View More

Nivhek

Απαιτητικό το θέαμα που παρουσίασε στη Διπλάρειο Σχολή η Αμερικανίδα πειραματίστρια, αφού στα 50 λεπτά διάρκειας του set βούτηξε συνειδητά στο απόλυτο τίποτα, κοινωνώντας μια αίσθηση ματαιότητας...

Χώρος
Διπλάρειος Σχολή, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
7/11/2019
Φωτογράφος
Stephan C. Kaffa (1), Bryan Spencer (2), Matt Forsythe (3)
Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας
Στις λιγοστές τους ζωντανές εμφανίσεις, οι μοναχικοί εξερευνητές ambient/drone πεδίων επιχειρούν (συνήθως) να κοινωνήσουν κωδικοποιημένα τις πιο κρυφές και αληθινές πτυχές της ύπαρξής τους. Ακριβώς αυτό έκανε και η Liz Harris –με τη Nivhek περσόνα της, πλέον– στη μακρόστενη, βαριά αίθουσα της Διπλάρειου Σχολής, στα πλαίσια του 4ου κατά σειρά κύκλου των St. Paul's Sessions. Εμφάνισε όμως το αρνητικό αντίγραφο της παραπάνω συνθήκης: κρυμμένη και χαμένη στο βάθος του χώρου, προσπάθησε μέσα από το 50άλεπτο set της να μας βουτήξει συνειδητά στο απόλυτο τίποτα· να τραβήξει από μέσα μας κάθε ίχνος ζωής, να οδηγήσει τα πάντα στην ανυπαρξία και να μην κοινωνήσει τίποτα άλλο, παρά μια αίσθηση απόλυτης ματαιότητας.

Ήταν ένα απαιτητικό θέαμα για το κοινό που στάθηκε αθόρυβο, άβολο και μάλλον απροετοίμαστο απέναντι σε αυτήν τη νέα, μηδενιστική προσέγγιση της Liz Harris ως προς την τέχνη και την ίδια της τη ζωή. Ακριβώς όπως προμηνύει και ο τίτλος της παρθενικής της δουλειάς ως Nivhek (After Its Own Death/Walking In A Spiral Towards The House), μας παρέσυρε μεθοδικά μέσα σε μία σπείρα θανάτου.

Τα νοσηρά, ambient τμήματα διαχέονταν απειλητικά και δηλητηρίαζαν τα πιο αθώα πιανιστικά σημεία, δημιουργώντας την αίσθηση μίας χαρούμενης, παιδικής ανάμνησης, που ξεθωριάζει στον χρόνο και βιάζεται από την ενηλικίωση. Δεν ήταν όμως μόνο το ηχητικό κομμάτι που άφηνε τέτοιες εντυπώσεις, αλλά και η φυσική παρουσία (ή μάλλον απουσία) της Liz Harris, η οποία έμοιαζε με φάντασμα, με την προβολή ενός κάποτε ανθρώπου, που εξαϋλωνόταν σιγά-σιγά ενώπιόν μας. Σαν την προσωποποίηση της εγκατάλειψης και της μοναξιάς· μία κοπέλα με συγκλονιστική, μαραζωμένη ομορφιά, η οποία δεν μας κοίταξε ούτε μία φορά στα μάτια.

Και μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν κάπως υπερβολικά για όποιον δεν τα έζησε, αλλά στην πραγματικότητα φάνταζαν ακόμη πιο έντονα τη στιγμή που συνέβαιναν στη Διπλάρειο Σχολή. Και όταν ειδικά έφτασε το τέλος, όλα έβγαλαν περισσότερο νόημα: η Αμερικανίδα πειραματίστρια στάθηκε προς τα πίσω και για λίγα δευτερόλεπτα επικράτησε μία άβολη σιωπή· μέχρι που έκανε ένα άψυχο νεύμα, υποδεικνύοντάς μας πως αυτό ήταν.

Ακολούθησε ίσως το πιο άτολμο και δειλό χειροκρότημα στην ιστορία των χειροκροτημάτων· έπειτα η Liz Harris πέρασε ανάμεσά μας, χωρίς να ξέρει προς τα πού να φύγει. Τελικά εξαφανίστηκε κακήν κακώς προς τον μοναδικό, φωτεινό διάδρομο, που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε με τη δικιά της σωτηρία. Ή απλώς με την επιστροφή στη δικιά της σπείρα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ο Άγγελος Κλειτσίκας  βρέθηκε  στην πρώτη ημέρα του In Orbit στο ΚΠΙΣΝ 

Φεγγάρι, ψυχεδελικός φωτισμός, κατανυκτική ατμόσφαιρα, ένας ήχος άλλοτε απογυμνωμένος, άλλοτε

Με ηγέτιδα την Adrianne Lenker, έκαναν μια βαθιά συγκινητική και ταπεινή εμφάνιση, δίνοντας μια ...

FEATURED TODAY

O αρχηγός της μπάντας από το Μπρίστολ μίλησε στην Ελένη Τζαννάτου για το νέο τους δίσκο, Ultra Mono, που αποτελεί μια ευγενική υπενθύμιση του να αποδέχεστε

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει το Today των αυστραλών Babe Rainbow.

HOT STORIES

Η εκδοχή τους στο "How Lucky" είναι η δεύτερη ηχογράφηση του John Prine που ακούμε μετά τον θάνατό του. 

Ακούστε το "Ghosts" που ο μουσικός κυκλοφόρησε λίγο μετά τα 71α γενέθλιά του. 

Top