Σάββατο βράδυ στη Μαλακάσα και οι παρέες περπατούν στο μονοπάτι που οδηγεί στον συναυλιακό χώρο του TerraVibe. Έχει μία απίστευτη δροσιά αλλά οι Kneecap θα «βάλουν φωτιά» γύρω στις 22:30. Το ζέσταμα ανέλαβαν οι Twinsanity X Invisible Sounds & DJ Micro, και οι Fundracar. Λίγο πριν βγουν στη σκηνή, συλλογικότητες διαμαρτυρίας για τις τραγωδίες της Πύλου, των Τεμπών και κατά του πολέμου στη Γάζα, εκπρόσωποι του Global Sumud Flotilla - Sail to Gaza και ένας Παλαιστίνιος μίλησαν για τις φωνές που δεν πρέπει να σωπάσουν.
Οι Kneecap δεν ήρθαν στην Αθήνα για να «παίξουν μια συναυλία» με τη στενή έννοια του όρου. Ήρθαν για να επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη ξέρει όποιος τους έχει παρακολουθήσει έστω και αποσπασματικά: ότι η σκηνική τους παρουσία είναι ένα μείγμα hip hop, πολιτικής ρητορικής, performance και ελεγχόμενου χάους, και ότι το κοινό δεν είναι θεατής αλλά συμμέτοχος, είτε το θέλει είτε όχι.
Στο Rockwave, το τρίο από το Μπέλφαστ έστησε από νωρίς αυτό το γνώριμο σκηνικό έντασης. Beat που χτυπούν κοφτά, εναλλαγές ανάμεσα σε αγγλικά και ιρλανδικά, και μια διαρκής αίσθηση ότι το set δεν ακολουθεί τη λογική της «ροής» αλλά της πρόκλησης.
Το κοινό στην Αθήνα ανταποκρίθηκε όπως αναμενόταν: όχι απλώς με χορό, αλλά με μια σχεδόν πολιτική συμμετοχή στη στιγμή. Σε σημεία της συναυλίας όπου η μπάντα περνούσε ξεκάθαρα μηνύματα υπέρ της Παλαιστίνης, η ένταση στο πλήθος ανέβαινε αισθητά, δείχνοντας ότι για ένα μεγάλο μέρος των παρευρισκόμενων η συναυλία ξεπερνούσε το μουσικό πλαίσιο. Εξάλλου, πίσω στην οθόνη, αναβοσβήνει το μήνυμα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη».
Γιατί οι Kneecap δεν κρύβουν ποτέ ότι η πολιτική είναι οργανικό κομμάτι της ταυτότητάς τους. Από τη γλώσσα μέχρι τα visuals, από τα samples μέχρι τα on-stage σχόλια, όλα λειτουργούν ως ενιαίο αφήγημα. Αυτό τους δίνει δύναμη, αλλά ταυτόχρονα στερεί χώρο από οποιαδήποτε ουδέτερη ανάγνωση της συναυλίας. Δεν υπάρχει “εκτός θέσης”· είσαι μέσα ή απ’ έξω. Όπως και τη στιγμή που καλούν το κοινό να τραγουδήσει μαζί τους “Maggie’s in a box”, το σύνθημα κατά της Thatcher, που επανέφερε η μπάντα στα live της, για να αναφερθεί στον θάνατό της, το 2013.
Μία κίνηση που προκάλεσε αντιδράσεις μετά το περσινό Coachella και διάφορα posts εναντίον τους. «Η κυρία Thatcher θα μνημονεύεται για καιρό ενώ οι Kneecap θα ξεχαστούν». Η απάντηση της μπάντας ήταν: «Αυτό είναι αλήθεια. Θα μνημονεύεται ως το μεγαλύτερο cu..».
Στο τέλος, έπαιξε στα ηχεία το ελληνικό τραγούδι «Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει» του Μάνου Λοΐζου και της Δήμητρας Γαλάνη, σε μουσική και στίχους του Λοΐζου και του Λάδη Φώντα.
Η σκηνική τους παρουσία είναι απόλυτα συνεπής με το αφήγημά τους. Δεν υπάρχει αποστασιοποίηση από αυτό που λένε. Ακόμη και όταν η ρητορική τους γίνεται πιο άμεση ή φορτισμένη, παραμένει ενταγμένη σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που έχουν χτίσει από την αρχή της πορείας τους: hip hop ως εργαλείο ταυτότητας, όχι απλώς μουσικό είδος.
Στο τέλος, αυτό που μένει από τη βραδιά δεν είναι τόσο ένα «καλό» ή «κακό» live με κλασικούς όρους αξιολόγησης, αλλά η αίσθηση μιας μπάντας που ξέρει ακριβώς τι είναι και τι θέλει να προκαλέσει. Οι Kneecap δεν επιδιώκουν συναίνεση, αλλά αντίδραση. Και στην Αθήνα την πήραν, σε όλα τα επίπεδα.
