search

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ

Πάντα δραστήριος και στοχαστικός στις ισορροπίες του μεταξύ δύο κόσμων, είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί της ευρωπαϊκής τζαζ σκηνής. Σε πρώτη συνεργασία με το νέο του Neoplatonic Trio, κυκλοφορεί τώρα τον δίσκο TO EN και μας μιλάει για το μουσικό του σύμπαν, την εμπειρία του να χωρίζεσαι μεταξύ Ελλάδας και Ελβετίας, αλλά και την κινητήριο δύναμη πίσω από τη δημιουργία...

φωτογραφίες: Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης (1), Ursina Giger (2,3,4)

Ποιο είναι το concept του ΕΝ; Και πώς ενημέρωσε τη δημιουργία του δίσκου;



Το Εν είναι μια πηγή έμπνευσης: όλα ξεκινάνε από εκεί και στο τέλος επιστρέφουν πάλι πίσω σ' αυτήν.

Είναι η μοναδική, μία φωνή μέσα μας, η οποία μας λέει την αλήθεια. Και, όσο εμείς την αγνοούμε, γίνεται όλο και πιο δυνατή μέχρι που στο τέλος ακούγεται πια μόνο αυτή· με λογική συνέπεια να αναγκαστούμε να την ακολουθήσουμε.

Πόσος χώρος δόθηκε στα μέλη του Neoplatonic Trio για αυτοσχεδιασμό κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του δίσκου;

Δόθηκε χώρος στον συλλογικό αυτοσχεδιασμό, με μια μινιμαλιστική προσέγγιση, η οποία έχει μια σημαντική βασική αρχή: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ».

50yThKpl_ 2.jpg

Δεν ζείτε στην Ελλάδα, εδώ και χρόνια. Παρόλαυτα, ο δίσκος έχει επηρεαστεί από την εγχώρια παράδοση. Ήταν τρόπος για να κρατήσετε ανοιχτό τον διάλογο με τον τόπο σας;

Εκτός από το "Pontus Euxinus" και ίσως το "Memories", τα υπόλοιπα κομμάτια δεν έχουν κάποια σχέση με την Ελλάδα. Αυτές οι δύο συνθέσεις είναι βιώματα, που ήταν ίσως ξεχασμένα και που κάποια στιγμή εκφράστηκαν, με αυτόν τον τρόπο. Βρήκαν διέξοδο δηλαδή τα βιώματα εκείνα, στις συγκεκριμένες συνθέσεις.

Ποιες οι διαφορές της μουσικής διδασκαλίας μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας;

Νομίζω ότι στην Ελβετία η διδασκαλία εστιάζει περισσότερο στο δημιουργικό κομμάτι σε ατομικό επίπεδο, και λιγότερο σε μια κάποια ύλη ή πρόγραμμα, το οποίο πρέπει να διδαχτεί υποχρεωτικά. Δεν είναι το τεχνικό μόνο μέρος το βασικότερο στην εκπαίδευση ενός μαθητή –αυτό είναι μόνο το ένα μέρος. Το να ωθήσεις τον μαθητή να ανακαλύψει τη δικιά του φωνή είναι το μεγαλύτερο καθήκον του εκπαιδευτικού, όπως και οι επιρροές από τον χώρο/χώρα όπου ζει. Χωρίς κάτι τέτοιο να οδηγεί σώνει και καλά σε έθνικ μονοπάτια.

Νομίζω ότι μετά την παγκοσμιοποίηση, η ανάγκη αυτή είναι πιο ορατή: άνοιξαν μεν τα σύνορα, αλλά κουμπώθηκαν οι άνθρωποι, από αυτοπροστασία.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν γίνεται να ζω στη Ζυρίχη ή στην Αθήνα και να έχω την ψευδαίσθηση ότι ζω στη Νέα Υόρκη.

Συνειδητοποιώντας αυτό, από μόνο του, μας οδηγεί να βρούμε τον δρόμο μας.

50yThKpl_3.jpg

Αισθάνεστε ποτέ να ισορροπείτε μεταξύ δύο διαφορετικών μουσικών κόσμων, λόγω της παράλληλης δραστηριοποίησης σε μια άλλη χώρα;

Νομίζω ότι ακριβώς αυτή η παράλληλη δραστηριοποίηση με ισορροπεί.

Τι σας ωθεί αλήθεια στη δημιουργία ενός δίσκου;

Το κυριότερο από όλα είναι να ανακαλύψω πόσο κοντά έχω έρθει στη φωνή/ήχο που ακούω μέσα μου. Και για να το ανακαλύψω αυτό, πρέπει να μπω στη διαδικασία παραγωγής –γιατί μόνο έτσι συνειδητοποιείς προς τα πού τελικά πηγαίνεις. Το ΕΝ είναι για μένα το πιο κοντινό που κατάφερα μέχρι σήμερα, σε σχέση με εκείνο που ακούω μέσα μου. Αφήνοντας στην άκρη τα πρέπει και το τι θα πουν οι άλλοι.
 
Συνειδητή είναι και η επιλογή να μην υπάρχει μπάσο στο σχήμα. Μπάσο ίσον βάση/έδαφος/καθορισμός. Χωρίς αυτό κινείσαι διαφορετικά: συνθέτεις μουσική με άλλον τρόπο, γενικά νιώθεις λίγο σαν να φεύγεις από την επιτήρηση κάποιου· ένας μικρόκοσμος ελευθερίας, ίσως.

Όμως τον δίσκο τον δημιουργώ και για να μοιραστώ τον εσωτερικό μου κόσμο, με την ελπίδα ότι μπορεί η μουσική μου να αγγίξει και κάποιες άλλες ψυχές.

50yThKpl_4.jpg

Πώς βλέπετε τη σύγχρονη τζαζ σκηνή στην Ελλάδα;

Αξιόλογη, με ζωντανό παρόν και πολύ ελπιδοφόρο μέλλον.

Θα ξεχωρίσω, χωρίς να θέλω να μειώσω τους υπόλοιπους, δύο κιθαρίστες: τον Θοδωρή Κότσυφα και τον Μιχάλη Τσιφτσή. Από αυτά τα νέα παιδιά (στην τζαζ μέχρι τα 35 θεωρείσαι νέα γενιά) πιστεύω ότι θα δούμε και θα ακούσουμε εξαιρετικά πράγματα, διότι, εκτός από το ότι είναι ταλαντούχοι, είναι  και εξελίξιμοι. Χαίρομαι να ακούω λοιπόν το πόσο έχουν εμβαθύνει αρμονικά και αυτοσχεδιαστικά το αντικείμενο της τζαζ, δείγμα της αγάπης τους για αυτήν τη μουσική.

Αλλά και ο ντράμερ Βασίλης Ποδαράς εντυπωσιάζει πάντα με τις δουλειές του, καθώς και με την επιμονή του στον κόσμο της δημιουργίας.

Ξεχωρίζω επίσης τον κοντραμπασίστα Γιώργο Ντάνη, για την αισθητική του και τον ήχο του.

Θεωρείτε ότι το τζαζ κοινό είναι πιο απαιτητικό από το μέσο ακροατήριο;

Όχι, δεν νομίζω. Aπλώς έχει επιλέξει έναν άλλο τρόπο διασκέδασης.

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Η Lana Del Rey αναζητά μια (άλλη) Αμερική

Ακούστε ένα καινούριο τραγούδι

Arthur Verocai - Arthur Verocai

Πετάμε πίσω στο 1972, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, για συναντήσουμε ένα μεγάλο δημιουργικό μυαλό, το οποίο…

Κι άλλο νέο τραγούδι για τον Liam Gallagher

Ακούστε το "One Of Us", το οποίο περιέχει αναφορά στο θρυλικό "Live Forever" των Oasis

Άγνωστο κομμάτι του John Coltrane στη δημοσιότητα

Ακούστε το "Blue World", από το μακρινό 1964

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

An Artist Formerly Known As Purple: 35 Χρόνια Υπό Μωβ Βροχή Χωρίς Ομπρέλα

Με το κοντινότερο που έκανε ποτέ σε ροκ μπάντα στο πλάι του, ο Prince μίλησε στο Purple Rain για…