Το 2026 ξεκινάει δυναμικά στα εγχώρια κατατόπια, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις αλλά με μπόλικο ήχο. Η Veego Records στήνει ένα διήμερο showcase στο Gazarte Ground Stage (30–31 Ιανουαρίου) και το αντιμετωπίζει σαν μια καλή απόδειξη ότι η εγχώρια ανεξάρτητη σκηνή είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει, ιδρώνει και εξελίσσεται όταν βρίσκει χώρο.
Η Veego, άλλωστε, λειτουργεί εδώ και χρόνια σαν ένα φρέσκο επιμελητικό φίλτρο που αρνείται τον «αλγόριθμο» και ποντάρει στην αλήθεια των live, εκεί όπου δεν κρίνεις ένα τραγούδι στα 30 δευτερόλεπτα, αλλά το αφήνεις να ξετυλιχθεί μπροστά σου. Από την υβριδική τζαζ/πανκ/ηλεκτρονική μουσική των MOb μέχρι το rap–rock–electro πάρτι των Turboflow3000, από το future-retro σύμπαν των Volanis & Pagidas μέχρι τη σύμπραξη των Veslemes & Δεσποινίς Τρίχρωμη και την ψυχεδελική αποκάλυψη της Arianna K, το lineup μοιάζει σαν playlist που δεν θα έβαζε ποτέ κάποια πλατφόρμα και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο αξίζει.
Με αφορμή αυτό το διήμερο, μιλήσαμε με τον Ανδρέα Μητρέλη, τον άνθρωπο πίσω από τη Veego Records, για το τι σημαίνει να «χτίζεις κοινότητα» αντί για μύθο, γιατί τα showcases είναι πιο ειλικρινή από τα φεστιβάλ, πώς επιβιώνει η ανησυχία χωρίς να γίνεται πόζα, και τι υπόσχεται (όχι σε μανατζερίστικη γλώσσα) για αυτές τις δύο νύχτες όπου το τέλος ιδανικά θα έρθει με ιδρώτα, χαμόγελο και μια γλυκιά εμβοή στα αυτιά.
- Ανδρέα, η Veego χτίζει σκηνή ή χτίζει κοινότητα; Εσύ πώς το βλέπεις, και ποιο από τα δύο μπορεί να σε τρομάζει περισσότερο;
Σκηνή υπάρχει. Νομίζω όμως ότι κάναμε μια κοινότητα, πιο ενεργή και πιο φιλική. Υπήρχαν μουσικοί και καλλιτέχνες που δεν είχαν γνωριστεί μεταξύ τους και δίσταζαν να μιλήσουν ο ένας στον άλλον. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ζήλια ή κάτι τέτοιο· όλοι προσπαθούμε να κάνουμε τον κόσμο να ακούσει λίγο διαφορετική μουσική από το mainstream.
- Έχεις κάποιον «κανόνα» που τον σπας κάθε φορά που ακούς κάτι πραγματικά καλό; Ποιος είναι;
Ναι, ότι «δεν βγάζω άλλο δίσκο – μέχρι εδώ ήταν» και μετά ακούω κάτι πολύ καλό. Έτσι έγινε με τους Dionysians και την Arianna K.
- Είστε label ή επιμελητικό φίλτρο; Και πότε ένα label γίνεται «σχολή» χωρίς να το καταλάβει;
Τα περισσότερα labels έχουν έναν συγκεκριμένο ήχο και από την αρχή που ξεκίνησα ήθελα κάθε κυκλοφορία να είναι διαφορετική από την άλλη, οπότε μάλλον επιμελητικό φίλτρο θα έλεγα.
- Πώς ήρθε η ιδέα ενός διήμερου showcase; Είναι γιορτή, επίδειξη δύναμης ή μια μικρή «δήλωση ανεξαρτησίας» για το 2026;
Ήθελα να παρουσιάσω στον κόσμο νέες δουλειές που θα έρθουν και μερικές από τις πιο δυνατές πρόσφατες κυκλοφορίες. Πραγματικά θα ήθελα να γίνεται κάτι τέτοιο κάθε χρόνο. Το να διοργανώνεις ένα showcase και όχι φεστιβάλ σημαίνει να παρουσιάζεις συλλογικά τη δουλειά σου σε έναν χώρο, μέσα σε δύο μέρες.
- Το lineup μοιάζει σαν playlist που δεν θα έβαζε ποτέ ο αλγόριθμος. Αυτό είναι στόχος ή παρενέργεια της Veego;
Δεν υπάρχει αλγόριθμος στη Veego και το lineup αποτελείται από μπάντες και καλλιτέχνες που μπορούν να παρουσιάσουν τη μουσική τους καλύτερα στο live. Εκεί δηλαδή που δεν θα κρίνεις ένα τραγούδι στα 30 δευτερόλεπτα, αλλά θα ξετυλιχθεί μπροστά σου η μουσική ζωντανά.
- Τι θα ήθελες ιδανικά να νιώσει κάποιος που θα έρθει και τις δύο μέρες; «Α, υπάρχει σκηνή», «α, υπάρχει μέλλον» ή «ωχ, τι έπαθα μόλις;»
Όσοι έχουν ξαναδεί live μπάντες όπως οι MOb, Turboflow, Dionysians και Εκτός των Τειχών ξέρουν ότι δεν θα απογοητευτούν. Όσοι δεν τους έχουν ξαναδεί θα πουν «τι έπαθα μόλις», ενώ οι νέες δουλειές των Veslemes με τη Δεσποινίς Τρίχρωμη και της Arianna K & Το Κομμάτι θα παρουσιαστούν ζωντανά για πρώτη φορά.
- Ποιο πιστεύεις είναι το ιδανικό φινάλε του διημέρου; Ιδρώτας, συγκίνηση, χαμόγελο ή μια γλυκιά εμβοή στα αυτιά;
Ιδρώτας, χαμόγελο και μια γλυκιά εμβοή στα αυτιά.
- Ας πάμε στις μπάντες και να ξεκινήσουμε από τους MOb: τζαζ, πανκ, ηλεκτρονικά… Τρία πράγματα που συνήθως τσακώνονται. Πώς τους «έδεσε» η Veego;
Θυμάσαι τη σκηνή στο Back to the Future όπου ο Marvin Berry παίρνει τηλέφωνο τον ξάδερφό του και του λέει «Chuck, δεν έψαχνες για νέο ήχο; Άκου αυτό»; Κάπως έτσι.
- Το «κινηματογραφικό» που χαρακτηρίζει τους MOb και τους Volanis & Pagidas: Εσύ ποια ταινία βλέπεις όταν τους ακούς;
Το "The Friends of Eddie Coyle" του Peter Yates. Χειμωνιάτικο, βίαιο και γλυκό heist movie των 70s.
- Πάμε στους Volanis & Pagidas και το Εκτός Των Τειχών: ελληνικά/αγγλικά, ατμόσφαιρα, new wave/ψυχεδέλεια. Θα το έλεγες είναι retro-future ή future-retro;
Σίγουρα future-retro και δεν θα σου κρύψω πως είναι ο δίσκος της Veego που έχω ακούσει περισσότερο στη ζωή μου. Από τη γέννησή του, όταν μου έβαλε ο Λευτέρης Βολάνης να ακούσω τα πρώτα demos. Έρωτας με την πρώτη ακρόαση.
- Veslemes & Δεσποινίς Τρίχρωμη: μια avant-pop σύμπραξη. Τι σε έκανε να πεις «ναι, αυτό πρέπει να ακουστεί live τώρα»;
Σίγουρα είναι δύο καλλιτέχνες που εκτιμώ πάρα πολύ σε ό,τι κι αν κάνουν. Αυτή η σύμπραξη υπάρχει καιρό, ο δίσκος είναι έτοιμος και έχουν παρουσιάσει τα κομμάτια τους δύο φορές μέχρι στιγμής.
- Turboflow3000: electro, πολλά μπάσα, post-punk, pop και rap. Η Veego τους βλέπει ως τη «νέα γενιά headliners» ή ως χάος που δουλεύει;
Κανένα χάος. Τα παιδιά δουλεύουν πάρα πολύ στη μουσική τους, είμαι εκεί μαζί τους σε κάθε ηχογράφηση και μίξη. Τους πιστεύω πάρα πολύ και σίγουρα έλειπε από τη σκηνή ένα rap–rock–electro σχήμα. Το πόσο καλοί είναι φαίνεται και στα live τους, που είναι πάντα, ένα πραγματικό πάρτι.
- The Dionysians: garage rock ’60s με ελληνικό στίχο. Πώς κρατάς το πράγμα ωμό χωρίς να γίνει vintage cosplay;
Ο Γιώργος και ο Κώστας ξέρουν πολύ καλά τον ήχο τους και τι θέλουν να κάνουν. Έναν δίσκο fun και χορευτικό που να μιλάει στο σήμερα με παλιά αισθητική και το πέτυχαν τέλεια. Επίσης είμαι μεγάλος φαν της ελληνικής garage σκηνής, οπότε ήταν πολύ εύκολο να με πείσουν.
- Arianna K: η μεγάλη αποκάλυψη ενός νέου κοριτσιού. Τι πιστεύεις πως λείπει από την ελληνική pop σήμερα που έρχεται να καλύψει;
Για μια φορά ένα κορίτσι που δεν μπήκε μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, του TikTok και του content των social media. Είναι ένα πραγματικά πανέμορφο ψυχεδελικό ροκ άλμπουμ και αν κάνεις το λάθος να το ακούσεις σιγά, θα χάσεις μεγάλο μέρος της δύναμής του.
- Για να πάμε σε εσένα... Ποια είναι η πιο παρεξηγημένη δουλειά ενός label head;
Να νομίζουν καλλιτέχνες ότι, αν βγάλουν δίσκο, θα γίνουν διάσημοι, θα τους ζητάνε συνεντεύξεις και live και θα κάνουν τρελά νούμερα στο Spotify.
- Πόσο δύσκολο είναι να κρατήσεις «ανησυχία» και «ιδιαίτερο ήχο» χωρίς να καταλήξεις μια niche φούσκα;
Δεν έχω ανησυχίες και δεν ψάχνω τον ιδιαίτερο ήχο. Ψάχνω δίσκους που μου αρέσουν και αξίζουν να υπάρχουν σε δισκοθήκες και να μπορεί κάποιος να τους ακούσει από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να βαρεθεί, ακόμη και μετά από 20–30 χρόνια.
- Έχεις πει ποτέ «αυτό δεν θα πουλήσει αλλά πρέπει να υπάρξει»; Πόσο συχνά το λες και πόσο σου στοιχίζει;
Το λέω συχνά. Κάποιες φορές πέφτω μέσα, κάποιες έξω. Για παράδειγμα ο δίσκος του Βάκτρο, ένας πειραματικός δίσκος με μπουζούκια και βαρύ στίχο. Ξέρουμε και οι δύο ότι σε κάποιους θα αρέσει και σε άλλους θα φανεί αστείος. Είμαι όμως 100% σίγουρος ότι πρέπει να υπάρξει. Αλλά, αν δεν τολμάς, δεν πας μπροστά.
- Στην Ελλάδα του 2026, τι είναι πιο δύσκολο: να βρεις κοινό ή να κρατήσεις τους καλλιτέχνες δημιουργικά ζωντανούς;
Αν θεωρεί κάποιος τον εαυτό του καλλιτέχνη, δεν πρέπει να σταματά να δημιουργεί. Ακόμα κι αν η τέχνη είναι χόμπι, πρέπει να τη χειρίζεται επαγγελματικά. Το κοινό από την άλλη λειτουργεί με FOMO και φόρα. Οπότε το δύσκολο είναι να βρεις κοινό - έστω μικρό - που να έχει πρώτο πλάνο τη μουσική.
- Τι υπόσχεσαι στο κοινό για αυτές τις δύο νύχτες; Όχι σε PR γλώσσα.
Υπόσχομαι πως θα βρουν ενδιαφέρον από τα πρώτα acts, στο πως δουλεύουν δύο διαφορετικοι καλλιτέχνες όπως Veslemes και Τρίχρωμη. Θα μαγευτούν από τη μουσική του Βολάνη και του Παγίδα, θα πάθουν πλάκα με τους MOb, θα ανακαλύψουν την Arianna K & Το Κομμάτι που λείπει, θα χορέψουν με τους Dionysians και θα παρτάρουν με τους Turboflow, σε έναν χώρο με καταπληκτικό ήχο και θέαση από κάθε γωνιά του Gazarte.
