Θόδωρος Καπηλίδης: Δεν γίνεται να ζω στη Ζυρίχη ή στην Αθήνα και να έχω την ψευδαίσθηση ότι ζω στη Νέα Υόρκη...

Πάντα δραστήριος και στοχαστικός στις ισορροπίες του μεταξύ δύο κόσμων, είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί της ευρωπαϊκής τζαζ σκηνής. Σε πρώτη συνεργασία με το νέο του Neoplatonic Trio, κυκλοφορεί τώρα τον δίσκο TO EN και μας μιλάει για το μουσικό του σύμπαν, την εμπειρία του να χωρίζεσαι μεταξύ Ελλάδας και Ελβετίας, αλλά και την κινητήριο δύναμη πίσω από τη δημιουργία...

Κείμενο: Δημήτρης Μεντές

φωτογραφίες: Γιάννης Δ. Καρνεσιώτης (1), Ursina Giger (2,3,4)

Ποιο είναι το concept του ΕΝ; Και πώς ενημέρωσε τη δημιουργία του δίσκου;

Το Εν είναι μια πηγή έμπνευσης: όλα ξεκινάνε από εκεί και στο τέλος επιστρέφουν πάλι πίσω σ' αυτήν.

Είναι η μοναδική, μία φωνή μέσα μας, η οποία μας λέει την αλήθεια. Και, όσο εμείς την αγνοούμε, γίνεται όλο και πιο δυνατή μέχρι που στο τέλος ακούγεται πια μόνο αυτή· με λογική συνέπεια να αναγκαστούμε να την ακολουθήσουμε.

Πόσος χώρος δόθηκε στα μέλη του Neoplatonic Trio για αυτοσχεδιασμό κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του δίσκου;

Δόθηκε χώρος στον συλλογικό αυτοσχεδιασμό, με μια μινιμαλιστική προσέγγιση, η οποία έχει μια σημαντική βασική αρχή: «ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ».

50yThKpl_ 2.jpg

Δεν ζείτε στην Ελλάδα, εδώ και χρόνια. Παρόλαυτα, ο δίσκος έχει επηρεαστεί από την εγχώρια παράδοση. Ήταν τρόπος για να κρατήσετε ανοιχτό τον διάλογο με τον τόπο σας;

Εκτός από το "Pontus Euxinus" και ίσως το "Memories", τα υπόλοιπα κομμάτια δεν έχουν κάποια σχέση με την Ελλάδα. Αυτές οι δύο συνθέσεις είναι βιώματα, που ήταν ίσως ξεχασμένα και που κάποια στιγμή εκφράστηκαν, με αυτόν τον τρόπο. Βρήκαν διέξοδο δηλαδή τα βιώματα εκείνα, στις συγκεκριμένες συνθέσεις.

Ποιες οι διαφορές της μουσικής διδασκαλίας μεταξύ Ελβετίας και Ελλάδας;

Νομίζω ότι στην Ελβετία η διδασκαλία εστιάζει περισσότερο στο δημιουργικό κομμάτι σε ατομικό επίπεδο, και λιγότερο σε μια κάποια ύλη ή πρόγραμμα, το οποίο πρέπει να διδαχτεί υποχρεωτικά. Δεν είναι το τεχνικό μόνο μέρος το βασικότερο στην εκπαίδευση ενός μαθητή –αυτό είναι μόνο το ένα μέρος. Το να ωθήσεις τον μαθητή να ανακαλύψει τη δικιά του φωνή είναι το μεγαλύτερο καθήκον του εκπαιδευτικού, όπως και οι επιρροές από τον χώρο/χώρα όπου ζει. Χωρίς κάτι τέτοιο να οδηγεί σώνει και καλά σε έθνικ μονοπάτια.

Νομίζω ότι μετά την παγκοσμιοποίηση, η ανάγκη αυτή είναι πιο ορατή: άνοιξαν μεν τα σύνορα, αλλά κουμπώθηκαν οι άνθρωποι, από αυτοπροστασία.

Εν τοιαύτη περιπτώσει, δεν γίνεται να ζω στη Ζυρίχη ή στην Αθήνα και να έχω την ψευδαίσθηση ότι ζω στη Νέα Υόρκη.

Συνειδητοποιώντας αυτό, από μόνο του, μας οδηγεί να βρούμε τον δρόμο μας.

50yThKpl_3.jpg

Αισθάνεστε ποτέ να ισορροπείτε μεταξύ δύο διαφορετικών μουσικών κόσμων, λόγω της παράλληλης δραστηριοποίησης σε μια άλλη χώρα;

Νομίζω ότι ακριβώς αυτή η παράλληλη δραστηριοποίηση με ισορροπεί.

Τι σας ωθεί αλήθεια στη δημιουργία ενός δίσκου;

Το κυριότερο από όλα είναι να ανακαλύψω πόσο κοντά έχω έρθει στη φωνή/ήχο που ακούω μέσα μου. Και για να το ανακαλύψω αυτό, πρέπει να μπω στη διαδικασία παραγωγής –γιατί μόνο έτσι συνειδητοποιείς προς τα πού τελικά πηγαίνεις. Το ΕΝ είναι για μένα το πιο κοντινό που κατάφερα μέχρι σήμερα, σε σχέση με εκείνο που ακούω μέσα μου. Αφήνοντας στην άκρη τα πρέπει και το τι θα πουν οι άλλοι.
 
Συνειδητή είναι και η επιλογή να μην υπάρχει μπάσο στο σχήμα. Μπάσο ίσον βάση/έδαφος/καθορισμός. Χωρίς αυτό κινείσαι διαφορετικά: συνθέτεις μουσική με άλλον τρόπο, γενικά νιώθεις λίγο σαν να φεύγεις από την επιτήρηση κάποιου· ένας μικρόκοσμος ελευθερίας, ίσως.

Όμως τον δίσκο τον δημιουργώ και για να μοιραστώ τον εσωτερικό μου κόσμο, με την ελπίδα ότι μπορεί η μουσική μου να αγγίξει και κάποιες άλλες ψυχές.

50yThKpl_4.jpg

Πώς βλέπετε τη σύγχρονη τζαζ σκηνή στην Ελλάδα;

Αξιόλογη, με ζωντανό παρόν και πολύ ελπιδοφόρο μέλλον.

Θα ξεχωρίσω, χωρίς να θέλω να μειώσω τους υπόλοιπους, δύο κιθαρίστες: τον Θοδωρή Κότσυφα και τον Μιχάλη Τσιφτσή. Από αυτά τα νέα παιδιά (στην τζαζ μέχρι τα 35 θεωρείσαι νέα γενιά) πιστεύω ότι θα δούμε και θα ακούσουμε εξαιρετικά πράγματα, διότι, εκτός από το ότι είναι ταλαντούχοι, είναι  και εξελίξιμοι. Χαίρομαι να ακούω λοιπόν το πόσο έχουν εμβαθύνει αρμονικά και αυτοσχεδιαστικά το αντικείμενο της τζαζ, δείγμα της αγάπης τους για αυτήν τη μουσική.

Αλλά και ο ντράμερ Βασίλης Ποδαράς εντυπωσιάζει πάντα με τις δουλειές του, καθώς και με την επιμονή του στον κόσμο της δημιουργίας.

Ξεχωρίζω επίσης τον κοντραμπασίστα Γιώργο Ντάνη, για την αισθητική του και τον ήχο του.

Θεωρείτε ότι το τζαζ κοινό είναι πιο απαιτητικό από το μέσο ακροατήριο;

Όχι, δεν νομίζω. Aπλώς έχει επιλέξει έναν άλλο τρόπο διασκέδασης.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: ...
Ομιλητικός και ευδιάθετος, ο Βέλγος μινιμαλιστής συνεχίζει να ιντριγκάρεται από τη σχέση της μουσικής με τις επίκαιρες
Ο ερχομός του στην Αθήνα για μια σόλο συναυλία (Σάββατο 19 Οκτώβρη, στο Second Skin), έδωσε την ευκαιρία να τον βρούμε

FEATURED TODAY

Το walkman ήρθε να κουμπώσει πάνω στη δεκαετία του 1980, όταν ο ατομικισμός έγινε το κατ' εξοχήν νόμισμα ανταλλαγής στην καθημερινότητα του Δυτικού κόσμου και

Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να βρεις στο τηλέφωνο, παρ' όλο που αυτές τις μέρες έρχεται ξανά στα μέρη μας: απόψε Παρασκευή 18/10 παίζει στην Αθήνα ...
Στην τέταρτη από τις ανασκοπήσεις της δεκαετίας ανά είδος, η στήλη παρουσιάζει τους 25 καλύτερους R'n'B και soul δίσκους, από το 2010 μέχρι σήμερα...

HOT STORIES

Δείτε το επίσημο trailer της επικείμενης ταινίας τους, που έρχεται και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο
Ο ράπερ από την Ξάνθη είναι από τα πλέον συζητημένα μουσικά πρόσωπα της φετινής χρονιάς
Έκαναν διαθέσιμο ένα ακόμα ΕΡ με υλικό από το παρελθόν
Top
Στo avopolis.gr χρησιμοποιούμε cookies για να διασφαλίσουμε την εύρυθμη λειτουργία του site και την καλύτερη εμπειρία σας. Συνεχίζοντας την πλοήγησή σας στο site, αποδέχεστε τη χρήση των cookies και την πολιτική απορρήτου. More details…