Για τις ταινίες τρόμου έχω απόψεις. Τις λατρεύω. Και θα παραδεχτώ πως τα hits της τελευταίας διετίας με άφησαν κάπως ανικανοποίητη. Ανάμεσά τους, βεβαίως, βρήκα μερικές ταινίες που θα έβλεπα με άνεση αυτό το καλοκαίρι, αντί για τα viral Obsession και Backrooms (με το δεύτερο να κινεί πολύ περισσότερο το ενδιαφέρον μου από το πρώτο, που, αν με ρωτήσεις, βασίζεται περισσότερο στην ερμηνεία της Inde Navarrette και λιγότερο στο σενάριο). Για παράδειγμα, το ανατριχιαστικό Bring Her Back των αδελφών Φιλίππου, που οπωσδήποτε, ως παιδιά του youtube, έκαναν καλύτερη δουλειά από τους ομότευκτούς τους Curry Barker και Kane Parsons. Αλλά δεν είσαι εδώ για να με ακούς να σου λέω τι να μην δεις. Είσαι εδώ για πέντε προτάσεις από το ευρύτερο genre του τρόμου για αυτό το καλοκαίρι, που δεν είναι τα internet wonders – και ούτε το Midsommar του Ari Aster, όσο κι αν παραμένει η απόλυτη σύγχρονη ταινία τρόμου κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
You won’t be alone (2022)
Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Goran Stolevski υπάρχει μία υπέροχη σκηνή θερισμού, όπως τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια της κωφής Nevena. Η Nevena, έχοντας απαχθεί από την μάγισσα του χωριού ως μωρό, ανακαλύπτει τον κόσμο αλλάζοντας μορφή, άλλοτε ως γυναίκα, άλλοτε ως άνδρας, άλλοτε ως κορίτσι. Folk τρόμος και body horror μπλέκονται σε μια σχεδόν εθνογραφική καταγραφή των έμφυλων ρόλων της Βόρειας Μακεδονίας του 19ου αιώνα, σε μια ταινία-ποίημα, που μπορεί να στερείται την ευρεία αποδοχή του The VVitch, αλλά διαθέτει μια σπανιότερη αρετή. Ο Stolevski, αντιμετωπίζοντας το υπερφυσικό όχι ως αφορμή για jump scares, αλλά για να μιλήσει για την ανθρώπινη εμπειρία, κινηματογραφεί τη γη, τα σώματα, την εργασία και την επιθυμία με τρόπο σχεδόν απτό. Και σίγουρα, αποτελεί μια σπάνια περίπτωση ταινίας τρόμου που σε κάνει να ανατριχιάζεις όχι μόνο από φόβο, αλλά και από ομορφιά.
https://www.youtube.com/watch?v=O_C8A6oPp28
I saw the TV glow (2022)
Δεν είναι ακριβώς ταινία τρόμου. Ή μάλλον, είναι, αλλά όχι με τον τρόπο που έχουμε συνηθίσει να χρησιμοποιούμε τον όρο. Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Jane Schoenbrun ξεκινά ως μια ιστορία δύο εφήβων που συνδέονται μέσα από την εμμονή τους με μια τηλεοπτική σειρά και καταλήγει σε κάτι πολύ πιο δυσοίωνο, σε μια υπαρξιακή μελέτη πάνω στην ταυτότητα, τη μνήμη και τη ζωή που αφήνουμε να μας προσπεράσει. Βουτηγμένο στην αισθητική των ‘90s και των πρώτων χρόνων του διαδικτύου, το I Saw the TV Glow μοιάζει με ανάμνηση που έχει αρχίσει να αλλοιώνεται. Οι εικόνες του είναι ονειρικές, αλλά κάτω από τα νέον χρώματα και τη νοσταλγία κρύβεται ένα αίσθημα ασφυξίας. Η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, ότι υπάρχει μια άλλη εκδοχή του εαυτού σου που περιμένει να ζήσει, και ότι ο χρόνος για να τη συναντήσεις τελειώνει. Είναι μια ταινία που δίχασε, ίσως επειδή αρνείται πεισματικά να εξηγήσει τον εαυτό της. Όμως για όσους έχουν νιώσει έστω και μία φορά ξένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή, το I Saw the TV Glow κρύβει μερικές από τις πιο τρομακτικές εικόνες που γέννησε το σύγχρονο σινεμά. Όχι επειδή δείχνει τέρατα, αλλά επειδή κοιτάζει κατάματα τον φόβο του ανεκπλήρωτου.
https://www.youtube.com/watch?v=kymDzCgPwj0
Nope (2022)
Θα μπορούσα με άνεση να διαλέξω οποιαδήποτε ταινία του Jordan Peele για αυτή τη λίστα. Το Get Out παραμένει μία από τις σημαντικότερες αμερικανικές ταινίες τρόμου του 21ου αιώνα, ενώ το Us μου προκάλεσε πρωτόγνωρες ανατριχίλες. Ο λόγος που το Nope φτάνει σε αυτή τη λίστα είναι ότι, σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου τρόμου, δεν φοβάται το φως της ημέρας. Αντίθετα, το αξιοποιεί, με τις αχανείς εκτάσεις της Καλιφόρνιας, τον ατελείωτο ουρανό και την αίσθηση της ζέστης που αναδύεται από το τοπίο να δημιουργούν ένα σκηνικό όπου η απειλή δεν κρύβεται στις σκιές, αλλά αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των ηρώων, σε κοινή θέα. Αυτό που ξεκινά ως ιστορία εξωγήινης επαφής μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον, σε μια ταινία για το θέαμα, την ανθρώπινη ανάγκη να κοιτάζει το επικίνδυνο και την αδυναμία μας να αποστρέψουμε το βλέμμα ακόμη κι όταν γνωρίζουμε ότι δεν θα έπρεπε να κοιτάμε. Ο Peele δανείζεται στοιχεία από το science fiction, το western και το creature feature για να δημιουργήσει εικόνες που μένουν χαραγμένες στο μυαλό πολύ μετά τους τίτλους τέλους – όπως η σκηνή με το άλογο και τη διαφημιστική φουσκωτή κούκλα, αλλά φυσικά και οι ερμηνείες των Keke Palmer και Daniel Kaluuya.
https://www.youtube.com/watch?v=In8fuzj3gck
Mother of Flies (2025)
Ίσως το πιο συναρπαστικό στοιχείο της ταινίας Mother of Flies του 2025 δεν είναι το plot twist, ούτε το αφόρητο βάρος της ανίατης ασθένειας, ούτε καν η ανατριχιαστική παρουσία της Toby Poser στο ρόλο της μάγισσας Solveig. Είναι το γεγονός ότι πρόκειται κυριολεκτικά για οικογενειακή υπόθεση. Η Poser συνυπογράφει τη σκηνοθεσία με τον σύζυγό της John Adams, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται και οι κόρες τους, Zelda και Lulu Adams. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε μια αυτάρεσκη indie άσκηση, όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Γυρισμένο μακριά από τα στούντιο και τις νόρμες του σύγχρονου horror, το Mother of Flies θυμίζει τις εποχές όπου το είδος μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ακατέργαστο, προσωπικό και παράξενα ποιητικό. Η ιστορία ακολουθεί μια νεαρή γυναίκα που, αντιμέτωπη με μια διάγνωση χωρίς θεραπεία, καταφεύγει μαζί με τον πατέρα της σε μια απομονωμένη κοινότητα βαθιά στο δάσος, αναζητώντας βοήθεια από μια μυστηριώδη θεραπεύτρια. Όσο η ελπίδα για ίαση μετατρέπεται σε εμμονή, τα όρια ανάμεσα στο θαύμα, τη μαγεία και τον τρόμο αρχίζουν να καταρρέουν. Με τη φύση και το αποκρυφιστικό στοιχείο στο επίκεντρο, η ταινία αυτή μοιάζει να ξεπήδησε από κάποιο ξεχασμένο ράφι βιντεοκασέτας, αλλά κρύβει μέσα της πολύ περισσότερη καρδιά απ' όση αφήνει αρχικά να φανεί.
https://www.youtube.com/watch?v=ZhbowAJxWfo
The woman in the yard (2025)
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο στο The Woman in the Yard του Jaume Collet-Serra, ευρέως γνωστού για την ταινία Orphan του 2009, είναι ότι δεν προσπαθεί να γίνει κάτι πιο περίπλοκο από αυτό που πραγματικά είναι. Η βασική ιδέα χωρά σε μία πρόταση: μια γυναίκα εμφανίζεται στην αυλή ενός σπιτιού και αρνείται να φύγει. Εντός του σπιτιού, μια μητέρα που προσπαθεί να φροντίσει τα παιδιά της ενώ παλεύει με το βάρος μιας πρόσφατης τραγωδίας. Το σπίτι μοιάζει ήδη εύθραυστο πριν καν εμφανιστεί η μυστηριώδης φιγούρα στην αυλή, γι' αυτό και η παρουσία της λειτουργεί ως μεγεθυντικός φακός πάνω στους φόβους και τις ενοχές που ήδη υπάρχουν. Θα παραδεχτώ πως δεν είναι η πιο πρωτότυπη ταινία αυτής της λίστας, ούτε η πιο φιλόδοξη. Είναι όμως ίσως η πιο αποτελεσματική. Ο Collet-Serra καταλαβαίνει ότι μερικές φορές ο τρόμος δεν χρειάζεται πολύπλοκη μυθολογία ή δεκάδες ανατροπές. Αρκεί μια γυναίκα καθισμένη ακίνητη έξω από το σπίτι σου, λουσμένη στο φως της ημέρας, και η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό.
