Η βρετανική εισβολή, που ακούει στο όνομα 22-20s, ήταν μια από εκείνες τις μπάντες που έμοιαζαν έτοιμες να αλλάξουν τον χάρτη του blues rock. Δημιουργήθηκαν το 2002 στο Sleaford του Lincolnshire από δύο παιδικούς φίλους, τον Martin Trimble και τον Glen Bartrup, που γνωρίστηκαν στο σχολείο και στα 14 τους αγόρασαν μαζί τις πρώτες τους κιθάρες. Βυθίστηκαν στον κόσμο του Muddy Waters και του Buddy Guy, πέρασαν στον Dylan, στους Stones, στoυς T. Rex και κάπως έτσι άρχισε η ιστορία τους.
Στην αρχή έπαιζαν παντού. Σε μικρές σκηνές, σε τοπικά φεστιβάλ, όπου υπήρχε ρεύμα και χώρος για λίγο θόρυβο. Ήταν ακόμη 19 χρονών, στην ηλικία που όλα μοιάζουν επείγοντα και τίποτα οριστικό. Κάπου εκεί, ανάμεσα σε πρόβες, live και διαδρομές χωρίς σχέδιο, βρήκαν και το όνομα της μπάντας τους, δανεισμένο από το "22-20 Blues" του bluesman Skip James. Λίγο αργότερα, σχεδόν σαν φυσική συνέχεια αυτής της ανησυχίας, μπήκαν στο στούντιο και ηχογράφησαν το πρώτο τους demo: τα "Such A Fool", "22 Days" και "Devil In Me", τρία τραγούδια που έμοιαζαν περισσότερο με δήλωση παρουσίας παρά με κάποια αρχή καριέρας.
Στις ζωντανές εμφανίσεις τους ήταν εκρηκτικοί. Πολύ ροκ για τους φανατικούς του blues, πολύ blues για την post-punk εποχή αλλά αυτό το παράξενο μείγμα τους έκανε ξεχωριστούς. Μετά από ένα support στον Wilko Johnson, ξαφνικά βρέθηκαν στη δίνη ενός «πολέμου προσφορών» μεταξύ περίπου 30 δισκογραφικών. Ο «πόλεμος του αιώνα», όπως γράφτηκε τότε, έληξε στην Αμερική, με τους 22-20s να υπογράφουν στην Heavenly.
Το lineup σταθεροποιήθηκε με τον Trimble (φωνή/κιθάρα), τον Bartrup (μπάσο), τον James Irving (ντραμς) και τον Charly Coombes στα πλήκτρα. Ένα χρόνο μετά, το 2003, κυκλοφορούν ένα live EP σε περιορισμένη έκδοση και το 2004 έρχεται το πολυαναμενόμενο, ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ τους σε παραγωγή του Brendan Lynch (Paul Weller, Primal Scream).
Ο Trimble είχε δηλώσει τότε: «Δεν θέλαμε ένα άλμπουμ που να μοιάζει με κάτι από τα 60s. Θέλαμε rock 'n' roll με ψυχή όχι ρετρό, όχι πόζα. Και νομίζω ότι το πετύχαμε».
Και πράγματι, το πέτυχαν. Οι 22-20s έφεραν πίσω τον ηλεκτρισμό των blues και τη βρώμικη ενέργεια του πρώιμου rock 'n' roll, με κιθάρες που ξέφευγαν σε punk διαδρομές. Το άλμπουμ τους είναι μια ωδή στην δεκαετία του '60, χωρίς όμως να μοιάζει «παλιό». Αν δεν έχεις ήδη τα "Devil in Me" και "Such A Fool" στην playlist σου, άκουσέ τα, και ετοιμάσου να τα προσθέσεις χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ο Glen έγραψε και τα δύο όταν ήταν μόλις 18. Στο "Devil in Me" τα πλήκτρα οργιάζουν, τα riffs παραπέμπουν στους Cramps, ενώ το "Such A Fool" ρίχνει γέφυρες από τους Rolling Stones μέχρι τον σκοτεινό κόσμο του Robert Johnson.
Το "Devil in Me" έντυσε τηλεοπτικά σποτ (Vauxhall Astra, Racing Post), ενώ τα κομμάτια τους ντύσανε soundtracks σε ταινίες όπως το RocknRolla του Guy Ritchie, London Boulevard, Cry Wolf, Stoned, ακόμα και σειρές όπως One Tree Hill χωρίς να ξεχνάμε το video game Driver: San Francisco.
Όμως η έκρηξη που λέγεται 22-20s δεν κράτησε αρκετά. Διαλύθηκαν το 2005, ενώνοντας ξανά τις δυνάμεις τους μόνο για να ξανά χωριστούν το 2013. Ο Trimble προσπαθούσε να δώσει μια εξήγηση. «Δεν αισθάνομαι πλέον άνετα με το τι πιστεύουν οι άνθρωποι ότι αντιπροσωπεύουμε», φωτογράφιζοντας προφανώς τη μουσική βιομηχανία.
Μέχρι το 2020 είχαν ήδη κυκλοφορήσει πέντε αξιόλογα άλμπουμ. Τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς, ο Trimble ανακοίνωσε μέσω social media ότι το συγκρότημα θα επανηχογραφήσει παλιό υλικό και θα κάνει περιοδεία. Τίποτα από αυτά δεν έγινε, πιθανώς λόγω των τότε παγκόσμιων συνθηκών. Εως σήμερα δεν έχει υπάρξει καμία επίσημη νέα ανακοίνωση, για αν θα τους ξαναδούμε κάποτε επί σκηνής ή αν θα συνεχίσουν να μας εκπλήσσουν έστω δισκογραφικά, με το ακραία νοσταλγικό τους rock 'n' roll.
