Παυλίνα Βουλγαράκη + Δημήτρης Κόψης

Στην πρεμιέρα της στο Πειραιώς 131 έδειξε γιατί είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στο ελληνικό μουσικό χωριό, ενώ έκανε και ορισμένες διασκευές που πρόσθεσαν αξία και γεύση στα «υλικά» των πρωτότυπων τραγουδιών...

Χώρος
Πειραιώς 131, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
5/4/2019
Φωτογράφος
Θάνος Λαΐνας
Κείμενο: Γιώργος Μυζάλης

Όλο λέω δεν θα το ξανακάνω κι όλο επαναλαμβάνω την κακή συνήθεια με τις πρεμιέρες των καλλιτεχνών. Να, όπως και στην περίπτωση της Παυλίνας Βουλγαράκη στο Πειραιώς 131, την Παρασκευή που μας πέρασε.

Δεν είναι ενδεικτικές μιας παράστασης οι πρεμιέρες, για πάρα πολλούς λόγους. Συνήθως συγκεντρώνουν «σικέ» κοινό από φίλους και γνωστούς του καλλιτέχνη, που τον αγαπούν ως άνθρωπο μεν, τον εκτιμούν, αλλά έχουν πάει και άπειρες φορές σε live του. Με αποτέλεσμα είτε να μην πολυδίνουν σημασία σε όσα γίνονται, είτε να εμφανίζουν μια παράξενη «κτητικότητα» απέναντί του, είτε –και αυτό είναι το χειρότερο– να θορυβούν κατά τη διάρκεια της συναυλίας.

46iPvl_2.png

Παράλληλα λοιπόν με το άγχος του για τη νέα σειρά εμφανίσεων, ο καλλιτέχνης έχει να «παλέψει» και να διαχειριστεί τους κοντινούς του, οι οποίοι δεν είναι ούτε οι πιο αντικειμενικοί, ούτε οι πιο προσηλωμένοι, ούτε οι καλύτεροι ακροατές. Τέλος πάντων, όλα αυτά –για μένα– περιγράφουν μια «δουλειά» πανδύσκολη και διόλου επιθυμητή. Ας περάσουμε όμως από τη θεωρία στην πράξη, στα του ίδιου του live δηλαδή.

46iPvl_3.png

Όσοι έχει τύχει να διαβάσετε παλαιότερα σημειώματά μου για την Παυλίνα Βουλγαράκη, γνωρίζετε ότι την πιστεύω σαν τραγουδοποιό και τραγουδίστρια. Εκτιμώ τον παράξενο, «μοναχικό» δρόμο στον οποίον βαδίζει και έτσι –καλώς ή κακώς– έχω αποκτήσει προσδοκίες από εκείνη. Και δεν έχω παράπονο: τις περισσότερες φορές, με «φροντίζει». Ακόμα και σε εμφανίσεις της που δεν βρίσκεται σε φουλ φόρμα, πάντοτε θα βρω στιγμές να με «τρυπήσουν» και να με κάνουν να κλείσω τα μάτια και να ονειρευτώ/συγκινηθώ. Αυτή δεν είναι άλλωστε και μία από τις θεμελιώδεις λειτουργίες του τραγουδιού; Να σε βγάλει από τον βούρκο της συναισθηματικής καθημερινότητας και να σε «ξεπλύνει»/«θεραπεύσει» από τα δικά σου;

46iPvl_4.png

Το πέτυχε η Βουλγαράκη αυτό, στην πρεμιέρα της στο Πειραιώς 131. Λιγότερο από προηγούμενες φορές, αν με ρωτάς, αλλά το πέτυχε. Σε μια βραδιά που (όπως την αντιλήφθηκα εγώ), δεν ήταν στα πολύ καλά της. Με πήρε όμως μαζί της όταν τραγούδησε τον στίχο «έχω έναν άγριο τσακωμό απ’ τη γέννα» (μουσική/στίχοι: Σταμάτης Μορφωνιός) ή τον άλλο «για όσα αγάπησα και για όσα έχασα» ή εκείνον που με εξυπηρετεί κάθε φορά «γύρω απ’ το κεφάλι μου μένει ένα φεγγάρι κι είναι το μόνο στη ζωή που με κουμαντάρει» ή αυτόν τον κοινής αποδοχής που λέει «νόμιζα ότι δεν σπάω».

46iPvl_5.png

Αν πρέπει να παραδεχτώ κάτι στο τέλος αυτού του σημειώματος, είναι πως δεν ήμουν στα καλύτερά μου το βράδυ της Παρασκευής. Για λόγους που δεν αφορούν στην παρούσα ανταπόκριση. Ωστόσο, η ψυχολογία πάνω, κάτω και ολόγυρα της σκηνής, παίζει πάντοτε ρόλο στη διαμόρφωση του τελικού πορίσματος. Στα υπόψιν, φίλτατε αναγνώστη.

46iPvl_6.png

Τέλος, η Παυλίνα Βουλγαράκη είναι –για μένα– μια ξεχωριστή περίπτωση στο ελληνικό μουσικό χωριό. Όποτε επιχειρεί ή καταπιέζεται να ενσωματωθεί στις συνήθειες των «συγχωριανών» της, αλλοιώνει τον χαρακτήρα της. Όποτε παίρνει αποστάσεις και χάνεται μέσα στην αισθητική και στην προσωπικότητά της, δημιουργεί όμορφα πράγματα (κάτι που αποδεικνύεται στην τραγουδοποιία της).

Υ.Γ. 1: Οι διασκευές του "Ζήτα Μου Ό,τι Θες" (μουσική/στίχοι: Χάρις Αλεξίου) και του "Ιδανικός Κι Ανάξιος Εραστής" (μουσική: Γιάννης Σπανός/ποίηση: Νίκος Καββαδίας) ήταν διασκευές πραγματικές, οι οποίες προσθέτουν αξία και γεύση στα «υλικά» των πρωτότυπων τραγουδιών.

46iPvl_7.png

Υ.Γ. 2: Κάποτε, σε ένα μουσικοκριτικό σημείωμα, παρέλειψα να αναφερθώ σε μια τραγουδίστρια που συμμετείχε σε συναυλία, γιατί δεν με είχε αγγίξει καθόλου η καλλιτεχνική της παρουσία. Δεν θα κάνω το ίδιο λάθος, λοιπόν. Ο Δημήτρης Κόψης έχει μεγάλο δρόμο να διανύσει, αν επιθυμεί (με την ψυχή του) να σταδιοδρομήσει στο ελληνικό τραγούδι. Θέλει δουλειά, κόπο και πόνο το «σπορ». Και σίγουρα θέλει και γνώση πέρα από το (διαφημισμένο ως μοναδικό προαπαιτούμενο) συναίσθημα. Στη δική μου συνείδηση, για παράδειγμα, απαγορεύεται τραγουδιστής που ανεβαίνει στο «πατάρι» να μη μπορεί να κάνει δεύτερες σε ένα τραγούδι. Είμαι αυστηρός; Το καλό που μου θέλω, ναι.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δανειζόμενος τη μουντή στρυφνότητα του Αντρέι Ταρκόφσκι και διανθίζοντάς τη με drag αναφορές, με
Η προσέλευση στο Temple όφειλε να είναι λίγο μεγαλύτερη για την πρώτη τους επίσκεψη στην Ελλάδα,
Στα 83 του χρόνια, καταχειροκροτήθηκε από ένα γεμάτο Άλσος, προσφέροντας μια πλούσια συναυλία, ...

FEATURED TODAY

Ένα μωσαϊκό της ζωής της, πιασάρικο και ξεσηκωτικό, σχεδόν διονυσιακό, αλλά και πολύ αιχμηρό την ίδια στιγμή για να χαϊδεύει αυτιά, έχοντας επίγνωση ότι το ...
Στο μουσικό συνέδριο Eurosonic στο Groningen της Ολλανδίας, στην ουσιαστική δηλαδή Eurovision των indie της Ευρώπης, φτωχός συγγενής ήταν και πάλι η Ελλάδα.
Λατρεμένοι του εγχώριου κοινού, οι θεατρικοί Λονδρέζοι επιστρέφουν στη χώρα μας για 2 ξεχωριστές εμφανίσεις, με αφορμή τα 30 τους χρόνια –την Παρασκευή 24/1

HOT STORIES

Δείτε όλες τις πληροφορίες για τα εισιτήρια και την προπώληση
Ακούστε πώς έγιναν τα θρυλικά "Δειλινά", για τον κύκλο με Τα Σκέτα
Top
0
Shares
0
Shares
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…