Από την πρώτη τους εμφάνιση στην αθηναϊκή alternative σκηνή μέχρι το ντεμπούτο άλμπουμ Ripples in a Linear World και το πρόσφατο EP Necessary Scars, οι Amnesia Pills συνεχίζουν να χτίζουν έναν κόσμο όπου η κιθαριστική ένταση συναντά τα ηλεκτρονικά στοιχεία και η βρετανική παράδοση των Depeche Mode, Radiohead, Editors και New Order συνομιλεί με προσωπικές εμπειρίες, αστικές διαδρομές και υπαρξιακές ανησυχίες.
Πίσω από τους Amnesia Pills βρίσκονται ο Γιώργος Μπίλιος στη φωνή και ο Σταύρος Πηλαδάκης στα πλήκτρα, οι δύο άνθρωποι που αποτέλεσαν τον πυρήνα του σχήματος από τα πρώτα του βήματα. Σήμερα η μπάντα συμπληρώνεται από την Κιάρα Σαφαρή στο μπάσο, τον Κώστα Μιχαλό στην κιθάρα και τον Στέφανο Ψαραδάκη στα τύμπανα, συνθέτοντας μια πενταμελή ομάδα που ισορροπεί ανάμεσα στην εμπειρία και τη φρέσκια δημιουργική ενέργεια. Ο Σταύρος Πηλαδάκης και ο Γιώργος Μπίλιος μιλούν στο Avopolis για την ανάγκη της δημιουργίας, τις πληγές που δεν κρύβονται κάτω από τον επίδεσμο, τη μοναξιά πίσω από τις οθόνες, την Αθήνα που αλλάζει διαρκώς και την ευαισθησία που, όπως λένε, παραμένει το σημαντικότερο τραύμα αλλά και η μεγαλύτερη δύναμη ενός μουσικού. Γιατί, τελικά, κάποιες ουλές δεν είναι εμπόδια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μαθαίνουμε να συνεχίζουμε.
- Το Necessary Scars αντιμετωπίζει τις πληγές ως αναγκαίο κομμάτι της εξέλιξης. Υπάρχει κάποια προσωπική ή συλλογική εμπειρία της μπάντας που λειτούργησε ως αφετηρία γι' αυτό το concept;
Γιώργος Μπίλιος: Μεγαλώνουμε. Κι αυτό από μόνο του είναι μια συλλογική προσωπική εμπειρία. Υπό την έννοια ότι αναγκαστικά κοιτάς πίσω και κάνεις μια αποτίμηση της ζωής σου. Όσο πιο εύκολα συμφιλιώνεσαι με το παρελθόν και τα hard times που έλεγε κι ο Bowie στο “Absolute Beginners”, τόσο πιο ομαλά ζεις την καθημερινότητα και αυτά που θα προκύψουν.
- Διανύουμε μια εποχή που όλοι προσπαθούν να κρύψουν τις ρωγμές τους, τις πληγές τους, τις ανασφάλειές τους. Εσείς επιλέγετε να τις τοποθετήσετε στο κέντρο της αφήγησής σας. Γιατί;
Σταύρος Πηλαδάκης: Όλοι επιζητούμε την αποδοχή και τον θαυμασμό. Το να μοιράζεσαι αυτά που σε πληγώνουν είναι τρομαχτικό. Όμως οι πληγές είναι κομμάτι του εαυτού μας. Το να τις απορρίπτουμε είναι σαν να απορρίπτουμε εμάς τους ίδιους και αυτό δεν μπορεί να φέρει κάτι καλό.
- Η μουσική σας κουβαλάει μια έντονη κινηματογραφική διάσταση. Αν το Necessary Scars ήταν ταινία, τι είδους ιστορία θα αφηγούνταν;
ΣΠ: Σπονδυλωτή. Τέσσερις ιστορίες που κάπως θα συνδέονταν στο τέλος
- Το EP μου φαίνεται πως κινείται ανάμεσα στην παραίτηση και την ελπίδα. Ποιο από τα δύο αισθάνεστε ότι κερδίζει τελικά τη μάχη;
ΓΜ: Επειδή η «ελπίδα» πεθαίνει πάντα τελευταία, της ευχόμαστε «καλή επιτυχία».
- Έχετε πει πώς η μουσική σας αναφέρετε στη σύγχρονη αστική εμπειρία. Πώς επηρεάζει η Αθήνα τη μουσική σας; Είναι πηγή έμπνευσης ή ένας χώρος από τον οποίο προσπαθείτε να δραπετεύσετε;
ΓΜ: Ο αστικός ιστός μπορεί να αποτελεί και τα δύο. Σημείο αναφοράς αλλά και σημείο εξόδου. Οπότε ακόμα κι αν θες να ξεφύγεις, υπάρχει πιθανότητα να αντλείς έμπνευση από αυτή την ασφυκτική κατάσταση. Άλλωστε τα πιο δυσάρεστα πράγματα έχουν γεννήσει αριστουργήματα ή και «φωτεινά» τραγούδια.
- Το "It Would Be a Shame" ξεπέρασε τις 200.000 προβολές στο YouTube. Σας δημιούργησε αυτό προσδοκίες ή πίεση για τη συνέχεια;
ΓΜ: Πιο πολύ νομίζω αφορμή για να συνεχίσουμε αυτό που κάνουμε.
- Τι πιστεύετε ότι αναγνώρισε ο κόσμος σε αυτό το τραγούδι και το αγκάλιασε τόσο γρήγορα;
ΓΜ: Ο καθένας αντιλαμβάνεται ένα τραγούδι με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Γι’ αυτό κι ο κάθε δημιουργός έχει «ανοιχτές» τις ερμηνείες. Ακόμα κι όταν αναφέρεται σε πολύ προσωπικά του θέματα. Όπως ας πούμε ο Cohen με το "So long, Marianne". Οπότε ας πούμε ότι ο καθένας βρήκε κάτι δικό του που δεν θα μάθουμε ποτέ και προσωπικά δεν θα ήθελα, αν δεν μου το πει ο ίδιος.
- Το "Music Is Enough" έχει έναν τίτλο που μοιάζει σχεδόν με δήλωση ζωής. Είναι πράγματι αρκετή η μουσική;
ΣΠ: Η μουσική είναι πάντα παρούσα, ακόμα και εν τη απουσία της. Άλλοτε περιβάλει τις στιγμές μας και μας προκαλεί έντονες συγκινήσεις φτιάχνοντας αναμνήσεις και άλλοτε μας βοηθάει να αντέξουμε τα δύσκολα που μας φέρνει η ζωή για να ξανασηκωθούμε.
- Ποια είναι η πιο "απαραίτητη πληγή" που κουβαλά ένας μουσικός σήμερα;
ΓΜ: Η ευαισθησία. Με αυτήν γίνεται πάντα η μεταποίηση της εμπειρίας σε τραγούδι.
- Δύο χρόνια μετά το Ripples in a Linear World, τι νιώθετε ότι έχει αλλάξει περισσότερο στους Amnesia Pills; Ο ήχος σας ή ο τρόπος που βλέπετε τον κόσμο;
ΓΜ: Θα έλεγα και τα δύο. Σχετικά με τον ήχο είναι πιο κατασταλαγμένος. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα πάντα θα έπρεπε να αλλάζει διότι κι εμείς ως άνθρωποι ωριμάζουμε και μετατοπιζόμαστε.
- Η Αθήνα των τελευταίων χρόνων είναι μια πόλη που αλλάζει διαρκώς. Όταν κοιτάζετε γύρω σας, βλέπετε μια πόλη που θεραπεύεται ή μια πόλη που μαθαίνει να ζει με τις πληγές της;
ΣΠ: Η Αθήνα είναι μια πόλη δυναμική. Δεν έχει σταματήσει ποτέ να αλλάζει. Εν μέρει θεραπεύεται και εν μέρει αναγκαστικά μαθαίνει να ζει με αυτά που την ταλανίζουν.
- Η τεχνολογία μάς συνδέει περισσότερο από ποτέ, αλλά πολλοί άνθρωποι δηλώνουν πιο μόνοι από ποτέ. Είναι αυτή η αντίφαση κάτι που σας απασχολεί ως δημιουργούς;
ΣΠ: Πολύ. Έχουμε σταματήσει να κοιτάζουμε ψηλά στον ουρανό. Έχουμε σταματήσει να κοιτάζουμε γύρω μας. Μένουμε προσηλωμένοι σε μια οθόνη ακόμα και όταν περπατάμε ή οδηγούμε. Βλέπεις ζευγάρια σε εστιατόρια που αντί να συζητούν μεταξύ τους, κοιτάζουν στα κινητά τους. Υπάρχει ψηφιακή σύνδεση, η ουσιαστική οικειότητα είναι που μας δυσκολεύει.
- Αν κάποιος δεν είχε ακούσει ποτέ τους Amnesia Pills, ποιο από τα τέσσερα κομμάτια του τελευταίου EP θα του βάζατε πρώτο και γιατί;
ΣΠ: Εγώ το "It Would Be A Shame". Γιατί απλά είναι από το αγαπημένο μου.
- Αν οι πληγές είναι απαραίτητες για να προχωρήσουμε, ποιο είναι το μεγαλύτερο τραύμα που βλέπετε σήμερα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία; Και έχει αρχίσει άραγε να επουλώνεται ή συνεχίζουμε να το κρύβουμε κάτω από τον επίδεσμο;
ΓM: Για μένα νομίζω είναι ο συντηρητισμός. Ακόμα κι αν κάνουμε, θεωρητικά, βήματα μπροστά, ο πυρήνας μας δεν αλλάζει. Το πόσο ανεκτικοί ή ανοιχτοί είμαστε απέναντι στο διαφορετικό. Για παράδειγμα νομοθετούμε υπέρ του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, αλλά δεν έχουμε πεζοδρόμια ή μπάρες για τους ανάπηρους συνανθρώπους μας. Θέλω να πω ότι είναι άλλο το «φαίνεσθαι» και άλλο το «είναι». Στην επιφάνεια λέμε ότι είμαστε 2026 αλλά στην ουσία είμαστε 1950.
