στο οποίο, ως γνωστόν, ο Mustaine έχει συνθετικά credits. Όταν είχε πρωτοπεί ότι θα το συμπεριλάβει στο τελευταίο άλμπουμ ως bonus track, το θεώρησα αχρείαστη κίνηση. Όταν το άκουσα στο studio, είπα απλώς «οκ». Live όμως... ήταν άλλη εμπειρία και μια καλή ευκαιρία για διαδικτυακές κουβέντες, του τύπου ποιος το «παίζει» καλύτερα!
Πριν το επόμενο κομμάτι, ο Mustaine ρώτησε πόσοι από το κοινό είναι κιθαρίστες. Χιλιάδες χέρια σηκώθηκαν κι εκείνος τους αφιέρωσε το "Let There Be Shred". Όταν ήρθε η ώρα για το "Tornado of Souls", όλα τα βλέμματα και τα κινητά στράφηκαν στον Teemu Mäntysaari για το θρυλικό σόλο, το οποίο απέδωσε νότα προς νότα με χαρακτηριστική ευκολία.
Όσο περνούσε η ώρα, η φωνή του Mustaine έβγαινε όλο και πιο δύσκολα, αλλά πραγματικά δεν χάλασε κανέναν. Για το προδιαγεγραμμένο φινάλε είχαμε το "Peace Sells" και στη συνέχεια το "Symphony of Destruction", με περίπου 10.000 οπαδούς να αναπηδούν συγχρονισμένα. Στο τέλος, αφού μας ευχαρίστησε, ο αρχηγός πέταξε την ατάκα: “This is not the end, this is Holy Wars”, και με το "Holy Wars... The Punishment Due" η εμφάνιση των Megadeth ολοκληρώθηκε μετά από περίπου 90 λεπτά.
Κατά τη διάρκεια του live ακούστηκε φυσικά το κλασικό σύνθημα: «Τελεία και παύλα, Mustaine είσαι κ@ύλα», με τον ίδιο να απαντάει: «Δεν έχω ιδέα τι λέτε, αλλά ελπίζω να είναι κάτι καλό». Νομίζω ότι αυτό το σκηνικό αποτυπώνει τέλεια το κλίμα της βραδιάς. Μπορεί το 2024 να ήταν, στα σημεία, ελαφρώς καλύτεροι, αλλά σε αντίθεση με τους Sepultura, αυτή τη φορά έφυγα πραγματικά «γεμάτος».
Θα τους ξαναδούμε ποτέ; Οι φήμες λένε πως ναι, οπότε δεν αποχαιρετάμε οριστικά, αλλά ανανεώνουμε το ραντεβού μας για μία ακόμη φορά...
Setlist: Tipping Point • Hangar 18 • Wake Up Dead • Sweating Bullets • I Don't Care • Angry Again • Skin o' My Teeth • Hook in Mouth • TRUST • Puppet Parade • Mechanix • Ride the Lightning • Let There Be Shred • Tornado of Souls • Peace Sells • Symphony of Destruction • Holy Wars... The Punishment Due
