Οι Young Gods ανήκουν σε εκείνη τη μικρή κατηγορία συγκροτημάτων που δεν ακολούθησαν απλώς την εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής, αλλά συνέβαλαν αποφασιστικά στη διαμόρφωσή της. Όταν εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του '80 από την Ελβετία, η ιδέα ότι μια μπάντα μπορούσε να χτίσει τον ήχο της σχεδόν αποκλειστικά πάνω σε samplers, ζωντανά τύμπανα και φωνή έμοιαζε σχεδόν αιρετική για το μεγάλο κοινό. Ειδικότερα, σε μια εποχή όπου το rock εξακολουθούσε να ορίζεται από την κυριαρχία της κιθάρας, οι Young Gods επαναπροσδιόρισαν όχι μόνο τις έννοιες της σύνθεσης, αλλά και της έντασης και της ηχητικής βίας, μετατρέποντας το sampling από βοηθητικό εργαλείο σε πρωταγωνιστικό μουσικό όργανο.
Τον χειμώνα του 1984-85, ο Franz Treichler και ο Cesare Pizzi άρχισαν να οραματίζονται μια άλλη γλώσσα για το rock. Με λιγοστά μηχανήματα, άπειρη φαντασία και μια ακατέργαστη, ποιητική επιμονή, έδωσαν μορφή σε έναν ήχο που έμοιαζε να έρχεται από το μέλλον. Όταν ο ντράμερ Frank Bagnoud προστέθηκε στο σχήμα, οι Young Gods βρήκαν την ιδανική τους σύσταση: φωνή, τύμπανα και samplers. Και όμως, από τα ηχεία ξεχύνονταν τεράστιοι τοίχοι ήχου, σαν κιθάρες που δεν υπήρχαν πουθενά πάνω στη σκηνή. Οι πρώτες τους εμφανίσεις έμοιαζαν με ηλεκτρικά σοκ. Το κοινό ερχόταν αντιμέτωπο με κάτι εντελώς πρωτόγνωρο, μια μουσική που δεν χωρούσε σε κανένα από τα τότε γνωστά καλούπια. Όταν το ομώνυμο ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1987, ο βρετανικός μουσικός Τύπος αναγνώρισε αμέσως τη σημασία του: οι Young Gods δεν ήταν απλώς μια νέα μπάντα, αλλά μια ματιά σε όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.
Στις αρχές της δεκαετίας του '90, με τον Al Comet να αναλαμβάνει τα samplers, το συγκρότημα βρέθηκε στην αιχμή του ανερχόμενου alternative rock. Το T.V. Sky και το εμβληματικό "Skinflowers" ταξίδεψαν μέχρι το MTV και άνοιξαν τον δρόμο προς την Αμερική, ενώ ονόματα όπως οι David Bowie, U2 και Nine Inch Nails άρχισαν να τους αναφέρουν ως βασική επιρροή. Η πορεία τους επιταχύνθηκε με ιλιγγιώδη ρυθμό, μέχρι που το ίδιο το βάρος αυτής της διαδρομής απαίτησε μια παύση και έναν επαναπροσδιορισμό. Στις αρχές του νέου αιώνα, οι Young Gods επέστρεψαν στη Γενεύη για να ξαναβρούν το κέντρο βάρους τους. Αναθεώρησαν προτεραιότητες, άνοιξαν νέους διαύλους με την ηλεκτρονική και techno κουλτούρα και, με τον Bernard Trontin πλέον στα τύμπανα, ξεκίνησαν ένα ακόμη δημιουργικό κεφάλαιο. Από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζουν να μεταμορφώνονται χωρίς να χάνουν ποτέ την ουσία τους: τη διαρκή αναζήτηση του άγνωστου, εκεί όπου η μηχανή συναντά το συναίσθημα και ο θόρυβος μετατρέπεται σε ποίηση.
Η επιρροή τους στον industrial και ευρύτερα στον εναλλακτικό ήχο των late 80s υπήρξε τεράστια. Συνδυάζοντας μηχανικούς ρυθμούς, ορχηστρικά αποσπάσματα, θορυβώδεις υφές και μια σχεδόν σωματική αίσθηση δύναμης, άνοιξαν νέους δρόμους που αργότερα θα ακολουθούσαν καλλιτέχνες και συγκροτήματα από διαφορετικούς κόσμους, από το industrial και το electro-rock μέχρι το post-metal και την experimental μουσική. Οι ίδιοι, ωστόσο, δεν έμειναν ποτέ εγκλωβισμένοι στη φόρμουλα που τους καθιέρωσε. Από τις πρώτες sample-based εκρήξεις μέχρι τις πιο οργανικές αναζητήσεις των 90s, τη σχέση τους με την techno κουλτούρα και τις μεταγενέστερες σκοτεινές, κινηματογραφικές συνθέσεις τους, οι Young Gods απέδειξαν ότι η εξέλιξη αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς τους.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα, παραμένουν μια μπάντα ανήσυχη, δημιουργικά ατίθαση και εντυπωσιακά επίκαιρη. Η πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα στο Gazarte στις 2 Οκτωβρίου, αποτελεί αφορμή όχι μόνο για να γιορτάσουμε μια σπουδαία μουσική διαδρομή, αλλά και για να συναντήσουμε και να ακούσουμε ένα συγκρότημα που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη μουσική ως πεδίο πειραματισμού, αντίστασης και ελευθερίας. Λίγο πριν ανέβουν για πρώτη φορά σε ελληνική σκηνή, συζητήσαμε με τον τραγουδιστή και συνθέτη Franz Treichler για την κληρονομιά του industrial, το sampling, την τεχνητή νοημοσύνη, τη δημιουργία στην εποχή της υπερτεχνολογίας και το πώς οι Young Gods συνεχίζουν να κοιτούν προς το μέλλον χωρίς να χάνουν την επαφή με το ριζοσπαστικό πνεύμα που τους γέννησε.
- Γεια σου Franz, και σε ευχαριστώ προκαταβολικά για τον χρόνο σου για αυτή τη συζήτηση. Είναι μεγάλη χαρά που επιτέλους έρχεστε να παίξετε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.
Ναι, όντως επιτέλους, κι εμείς είμαστε πολλοί χαρούμενοι. Είναι από εκείνα τα πράγματα που δεν ξέρεις γιατί δεν γίνονται, αλλά τελικά συμβαίνουν όταν πρέπει να συμβούν. Τώρα είμαστε στο τέλος της τουρνέ που ξεκίνησε στις αρχές του χρόνου, απομένει η Ελβετία και η Γαλλία, και η μόνη εξωτική χώρα που υπάρχει στο πρόγραμμά μας, η Ελλάδα. Ανυπομονούμε, πραγματικά, να έρθουμε στην Αθήνα.
- Ας αρχίσουμε, λοιπόν, γιατί είναι τόσα πολλά που έχω να ρωτήσω και σας πετυχαίνω και λίγο πριν το soundcheck. Ξεκινήσατε να γράφετε μουσική τη δεκαετία του '80, σε μια εποχή που το sampling, η industrial και ο ηλεκτρονικός πειραματισμός θεωρούνταν ακόμα ριζοσπαστικά πράγματα. Σήμερα, τι είναι αυτό που σου φαίνεται ακόμα ριζοσπαστικό;
Νομίζω, το γεγονός ότι είμαστε ανεξάρτητοι και να αντιστεκόμαστε στην κυριαρχία του καπιταλισμού στην μουσική βιομηχανία είναι μια από τις προσπάθειές μας να παραμείνουμε λίγο ριζοσπαστικοί μέσα στο σημερινό μουσικό τοπίο. Καλλιτεχνικά μιλώντας, όταν ξεκινούσαμε έχεις απόλυτο δίκιο ότι τα πράγματα έδειχναν πιο ριζοσπαστικά γιατί ουσιαστικά προτείναμε έναν άλλον τρόπο να βλέπεις τα πράγματα, ή να γράφεις μουσική με samplers. Και εκείνη η εποχή ήταν πολύ συντηρητική. Δηλαδή, δεν γινόταν να κάνεις rock μουσική χωρίς να παίζεις κιθάρα. Η τεχνική του sampling άνοιξε το μυαλό μου γιατί ουσιαστικά μου έδειξε πώς μπορούσες να συνθέσεις με έναν άλλον τρόπο απ’ ότι στην κιθάρα ή το πιάνο. Το sampling μάς οδήγησε να πλησιάσουμε τη σύνθεση μέσα από τον ήχο, ή τη δομή και την υφή του, ή τον εσωτερικό ρυθμό μιας λούπας. Και όλο αυτό ήταν ακόμα πιο ριζοσπαστικό τότε όταν ήσουν ένα συγκρότημα με samples, ζωντανά τύμπανα και φωνή. Και το λέω όχι γιατί ανακαλύψαμε το sampling, πολλοί το είχαν ήδη χρησιμοποιήσει σαν μια πρόσθετη αξία στην μουσική τους, αλλά εμείς το χρησιμοποιήσαμε ως την βασική πηγή της μουσικής μας.
- Αυτό ήταν και το μεγάλο σας κατόρθωμα, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, ένα χαρακτηριστικό για την εποχή εκείνη που σας έκανε να ξεχωρίσετε.
Ναι, ήταν κάτι που χρειαζόμασταν για να χαράξουμε τη δική μας πορεία και να κάνουμε ένα break-through ώστε να ξεπεράσουμε τα σύνορα της Ελβετίας. Ήταν η δική μας εκδοχή να κάνουμε τη φωνή μας ενδιαφέρουσα, γιατί αν προσπαθούσαμε σαν ελβετική μπάντα να παίξουμε britpop θα ήταν μια καταστροφή. Δεν θα δούλευε, απλά, γιατί υπάρχουν χιλιάδες βρετανικές μπάντες που θα μπορούσαν να το κάνουν πολύ καλύτερα από εμάς. Οπότε είπαμε «Είμαστε αυτοί που είμαστε, παίζουμε με samplers και ντραμς, τραγουδάμε στα γαλλικά και γράφουμε την μουσική που αγαπάμε». Εννοείται, πως όταν είσαι νέος έχεις περισσότερη και πιο δυνατή ενέργεια, αλλά πιστεύω ότι διατηρήσαμε αυτή την «ριζοσπαστική» παράδοση με το να είμαστε ακόμα ζωντανοί. Σαράντα χρόνια από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Και από τότε, ναι μπορεί να έχουν αλλάξει πολλά, να μεταμορφώθηκε η σκηνή, να άλλαξαν τα ανεξάρτητα κλαμπ, να άλλαξε ο τρόπος που ο κόσμος διασκεδάζει ή ακούει μουσική, στο σπίτι ή στο κλαμπ, αλλά κι εμείς προσπαθούμε να σταθούμε εκεί που πάντα θέλαμε σε αυτό το τοπίο, αλλά και να υποστηρίζουμε την εναλλακτική σκηνή στη χώρα μας.
- Οι Young Gods αντιμετωπίζατε πάντα την τεχνολογία όχι απλώς σαν ένα χρηστικό εργαλείο, αλλά σαν αυτόνομο μουσικό όργανο. Έχει αλλάξει η σχέση σου μαζί της μέσα στα χρόνια ή εξακολουθείς να κυνηγάς το ίδιο είδος ηχητικής ελευθερίας;
Αυτή είναι μια καλή ερώτηση γιατί στις μέρες μας έχει ανοίξει αυτή η μεγάλη συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, δηλαδή όλοι οι παραγωγοί ρωτάνε ποιο είναι το νέο εργαλείο για να ενσωματώσουμε στην μουσική, το οποίο θα μπορεί να υλοποιήσει το concept που έχεις στο κεφάλι σου χωρίς να χρειάζεται να δουλεύεις ώρες για να φτάσεις σε αυτό. Και να το φτιάξεις χωρίς να χρειάζεται να δουλεύεις ούτε με κιθάρες, ούτε με συνθεσάιζερ, ούτε με κανένα όργανο. Απλά με ένα prompt μπορείς να πλησιάσεις σε κάτι που πιθανόν έχεις στο μυαλό σου, σωστά; Και λέω ότι είναι μια καλή ερώτηση, γιατί εμείς τουλάχιστον είμασταν εξαρτημένοι με την τεχνολογία. Την είχαμε ανάγκη για να φτιάξουμε αυτό που θέλαμε. Αλλά σε μια μπάντα συμβαίνει κάτι άλλο, εγώ και ο Cezare, που παίζει keyboards και samplers συχνά έχουμε διαφορετικές γνώμες για το θέμα της τεχνητής νοημοσύνης. Εκείνος είναι αυτό που θα έλεγα ένας «techno-solutionist» που πιστεύει ότι η τεχνολογία θα σώσει τον κόσμο ενώ εγώ είμαι όχι ακριβώς το αντίθετο, απλά λέω να χρησιμοποιούμε όσο το δυνατόν λιγότερη τεχνολογία.
- Είσαι πιο επιφυλακτικός, ή σκεπτικός;
Όχι, είναι απλά μια γνώμη. Είμαι σκεπτικός; Όχι ακριβώς, απλά δεν μου αρέσουν δύο σημεία που πρέπει να προσέξουμε σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη. Το πρώτο είναι το γεγονός ότι πραγματικά διασκεδάζω με τη διαδικασία να πιάνω ένα όργανο, να προγραμματίζω ένα συνθεσάιζερ, να φτιάχνω κάτι αυθεντικό στη στιγμή, και αυτός ο δρόμος που οδηγεί στη δημιουργία είναι μερικές φορές πιο σημαντικός για εμένα από το αποτέλεσμα. Μου αρέσει να βρίσκομαι στο στούντιο και να δοκιμάζω πράγματα για να βρεθώ τελικά σε εκείνη τη ζώνη που αφιερώνεις το χρόνο σου για να φτιάξεις κάτι μόνος σου παρά να καις το κεφάλι σου για να βρεις το σωστό prompt. Ξέρεις, για να το ετοιμάσει η μηχανή για εσένα… Μου αρέσει να βρίσκομαι σε αυτό το μονοπάτι της δημιουργίας και να το «οδηγώ» εγώ εκεί που θέλω. Το δεύτερο, και πιο σημαντικό σημείο, για το οποίο δεν μιλάμε και πολύ για αυτό, είναι ο αντίκτυπος όλης αυτής της τεχνολογίας στον πλανήτη. Και δεν μιλάω οικολογικά, απλά σκέφτομαι πόσο νερό χρειάζεται για να «δροσίζονται» τα data centers. Είναι μια καταστροφική τεχνολογία, όπως και να το κάνουμε. Και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν έχουμε βρει λύσεις, αλλά ούτε μιλάμε ανοιχτά για αυτό. Άρα μιλάμε για έναν νέο καπιταλιστικό αγώνα δρόμου για να κερδίσουν κάποιοι λίγοι περισσότερο πλούτο και να εθιστεί ο κόσμος σε ένα νέο τεχνολογικό «ναρκωτικό», κρατώντας τους καρφωμένους στο αγκίστρι του ΑΙ ενώ ταυτόχρονα τους κλέβεις τα προσωπικά δεδομένα.
- Γιατί πιστεύεις ότι βαριέται τόσο πολύ ο κόσμος και ζητάει από το ChatGPT να του γράφει ιδέες ή να μιλάει μαζί του; Χάνουμε ως είδος την επαφή μεταξύ μας;
Υπάρχει αυτή η δικαιολογία ότι όλο αυτό μας κερδίζει χρόνο, αλλά και πάλι δεν κερδίζεις τίποτα αν όλη μέρα μιλάς με μια μηχανή. Δεν το καταλαβαίνω όλο αυτό, και γι’ αυτό δεν μπορώ να σκέφτομαι αν είμαι σκεπτικός, ή επιφυλακτικός, αλλά ο κόσμος έχει αλλάξει, και πάντα ήθελε να δοκιμάζει νέα πράγματα, αλλά από την μεριά μου δεν μπορώ να απαντήσω για όλους τους άλλους. Λέω απλά ότι εγώ επιλέγω να μην το χρησιμοποιώ για να μην εξαρτώμαι από αυτό.
- Ακούγοντας όσα λες τόση ώρα σκεφτόμουν, ότι και στο παρελθόν και σήμερα είχες, είχατε, την ελευθερία να βάλετε την τεχνολογία να κάνει όλη τη δουλειά. Και αναρωτιέμαι, ακούγοντας σήμερα τις πρώτες σου κυκλοφορίες, αναγνωρίζεις το μέλλον που είχες στο μυαλό σου ή βλέπεις ένα παρελθόν που πήρε τελείως άλλη τροπή;
Όχι, νομίζω ότι ακούγονται ακόμα πολύ φουτουριστικά. Κατά κάποιον τρόπο, ξέρεις. Αλλά η αλήθεια είναι ότι υπήρξε μια εποχή που μας ενοχλούσε το γεγονός ότι γινόταν όλο και πιο δύσκολο να «καθαρίσεις» τα samples με αποτέλεσμα στα 90s να έχεις μια εξοργισμένη, μια τρελά θυμωμένη, μουσική βιομηχανία απέναντι στη χρήση οποιουδήποτε sample. Οπότε εκείνα τα χρόνια ήταν δύσκολα, ειδικά αν χρησιμοποιούσες κάποιο αναγνωρίσιμο δείγμα. Και όλοι όσοι καθόντουσαν σε γραφείο έψαχναν να δεις τι samples χρησιμοποιούσες. Για εμάς η φιλοσοφία του sampling ήταν απλή: ανακύκλωση του ήχου και «νέα ζωή» σε πιθανόν άγνωστες ηχογραφήσεις. Οπότε όταν το sampling έγινε ένα corporate παζλ εμείς είπαμε ότι θα ασχοληθούμε με περισσότερους δικούς μας ηλεκτρονικούς ήχους ή θα γράφουμε τα δικά μας samples. Eπίσης, αν ακούσεις τα τρία πρώτα άλμπουμ μας, θα δεις ότι φτιάξαμε μια δική μας φόρμουλα, συνδυάζοντας τα κλασικά ορχηστρικά samples με τις heavy metal κιθάρες, και αυτά τα τρία πρώτα άλμπουμ είχαν όλα τους κι έναν συγγενικό δεσμό με την έκπληξη. Μετά, με το τέταρτο άλμπουμ, το TV Sky αποφασίσαμε να μειώσουμε το εύρος των ήχων μας, και να στραφούμε σε μια πιο 70s οργανική μορφή, με επιρροές από Doors και Floyd και τους ήχους από εκείνη την εποχή, με μοναδικό σκοπό να ορίσουμε μια διαφορετική ηχητική παλέτα. Και μετά ήρθε το techno, που κι αυτό μας παρέσυρε με την ορμή και την κινητικότητά του, και όλα αυτά θα έλεγα ότι ενσωματώθηκαν ενστικτωδώς στην μουσική μας. Αυτό που παραμένει πιο σημαντικό για εμάς σήμερα είναι ότι μπορούμε ανά πάσα στιγμή μπορούμε να επιστρέψουμε σε όποιο από τα προηγούμενα στάδια της καριέράς μας, χωρίς πολλή σκέψη, αν θέλουμε. Για εμάς παίζει μεγαλύτερο ρόλο το "concept", η ιδέα που θα μας βάλει στο στούντιο. Δηλαδή, στο «TV Sky” είχαμε πει ότι δεν θα χρησιμοποιήσουμε άλλα καμπαρέ ή ορχηστρικά samples. Ωστόσο, μέχρι σήμερα πιστεύω ότι το sampling ως εργαλείο είναι αδιανόητο, γιατί μπορείς να ανακυκλώσεις απίστευτη ενέργεια και να της δώσεις μια διαφορετική ερμηνεία.
- Ποιο ήταν το πιο δύσκολο sample που έπρεπε να «καθαρίσετε» πριν από κάποια κυκλοφορία;
Δεν είχαμε φοβερά προβλήματα, αλλά υπήρχε ένα sample του Prince που δεν το καθαρίσαμε αλλά κι ο κόσμος δεν το πρόσεξε. Βέβαια, μας είχαν ειδοποιήσει ότι αν τυχόν το έπαιρνε χαμπάρι θα ήθελε τα μισά δικαιώματα, ακόμα κι αν το sample ήταν μικρότερο από δύο δευτερόλεπτα. Εμείς, από την μεριά μας επρέπε να επισκεφτούμε μια “sample doctor” (γέλια), μια δικηγόρο εξειδικευμένη στο να αναγνωρίζει αντικειμενικά τους ήχους στην μουσική σου, και πριν το ραντεβού μαζί της έφτιαξα μια λίστα. Ήταν μια κυρία με πολύ πλούσιο πολιτισμικό υπόβαθρο και απίστευτα εκπαιδευμένο αυτί. Και σε κάποια στιγμή μου λέει «A, αυτό είναι Nirvana; Αλήθεια; Πώς το κάνατε αυτό, δεν το αναγνωρίζω. Α, κι αυτό είναι Prince; Είναι εντάξει, δεν νομίζω να το καταλάβει κανένας…». Όπότε μαζί της καθαρίσαμε όλα όσα έπρεπε, αλλά λίγο αργότερα αφήσαμε το sampling και στραφήκαμε σε πιο δικούς μας ήχους. Ναι, σαμπλάραμε αρκετά τους Floyd και τους Deep Purple. Ειδικά το όργανο του Jon Lord από το Deep Purple In Rock. Και πρόσφατα όταν έγιναν τα remaster για μια συλλεκτική κυκλοφορία σε κουτί, υπήρχε μια αναφορά σε εμάς σε μια σημείωση στο βιβλίο που έλεγε «Tώρα που έγιναν αυτά τα remaster οι Young Gods μπορούν να μας σαμπλάρουν με καλύτερο ήχο». (γέλια)
- Χαχαχα, αυτό είναι πολύ όμορφο, αληθινό βρετανικό χιούμορ… Ας πάμε σε κάτι άλλο… Πιστεύεις πως η οργή που γέννησε τον industrial ήχο στα 80s επιβιώνει ως σήμερα, ή την αφομοίωσε το ίδιο το καθεστώς που προσπαθούσε να αμφισβητήσει;
Χα, πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Μέρος της, σίγουρα έχει αφομοιωθεί, αν και θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν αφορά μόνο τον ήχο αυτό. Σαν στιχουργός, πιστεύω, ότι έχει αντίκτυπο και σε όλα αυτά που βάζεις μαζί με τον ήχο, λέξεις και ήχοι… Σίγουρα πολλές παραγωγές αναπαράγουν τον θόρυβο και την παραμόρφωση και το πιο σημαντικό είναι ότι όλοι μπορούν να το κάνουν αυτό σήμερα με ένα plugin. Εκείνη την εποχή, όμως, έπρεπε να είσαι πολύ θυμωμένος με την τεχνολογία για να φτιάξεις αυτόν τον σκληρό ήχο. Αλλά όλα είναι ένας κύκλος, και αν κάτι γίνεται πληθωρικό, τότε ο κόσμος στρέφεται σε κάτι άλλο, και σε κάτι άλλο. Οι κιθάρες μπορεί να έρθουν και μετά να φύγουν. Πολλοί λένε ότι δεν τους ενδιαφέρει τo techno σήμερα αλλά ξέρουν ότι μια μέρα μπορεί να επιστρέψει ως trend στην μουσική. Εγώ απλά πιστεύω στη δύναμη της πρότασης. Λέξεις, ήχοι, ρυθμός και ενέργεια.
- Ύστερα από τόσα χρόνια, τι είναι αυτό που διατηρεί την αίσθηση του άγνωστου όταν μπαίνεις στο στούντιο, και υπάρχει αυτή τη σκέψη ότι δεν ξέρεις πού μπορεί να σε βγάλει;
Είναι αυτό το μπλέξιμο ιδεών με τους φίλους και συνεργάτες μου, οι κοινές μας περιπέτειες, γιατί αυτές μας οδηγήσαν σε περιοχές που δεν είχαμε φανταστεί μόνοι μας. Και φυσικά η χαρά μας να μπορούμε να τις μοιραστούμε με το κοινό μας στις συναυλίες και να φέρουμε χαρά στη ζωή τους. Αυτό μου δίνει χαρά και ικανοποίηση όλα αυτά τα χρόνια.
- Σήμερα με τα δεδομένα να αλλάζουν συνέχεια, πως αισθάνεσαι που η μουσική μοιάζει να αναζητά την προσοχή μέσα από κοινωνικά δίκτυα, χωρίς το κοινό να αποδίδει τον απαραίτητο σεβασμό στην ίδια την μουσική;
Ναι, αλλά παρά τις όποιες αλλαγές μπορεί να έχει φέρει η ψηφιακή κουλτούρα, θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα ενδιαφέρονται πραγματικά για την μουσική. Θα επενδύσουν ενέργεια και ενδιαφέρον για να ανακαλύψουν καινούργιες κυκλοφορίες, καινούργια ονόματα, θα ακολουθούν πιστά τις αγαπημένες τους μπάντες, και δεν θα τους ενδιαφέρει να έχουν μια πρόσκαιρη διασκέδαση από τα κοινωνικά δίκτυα σχετικά με την μουσική. Ότι και να γίνει, πιστεύω ότι οι άνθρωποι πάντα θα χρειάζονται μια άλλη γλώσσα που θα τους μιλάει πιο βαθιά μέσα τους, πιο υπερφυσικά, πιο έντονα, θα τους συγκινεί και θα τους αγκαλιάζει. Και πιθανόν, η δική μας μουσική, να μιλάει πιο έντονα σε κάποιους που θέλουν μια άλλου είδους πρόσβαση σε έναν φανταστικό κόσμο. Δεν γίνεται να τους ευχαριστήσεις όλους, δεν αξίζει καν να προσπαθήσεις. Είναι σαν να κάνεις μια ερώτηση στον εαυτό σου όταν γράφεις ένα νέο τραγούδι, γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι πρόκειται να γίνει πριν αποφασίσεις να ακολουθήσεις το δικό σου πάθος. Να το ακούσεις, αληθινά. Όχι να το σχεδιάσεις ώστε να ταιριάξει υποθετικά με μόδες ή τάσεις.
- Ναι, γιατί η έννοια του κοινού είναι μια εντελώς αφηρημένη έννοια…
Ακριβώς, κάποιοι θα σε αγαπήσουν και κάποιοι δεν θα θέλουν να σε ακούσουν. Άρα δεν μπορείς να σχεδιάσεις τίποτα. Και δεν χρειάζεται. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να δώσεις ζωή σε κάτι που θα ζήσει τη δική του ζωή αυτόνομα.
- Πίσω από το συνθετικό μοτίβο της μουσικής σας, υπάρχει κάτι πολύ σωματικό στη μουσική των Young Gods, ακόμα κι όταν χτίζεται ηλεκτρονικά. Πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το ανθρώπινο σώμα στον τρόπο που συνθέτετε και ανεβαίνετε στη σκηνή;
Πολύ σημαντικό ρόλο γιατί αυτό που προσπαθούμε να δείξουμε όσο καλύτερα γίνεται είναι ότι μπορούμε να συνυπάρξουμε με τις μηχανές. Να κάνουμε κάτι μαζί. Να είμαστε συνεργάτες. Όχι εχθροί. Γι’ αυτό νομίζω είναι σημαντικό να φαίνεται και στο line-up της μπάντας, με έναν ζωντανό ντράμερ κι όχι με ένα drum machine, με έναν τραγουδιστή που δείχνει ότι είμαστε εν μέρει οργανικοί και εν μέρει μηχανικοί. Κι αυτό είναι μια στάση που αν σκεφτείς και όλα λέγαμε πριν για την τεχνητή νοημοσύνη, δείχνει το πόσο ενεργοί θέλουμε να είμαστε σε αυτήν τη μηχανική συνεργασία με τα συνθετικά όργανά μας. Μερικοί αποκαλούν την μουσική μας παγωμένη επειδή είναι επαναλαμβανόμενη και βασίζεται σε λούπες. Ο Edge από τους U2 είχε πει κάτι ενδιαφέρον για την μουσική μας, που δεν θυμάμαι ακριβώς τις λέξεις αλλά εννοούσε πως «αυτή η ψυχρότητα της μουσικής τους γεννάει κάποια συναισθήματα μέσα σου, που τελικά την κάνει πολύ ανθρώπινη». Κι εγώ το πιστεύω αυτό. Κάποιες φορές πρέπει να φτάσεις σε ακραία σημεία, έστω παγωμένα, για να συνειδητοποιήσεις ποιος είσαι.
- Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, τι είναι αυτό που οι Young Gods προσπαθούν ακόμα να δημιουργήσουν ή να καταστρέψουν;
Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε, θα έλεγα… Mερικές φορές φτιάχνουμε έναν δικό μας tabula rasa κανόνα για το τι θεωρείται rock μουσική. Όταν κάτι γίνεται πολύ συντηρητικό, τότε ίσως με αυτόν τον κανόνα να θέλουμε να το αλλάξουμε. Όταν η rock γίνεται συντηρητική είναι λάθος. Η rock παίχτηκε εκεί που έπρεπε για να δείξει στον κόσμο τι σημαίνει ελευθερία, ενάντια σε κάθε συντηρητισμό. Προσπαθούμε λοιπόν να ακολουθήσουμε αυτήν την παράδοση εναντίον κάθε μουσικού συντηρητισμού. Να δείξουμε ότι υπάρχει ακόμα αυτή η ενέργεια που οδηγεί στην ελευθερία. Ναι, ήμουν πανκ κάποτε. Και το «destroy” ήταν ένα γνωστό μότο για την εποχή εκείνη, αλλά στην πραγματικότητα, τα πάντα γίνονταν για την πρόκληση τότε. Και όλα αυτά τα σλόγκαν «Destroy Everything» ή «Kill All Hippies» ήταν προκλήσεις για να πέσουν μερικές κλωτσιές και να ξυπνήσει ο κόσμος. Αυτό που ιδανικά θέλουμε εμείς είναι να ρίχνουμε κλωτσιές στους εαυτούς μας και να βρισκόμαστε σε αφύπνιση, όχι να χτυπάμε τους άλλους να ξυπνήσουν. Θέλουμε ο κόσμος όταν φεύγει από τις συναυλίες μας να είναι γεμάτος από ενέργεια για την επόμενη μέρα, και αυτό είναι που θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε όσο μπορούμε.
- Και αυτό είναι κάτι που θα κάνετε σίγουρα στην Αθήνα.
Οπωσδήποτε… Οπωσδήποτε, αυτό θα κάνουμε.
- Σε ευχαριστώ πολύ για αυτή τη σύντομη συζήτηση Franz και ανυπομονώ να σας ακούσω από κοντά!
Κι εγώ ευχαριστώ πολύ! Θα τα πούμε σύντομα και στην Αθήνα.
The Young Gods live in Athens
Προπώληση εισιτηρίων (more.com): 30€ , on the spot : 35€
https://www.more.com/.../the.../10-at-gazarte-ground-stage/
Gazarte Ground Stage : Βουτάδων 32-34, Γκάζι, Αθήνα.
