Bokomolech

Γέμισαν τη Death Disco και έδωσαν μια συναυλία που έμοιαζε με μάζωξη φίλων, με τον ελατηριοειδή χορό του Δημήτρη Ιωάννου να παρασέρνει τον κόσμο. (Σχεδόν) 28 χρόνια μετά το ξεκίνημά τους, έβαλαν έτσι τα γυαλιά σε πολλές μπάντες του «τώρα», ως προς το τι σημαίνει νεύρο και προσωπικότητα...

Χώρος
Death Disco, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
29/11/2019
Φωτογράφος
Θάνος Λαΐνας
Χριστίνα Κουτρουλού
Χριστίνα Κουτρουλού
Είναι κοινό μυστικό πια, ότι στη Death Disco συμβαίνουν ωραία πράγματα. Κάτι που επιβεβαίωσε και η εμφάνιση των Bokomolech την περασμένη Παρασκευή. Το εγχώριο συγκρότημα –το οποίο έκανε δυνατή επιστροφή στη δισκογραφία πριν λίγες μέρες, με το ΕΡ Bright New Darkness– αφιέρωσε στο αθηναϊκό κοινό ένα ανακατεμένο αλλά ουχί παραφορτωμένο δίωρο (και κάτι), με παλιές και νέες επιλογές.

Λίγο μετά τις 21.30 είδαμε τα μέλη της μπάντας να ανεβαίνουν στη σκηνή, αφού πρώτα είχαν περιηγηθεί στον χώρο με χαλαρή διάθεση, επιδιδόμενοι σε εναγκαλισμούς με φίλους. Με τη σειρά του, ο κόσμος επέστρεψε στο εσωτερικό της Death Disco, ύστερα από την έξοδο που είχε γίνει για τσιγάρο. Δημιουργήθηκε έτσι μια κατάσταση πατείς-με, πατώ-σε, η οποία έδωσε όμως τόνο οικειότητας στη συναυλία, με τράμπες για τράκες και με πιτσιρίκια να γραδώνουν ανάμεσα στα κενά για να περάσουν. Δεν είναι σύνηθες, πάντως, να παίζει κανείς ζωντανά χωρίς τη συμμετοχή κάποιου άλλου καλλιτέχνη για το «άνοιγμα». Όμως οι Bokomolech φάνηκαν να μην το έχουν ανάγκη, χάρη κυρίως στην επιθυμία του κοινού να τους ανταμώσει ξανά live.

Με τις κιθάρες να παίρνουν μπρος, η βραδιά ξεκίνησε με ύφος εσωστρεφές, που στην πορεία αναπτύχθηκε και κύκλωσε τις διαφορετικές εποχές της μπάντας. Με εικόνες αρνητικού φίλτρου και εναλλαγές στον φωτισμό του φόντου, το συγκρότημα έδειξε να αναλαμβάνει ρόλους –έστω και ασυνείδητα– μετατρέποντας το πάλκο σε εναλλασσόμενο κύμα. Με στιβαρότητα, αλλά και με μια γήινη αρτιπαιξία και κινησιολογία, η Χριστίνα Κασσεσιάν (κιθάρα), ο Βλάσσης Καραγιάννης (ντραμς) και ο Κώστας Ραγκούσης (κιθάρα) δίναν το κλικ στη Λίλα Κατερινάκη (μπάσο) και στον Τάσο Πρωτόπαπα (πλήκτρα), οι οποίοι χτυπιόντουσαν πάνω απ' τα όργανά τους με ρυθμική και χορευτική διάθεση. Παρασύροντας και το κοινό μαζί, το οποίο συμμετείχε γνωρίζοντας στίχους και δείχνοντας έκδηλα ενθουσιασμένο για τούτη τη συνάντηση, που έμοιαζε όλο και περισσότερο με μάζωξη φίλων.

Ο Δημήτρης Ιωάννου, απ' την άλλη, έδωσε ρεσιτάλ ενεργητικότητας κατά τη διάρκεια της συναυλίας: τον είδαμε πότε να χυμά πάνω στο μικρόφωνο και πότε να το προσεγγίζει τρυφερά, μπαινοβγαίνοντας στις δεκαετίες με αξιοζήλευτη ευλυγισία. Παραδομένος σε έναν ελατηριοειδή χορό, επιδεικνύοντας μάλιστα και ιδιαίτερη θεατρικότητα όποτε το επέτρεπαν τα τραγούδια, ήξερε πότε πρέπει να μπαίνει μπροστά η φωνή και πότε ν' αφήνει τα riffs να πρωταγωνιστήσουν.

"Slow Freedom", "23", "Meeting Point", "Sin River" ήταν μερικές από τις πιο δυνατές στιγμές των Bokomolech στη Death Disco. Όπως ήταν βέβαια λογικό, έπαιξαν και το καινούριο EP Bright New Darkness. Και έδειξαν ότι, 7 χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση στη δισκογραφία, επιστρέφουν με πιο έντονη την κοινωνικοπολιτική ματιά· με πρόθεση για κριτική και αναδόμηση. Στα χρόνια της Κρίσης, άλλωστε, δεν παρέμειναν ανεπηρέαστοι, ούτε και αλώβητοι. Όμως, μέσα ακριβώς από την αβεβαιότητα και το αχανές της, αποβλέπουν μονάχα στο μέλλον και στη σπίθα της αλλαγής του σκοταδιού σε φως. Μάλιστα, η επανεκτέλεσή τους στο "In Crazy Waters" ("Crazy Water", 1997) γνωστοποιεί ότι το γκρουπ συνεχίζει μεν πατώντας στο χθες, αλλά προσεγγίζει και το σήμερα, προσθέτοντας κομμάτια και ερεθίσματα αυτού. Δεν είναι οι ίδιοι άνθρωποι και δεν λιμνάζουν στα γνωστά και ασφαλή.

Οι Bokomolech θα έπρεπε να αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα για την εγχώρια indie σκηνή του σήμερα και για όσες μπάντες δημιουργούνται στο «τώρα», επιδιδόμενες σε άνευρες, χλιαρές ερμηνείες, από τις οποίες απουσιάζει η προσωπικότητα. Μετά από (σχεδόν) 28 χρόνια, αποτυπώθηκαν στη Death Disco ως συγκρότημα που όχι μόνο διαθέτει παρόν, αλλά θα έχει και μέλλον.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δανειζόμενος τη μουντή στρυφνότητα του Αντρέι Ταρκόφσκι και διανθίζοντάς τη με drag αναφορές, με
Η προσέλευση στο Temple όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη για την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα,
Στα 83 του χρόνια, καταχειροκροτήθηκε από ένα γεμάτο Άλσος, προσφέροντας μια πλούσια συναυλία, ...

FEATURED TODAY

 

Η δεκαετία του 1980 είναι ξανά «στη μόδα», μαζί και η μουσική της, είτε με διεθνούς εμβέλειας αναβιώσεις των τότε ήχων (το post-punk έρχεται άμεσα κατά ...

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το ...
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα.

HOT STORIES

Δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και την προπώληση
Ακούστε πώς έγιναν τα θρυλικά "Δειλινά", για τον κύκλο με Τα Σκέτα
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…