Φλωρεντία, 26 Ιουνίου. Ο τόπος βράζει και μαζί και οι 62.000 θεατές που βρεθήκαμε στο Visarno Hippodrome, αψηφώντας τον καύσωνα που μαστίζει την Ευρώπη αυτή τη στιγμή. Περπατώντας στο μονοπάτι που οδηγεί στον συναυλιακό χώρο, ακούς επιφωνήματα και ενθουσιασμό σε διάφορες γλώσσες, από ανθρώπους που έχουν έρθει για να αναβιώσουν την εφηβεία τους και να δουν αν αξίζει πράγματι η γυναίκα που κλήθηκε να γεμίσει τα παπούτσια του θρυλικού Chester Bennington.
Ανάμεσα σε βεντάλιες, ανεμιστηράκια, τσακωμούς στα ιταλικά και φορεία που παίρνουν ανθρώπους, μάλλον επειδή ανέμιξαν αλκοόλ με καύσωνα, η φωνή της Emily Armstrong ξεχύνεται από τα ηχεία του Ιππόδρομου της Φλωρεντίας. Ξεκινώντας με το “The Emptiness Machine”, το τραγούδι με το οποίο μας συστήθηκε ως front woman των Linking Park, πριν από περίπου δύο χρόνια.
Ακολούθησαν 27 τραγούδια, σε ένα setlist που δεν είναι ποτέ πανομοιότυπο. Δεν έπαιζε να λείπουν τα κομμάτια “Crawling”, “Somewhere I Belong”, “Breaking the Habit”, “What I’ve Done”, “Numb”, Paper Cut” και ένα συγκλονιστικό φινάλε με “Faint”. Εναλλαγές μεταξύ των τραγουδιών του 8ου δίσκου τους, με τη φωνή της Emily, και όλων των άλλων που πέρασαν στην ιστορία λόγω του Chester.
Μαζί της ο Mike Shinoda, ο άνθρωπος που κάνει τα πάντα. Τραγουδά, γράφει, παίζει κιθάρα, πλήκτρα, είναι ο παραγωγός και το πρόσωπο των Linking Park, από τη δημιουργία τους το 1996, μέχρι και σήμερα. Είναι και εκείνος που κατέβηκε στο κοινό για να υπογράψει ζωγραφίζοντας («Αν βγαίνουν χάλια τα σχέδιά μου, είναι επειδή έχω πολλή αδρεναλίνη λόγω του live και τρέμουν τα χέρια μου») είπε γελώντας, λίγο πριν δώσει το καπέλο του στον μικρό Andrea που βρισκόταν στην πρώτη σειρά.
Για 2 ώρες και 10 λεπτά, οι Linkin Park βρίσκονταν στη σκηνή. Εκτός από την Emily Armstrong, το new entry της μπάντας είναι ο ντράμερ και συμπαραγωγός Colin Brittain. Ο DJ και visual director Joe Hahn είναι πάντα εκεί για να κάνει τα μαγικά του τόσο κατά τη διάρκεια των τραγουδιών όσο και στα ενδιάμεσα μουσικά διαλείμματα, ψύχραιμος και cool όπως πάντα.
Αξίζει η Emily Armstrong;
Μία τρομερά άδικη σύγκριση με τον Chester, που ήταν όμως κι αναπόφευκτη. Μετά τον αιφνίδιο θάνατό του το 2017, οι Linking Park σίγησαν για 7 χρόνια. Όταν τον Σεπτέμβριο του 2024 ανακοίνωσαν ότι έρχονται με ένα διαδικτυακό live έκπληξη (με περιορισμένο κοινό), δεν είχαμε ιδέα τι σήμαινε. “It’s good to see you again”, χαιρέτησε ο Mike Shinoda από τη σκηνή και ξεκίνησε να παίζει το “The Emptiness Machine”, με τον ίδιο να τραγουδά. Μετά το πρώτο ρεφρέν, η Emily ανέβηκε στη σκηνή και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Μία γυναικεία παρουσία με μία φωνή τόσο κοντά στη φωνή του Chester και την ίδια δυναμική στο live. Οποιαδήποτε σύγκριση δεν έχει κανένα νόημα στην πραγματικότητα και δύο χρόνια μετά, η πρώην τραγουδίστρια των “Dead Sara” έχει βρει απόλυτα τη θέση της στην μπάντα και έχει τρομερή χημεία με τον Shinoda στη σκηνή. Πολύ πιο χαλαρή, έπαιζε με το κοινό, αποδεικνύοντας ότι ήταν ίσως η καλύτερη επιλογή για τους Linking Park.
Ναι, δεν είναι ο Chester, αλλά είναι το νέο κεφάλαιο μίας μπάντας που συμπλήρωσε 30 χρόνια, έκανε μία αναγκαστική παύση και συνεχίζει, τιμώντας τη μνήμη του σπουδαίου τραγουδιστή της.
