Τα είχε γράψει πολύ ωραία ο Γιάννης Παπαϊωάννου, κάνοντας μια μίνι αναδρομή στην ιστορία των Foreigner από την ίδρυσή τους μέχρι σήμερα, με αφορμή τη συνέντευξη που εξασφάλισε με τον νέο τους τραγουδιστή, Luis Maldonado, για την παρθενική τους εμφάνιση στη χώρα μας. Από εκείνο το κείμενο κράτησα δύο φράσεις που μου αποτυπώθηκαν: «θυμάμαι τον εαυτό μου να τους σνομπάρει επιδεικτικά» και «μια χώρα που τους αγάπησε σχεδόν παράδοξα πολύ για μπάντα αυτού του μεγέθους, κουβαλώντας μαζί τους δεκαετίες από ραδιοφωνικές μνήμες, arena rock ύμνους και αμερικανικές νύχτες από νέον».
Δύο λέξεις κρατάω από εκεί: «σνομπάρισμα» και «αγάπησε». Και θέλω να καταθέσω κάτι πάνω σε αυτό.
Με τον φίλο μου τον Κωνσταντίνο έχουμε κάνει άπειρες μουσικές κουβέντες. Ακόμα και τώρα, αν τον τσιγκλίσω για τους Deep Purple, τους Rainbow ή τους Whitesnake, θα αρχίσει να μου λέει ιστορίες για οποιαδήποτε στιγμή της καριέρας τους, για το πώς ήταν τότε το κλίμα στα συγκροτήματα και τόσα άλλα ωραία. Το όνομα των Foreigner, όμως, δεν θυμάμαι να είχε πέσει ποτέ στο τραπέζι· κι αν είχε πέσει, θα ήταν μια απλή αναφορά, χωρίς συνέχεια. Όπως γενικότερα, άλλωστε, δεν θυμάμαι τον εγχώριο μουσικό τύπο να τους κάνει ιδιαίτερη μνεία σε σχέση με τα μεγαθήρια που προ ανέφερα.
Ίσως φταίει το γεγονός ότι η μπάντα δεν είχε έρθει ποτέ στην Ελλάδα, ενώ και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκανε πάντα πολύ επιλεγμένες εμφανίσεις. Προσωπικά, μέχρι να ανακοινωθεί η συναυλία, δεν είχα πάρει καν χαμπάρι ότι ο Kelly Hansen είχε αποχωρήσει και ότι νέος frontman ήταν επίσημα, από το 2025, ο Luis Maldonado. Τουλάχιστον ήξερα ότι ο ιδρυτής Mick Jones έχει σταματήσει τις περιοδείες για λόγους υγείας και ότι οι Foreigner συνεχίζουν με τις «ευλογίες» του. Όταν πάντως είπα στον Κωνσταντίνο ότι θα πάω να τους δω, η πρώτη του κουβέντα ήταν: «Μα καλά, για tribute band πας;». Στην αρχή δεν διαφώνησα μαζί του, αλλά για αυτό θα σας πω περισσότερα στο τέλος.
Η συναυλία δόθηκε στο Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης στο ΟΑΚΑ. Τα εισιτήρια ήταν κάπως τσιμπημένα, φτάνοντας μέχρι και τα 90€, ενώ το billing συμπλήρωνε ο Κώστας Τουρνάς. Για κάποιον περίεργο λόγο, αυτή θα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα τον Τουρνά ζωντανά. Ξέρω την ιστορία του και τον καθολικό σεβασμό που απολαμβάνει, ενώ θυμάμαι ακόμα τον θείο μου –παλιοροκάς από κούνια– να μου λέει ότι θεωρεί το «Ταγάρι» όπως μου το έλεγε χαρακτηριστικά (των Poll) ως ένα από τα καλύτερα άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ στη χώρα μας.
Φτάνοντας στο γήπεδο, ο χώρος μού έκανε αμέσως θετική εντύπωση. Πριν καν ξεκινήσει το live, εξέπεμπε μια ζεστασιά. Οι ευγενικοί ταξιθεατές μας καθοδηγούσαν, η ορατότητα ήταν πολύ καλή (εκτός από δύο θύρες με περιορισμένη θέα, όπου τα εισιτήρια ήταν δικαιολογημένα φθηνότερα), ενώ στην αρένα είχε τοποθετηθεί μια σειρά από καρέκλες.Και μιας και μιλάμε για το κοινό: μετά από καιρό, ένιωσα «νέος» στα 50 μου! Μεγάλο μέρος των θεατών ήταν από 60 χρονών και πάνω, οπότε η επιλογή των καθισμάτων στην αρένα ήταν μάλλον επιβεβλημένη, αφού η ορθοστασία θα ήταν ζόρικη. Φυσικά, υπήρχαν και οικογένειες με μικρότερα παιδιά.
Με το που βγήκε στη σκηνή ο Κώστας Τουρνάς γύρω στις 20:05, μπαίνοντας με το ρεφρέν του 'Άνθρωπε Αγάπα'', κατάλαβες αμέσως ότι το γήπεδο είχε ορκισμένους οπαδούς του· ανθρώπους που τον ακολουθούν πιστά για πάνω από μισό αιώνα. Η εμφάνισή του ήταν ένα υπέροχο ταξίδι στο παρελθόν: ''Όμορφη'', ''Τι να μας κάνει η νύχτα'', ''Ο πιο καλός τραγουδιστής'', ''Στιγμές'', ''Όπου φυσάει ο άνεμος''. Ο Τουρνάς έβγαζε μια μοναδική οικειότητα, έχοντας δίπλα του μια εξαιρετική μπάντα, όπου όλοι τους ήταν ένας κι ένας. Άλλοι σιγοτραγουδούσαν, άλλοι φώναζαν δυνατά, και για περίπου 40 λεπτά γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα. Έκλεισε πανέμορφα με τα ''Μην της το πεις'' και ''Άνθρωπε Αγάπα'', ενώ μας έκανε και ένα μικρό spoiler για τη συνέχεια, λέγοντας ότι τις τρεις κοπέλες στα φωνητικά του θα τις βλέπαμε ξανά αργότερα.
Όταν όλα ήταν έτοιμα για τους Foreigner, το Tennis Court είχε γεμίσει για τα καλά. Το δικό μου εισιτήριο είχε τον αριθμό 6.000, και νομίζω ότι κάπου τόσοι ήμασταν τελικά εκείνο το σαββατιάτικο βράδυ.Το live ξεκίνησε δυναμικά με το "Double Vision" και η πρώτη παρατήρηση είχε να κάνει με τον κόσμο: το κοινό ήρθε ξεκάθαρα για να ακούσει τα θρυλικά τραγούδια και δεν του καιγόταν καρφί αν στην σκηνή έβλεπε την... "MK X" εκδοχή των Foreigner. Αν τους έλεγες ότι τραγουδάει ακόμα ο Kelly Hansen, οι περισσότεροι θα σε πίστευαν, γιατί –στο φινάλε– δεν είναι υποχρεωμένοι να ξέρουν τις εσωτερικές αλλαγές μιας μπάντας.
Βέβαια, οι μουσικοί αυτού του line-up κουβαλάνε άπειρα ένσημα στο rock κουρμπέτι, έχοντας περάσει από Dokken, Dio, Winger και Whitesnake. Όσο για τον «νέο», τον Luis Maldonado, γέμισε με χαρακτηριστική ευκολία τα τεράστια παπούτσια του Lou Gramm και του Kelly Hansen. Και το έκανε επειδή, πολύ απλά, η μουσική των Foreigner είναι αθάνατη.
Το setlist ήταν ένα ασταμάτητο Greatest Hits, προσεκτικά σχεδιασμένο για να ξυπνάει αναμνήσεις. Και πώς να μην συγκινηθείς στο "Cold As Ice", όπου τα keyboards είχαν την τιμητική τους (ένα δεύτερο σετ μεταφέρθηκε μάλιστα στο μπροστινό μέρος της σκηνής για να απολαύσουμε τον ύμνο), τη στιγμή που ο άκρως επικοινωνιακός Maldonado σήκωνε το κοινό από τις καρέκλες; Δεν γινόταν αλλιώς, ειδικά όταν ακολουθούσαν το "Waiting For A Girl Like You" και το "Feels Like The First Time". Ο παλμός είχε μεταφερθεί πλέον και στις κερκίδες.
Σε κάποιο σημείο μας είπαν ότι, με αφορμή ένα ντοκιμαντέρ για τα 50 χρόνια της μπάντας, τους ζητήθηκε ένα special κομμάτι· έτσι, επιλέξαν να παίξουν το "Bridge Over Troubled Water" των Simon & Garfunkel, το οποίο απέδωσαν μόνο με μια κιθάρα και φωνή. Στο "Urgent" πρέπει να χόρευαν μέχρι και οι ταξιθεατές, ενώ ένα μικρό σόλο σε πλήκτρα και τύμπανα έδωσε την ευκαιρία στον Maldonado να πάρει μερικές απαραίτητες ανάσες.
Έχοντας το «κουσούρι» να τσεκάρω το setlist από πριν, έβλεπα ότι πλησιάζαμε στο τέλος, παρόλο που οι Foreigner μετρούσαν μόλις 50 λεπτά στη σκηνή. Το αγαπημένο "Juke Box Hero" κράτησε παραπάνω από το κανονικό, με ομιλίες, παρουσιάσεις μελών και όλα τα σχετικά τεχνάσματα για να κερδηθεί χρόνος. Μας καληνύχτισαν, αλλά προφανώς θα ακολουθούσε και encore: "Long, Long Way From Home" και αμέσως μετά το απόλυτο σήμα κατατεθέν τους, το "I Want To Know What Love Is" –ένα κομμάτι που ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο streams στο Spotify πριν καν το καταφέρουν οι Who, οι Pink Floyd ή ο Bob Dylan! Εκεί εμφανίστηκαν ξανά οι τρεις κοπέλες από τα φωνητικά του Τουρνά, ο κόσμος άναψε αναπτήρες (εντάξει, οθόνες κινητών, αλλά ας κρατήσουμε το 80s κλίμα), και το οριστικό κλείσιμο γράφτηκε με το εκρηκτικό "Hot Blooded".
Περάσαμε καλά; ΝΑΙ, με κεφαλαία γράμματα, αυτό θα σου πει όποιος βρέθηκε εκεί. Αν το δεις εντελώς ψυχρά και επαγγελματικά, ήταν μια αψεγάδιαστη συναυλία. Έμπειροι μουσικοί, κομμάτια-σταθμοί, ένας εξαιρετικός Maldonado που κέρδισε το στοίχημα με το κοινό, και ένας κόσμος που πήγε απλώς για να απολαύσει τη μουσική χωρίς να κολλάει στα πρόσωπα. Αν έρθουν δεύτερη φορά –πράγμα δύσκολο, αλλά ποτέ μη λες ποτέ– ίσως τότε να αρχίσω να γκρινιάζω για τη μικρή διάρκεια , τα λίγα τραγούδια και τις «επαγγελματικές» καθυστερήσεις. Όμως, πηγαίνοντας εκεί χωρίς τεράστιες προσδοκίες, το πακέτο Τουρνάς-Foreigner μου έκατσε ιδανικά. Απόλαυσα και τους δύο, αλλά αν πρέπει να είμαι απόλυτα ειλικρινής, μέσα μου με κέρδισε λίγο περισσότερο ο Τουρνάς. Ίσως ακούγεται περίεργο , αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν είμαι ο μόνος που έφυγε με αυτή τη σκέψη...
SETLIST: Double Vision/Head Games/Cold as Ice /Waiting for a Girl Like You /Blue Morning, Blue Day /That Was Yesterday/Feels Like the First Time/Bridge Over Troubled Water
(Simon & Garfunkel cover)/Urgent /Keyboard and Drum Solo/Juke Box Hero/Long, Long Way From Home/I Want to Know What Love Is/Hot Blooded
