Οι Soul II Soul αποτελούν ένα από τα πιο καθοριστικά σχήματα της βρετανικής soul και club κουλτούρας από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και εξής. Ξεκινώντας ως sound system στο Λονδίνο, υπό τη δημιουργική καθοδήγηση του Jazzie B, η συλλογικότητα διαμόρφωσε έναν ήχο που συνδύασε τη soul, το hip hop, τη reggae και την ηλεκτρονική μουσική με την εμπειρία της πολυπολιτισμικής αστικής ζωής, συνδιάζοντας την μόδα, τον ήχο με την κοινότητα και την προσωπική ιδεολογία. Με κομβικά άλμπουμ όπως το Club Classics Vol. Ι και τραγούδια όπως τα "Back to Life" και "Keep On Movin’", οι Soul II Soul καθιέρωσαν μια αισθητική που έθεσε στο επίκεντρο την κοινότητα, τη χορευτική εμπειρία και τη σύνδεση διαφορετικών μουσικών παραδόσεων, επηρεάζοντας σε βάθος τη βρετανική και διεθνή μουσική σκηνή.
Με αφορμή την επερχόμενη εμφάνιση των Soul II Soul στο Sani Festival, μιλήσαμε με τον Jazzie B για τη συλλογικότητα, τη μουσική ως χώρο συνάντησης, τις γενιές που εξακολουθούν να χορεύουν μαζί και για το αν υπάρχει ακόμη χώρος για κοινότητες σε έναν κόσμο που μοιάζει ολοένα και πιο κατακερματισμένος.
- Αρχικά, σας ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σας. Ξέρετε, ανακαλύπτοντας τη μουσική σας, αισθάνθηκα πως μέσα της υπάρχει πολλή ζεστασιά και ομορφιά. Από πού πιστεύετε πως προέρχεται αυτό;
Jazzie B: Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Ίσως ακουστεί κλισέ, αλλά προέρχεται από την ψυχή (soul). Είναι ένα συναίσθημα που πηγάζει από την ψυχή. Νιώθω ότι οι συγχορδίες, ο τρόπος με τον οποίο οι μελωδίες μπλέκονται με τους στίχους, είναι όλα μέρος αυτού του συναισθήματος. Και πιστεύω ότι ίσως αυτό ήταν που ανακαλύψατε και με το οποίο νιώσατε μια συγγένεια. Κάτι οικείο, αλλά ταυτόχρονα και κάτι πιο ιδιαίτερο. Και όταν μπαίνετε στις λεπτομέρειες της μελωδίας και των στίχων, τότε γίνεστε μία από εμάς. Γιατί αυτό είναι η μουσική, η αναζήτηση της φυλής μας. Των ανθρώπων που νιώθουν με τον ίδιο τρόπο, που βιώνουν τη μουσική σε όλα αυτά τα επίπεδα και τη χρησιμοποιούν για να εκφραστούν. Κάποιες φορές τα τραγούδια μεταφέρουν ένα μήνυμα, αγγίζουν μια χορδή μέσα μας, προκαλούν ένα συναίσθημα. Αυτό ήταν πάντα η μουσική. Το γεγονός ότι νιώσατε μια βαθύτερη συναισθηματική σύνδεση μαζί της αποτελεί μέρος αυτού του υπέροχου ουράνιου τόξου που λέγεται μουσική. Εσείς, εγώ, όλος ο κόσμος, όλοι οι άνθρωποι που ανήκουν στη δική μας μουσική κοινότητα, νιώθουμε έτσι και αυτό ερχόμαστε να μοιραστούμε. Ερχόμαστε στην Ελλάδα για να αναζωπυρώσουμε αυτή τη φωτιά της ενέργειας, της χαράς και των συναισθημάτων των ανθρώπων, μέσα σε ένα απίστευτο φυσικό σκηνικό. Και να φέρουμε χαμόγελα, ένα μπάσο που χτυπά δυνατά και μια φυλή ανθρώπων γεμάτη αγάπη. “A happy face a thumpin' bass for a lovin' race”.
- Οι Soul II Soul, πριν γίνουν το μουσικό σχήμα που γνωρίζουμε, ήταν ένα sound system. Ήταν μια κοινότητα. Αλλά έχω την αίσθηση ότι ήταν περισσότερο μια ιδέα, μια φιλοσοφία και μια ομάδα ανθρώπων που ενώθηκαν για να τη μετατρέψουν σε μουσική. Τι νιώθατε ότι έλειπε από τη βρετανική μουσική σκηνή της εποχής και σας ώθησε να δημιουργήσετε κάτι δικό σας;
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα η ερώτηση, γιατί δεν θεωρούσα πως έλειπε κάτι. Ήταν περισσότερο τα διάφορα πράγματα που μας επηρέαζαν. Και όταν έχεις μια ιδέα, το ερώτημα είναι πώς θα την εκφράσεις. Επειδή ήμασταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με το να παίζουμε μουσική για την κοινότητά μας, ήμασταν επίσης ένας ανοιχτός και συμπεριληπτικός οργανισμός. Αυτό σήμαινε ότι είχαμε άμεση επαφή με το κοινό μας. Ξέρετε, η μετάβαση από το DJing, με την αναλογική έννοια του όρου, σε ένα συγκρότημα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Σήμερα το θεωρούμε δεδομένο, λόγω της EDM και επειδή βλέπουμε DJs και σχήματα, από τους Daft Punk μέχρι τόσους άλλους καλλιτέχνες και συλλογικότητες, που ξεκίνησαν σε ένα πιο ψηφιακό περιβάλλον. Βρισκόμασταν ακριβώς πριν από την γέννηση της ψηφιακής εποχής. Αν υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά, ίσως είναι ότι περάσαμε από τον αναλογικό κόσμο στον ψηφιακό. Και ακόμα πριν από εμάς υπήρχαν κινήματα και δημιουργικές κοινότητες, από τους Buffalo μέχρι τους Kraftwerk, τον Bowie, τους Bennie and the Jets και τόσες άλλες επιρροές. Ειλικρινά πιστεύω ότι επειδή μεγαλώσαμε στο Λονδίνο και εκτεθήκαμε σε όλα αυτά, το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο ένα δημιουργικό mashup επιρροών παρά η κάλυψη κάποιου κενού. Όσον αφορά αυτό το πάντρεμα, ήταν αρκετά συγκεκριμένο. Με την κοινότητά μας παίζαμε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, το οποίο μάθαμε να ερμηνεύουμε μέσα από την τεχνολογία. Είναι ενδιαφέρουσα όλη αυτή η πορεία, από το να παίζουμε δίσκους και να ακούμε συγκροτήματα, στο να μπορούμε να ενσωματώσουμε την ψηφιοποίηση και την ηλεκτρονική μουσική στην club σκηνή. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Υπάρχει όμως και μια λεπτομέρεια. Το επαγγελματικό μου υπόβαθρο είναι αυτό του ηχολήπτη. Πάντα συνέθετα και συνέδεα μουσικά στοιχεία μεταξύ τους.
- Γιατί στραφήκατε προς τη dance σκηνή, τη soul, και όχι προς το hip hop, που ερχόταν από την Αμερική και αναπτυσσόταν εκείνη την περίοδο;
Μα είμαστε hip hop (γέλια). Και όσον αφορά αυτό που εκπροσωπούμε, είμαστε οι Soul II Soul. Το κίνημά μας προϋπήρχε όλων αυτών. Ουσιαστικά δημιούργησα τους Soul II Soul το 1977. Το συγκρότημα δεν εμφανίστηκε δημόσια μέχρι το 1989. Βλέπετε λοιπόν τη χρονική απόσταση και μπορείτε να φανταστείτε τι συνέβαινε πριν από το 1977. Όλα αυτά ήταν οι επιρροές μας. Στη συνέχεια ήρθε η ηλεκτρονική μουσική και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιήσαμε τον εξοπλισμό. Και, για να απαντήσω ειλικρινά στην ερώτησή σας —και μπορείτε να το επιβεβαιώσετε με πραγματικούς λάτρεις του hip hop— οι Soul II Soul, στην ουσία τους, είμαστε hip hop. Και αυτό αποτυπώνεται και στα χαρτιά, γιατί πολλοί σπουδαίοι καλλιτέχνες του hip hop έχουν αναγνωρίσει τη συμβολή μας στο ίδιο το είδος. Φυσικά, η μουσική μας έχει δειγματιστεί και επαναχρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές σε αυτόν τον χώρο σε samples. Όμως ο οργανισμός μας λέγεται Soul II Soul. Εκπροσωπούμε την καρδιά και την ψυχή της μουσικής γενικότερα. Αν κοιτάξετε τη μουσική των τελευταίων 20 ή 30 ετών, την εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής ή της grime, θα δείτε ότι πλέον δεν την αποκαλούν soul. Να, έχω κάποιες πλακέτες στον τοίχο που γράφουν soul και R&B, ενώ σήμερα υπάρχουν δεκάδες διαφορετικοί όροι - neo soul και τόσοι άλλοι. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι απλώς μουσική.
- Έχετε δει τόσα πολλά να αλλάζουν και έχετε συμβάλει ώστε να αλλάξουν ακόμη περισσότερα στη βρετανική μουσική σκηνή. Με έναν τρόπο δημιουργήσατε νέα μουσικά ιδιώματα. Υπήρξε ποτέ μια στιγμή που συνειδητοποιήσατε ότι αυτό που είχατε δημιουργήσει ξεπερνούσε τα όρια της κοινότητάς σας και γινόταν κάτι πολύ μεγαλύτερο;
Αυτό ήταν πάντα μια επιθυμία μας. Και στο πλαίσιο της αποστολής μας, χρησιμοποιούσαμε, κάπως χαλαρά, τον όρο «παγκόσμια κυριαρχία». Τελικά αρκεστήκαμε στο να αποτελούμε πηγή έμπνευσης για τη μουσική κοινότητα. Όσο για το αν περίμενα ότι θα βρισκόμουν ακόμη εδώ σήμερα, ίσως αυτή να είναι η πραγματική ερώτηση (γέλια). Δεν το σκέφτηκα ποτέ ιδιαίτερα, γιατί ζω συνεχώς στο παρόν. Δεν το προσεγγίζω έτσι. Επίσης πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη πάρα πολλά να γίνουν μέσα στη μουσική μας κοινότητα. Τόσα πολλά να μοιραστούμε, να μάθουμε και να ζήσουμε όλοι μαζί. Ειδικά τώρα, γιατί κοιτάξτε πόσο κοντά είμαστε εγώ κι εσείς. Παλιά θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και θα υπήρχε καθυστέρηση στη γραμμή. Ο κόσμος μικραίνει και ερχόμαστε όλο και πιο κοντά. Και είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που έρχομαι στην Ελλάδα για να παίξω μουσική.
- Έχετε ξαναβρεθεί στην Ελλάδα;
Φυσικά. Η Ελλάδα ήταν πάντα πολύ σημαντική στον χάρτη. Και σε σχέση με την προηγούμενη ερώτησή σας για το ποιοι είμαστε και από πού προερχόμαστε, αποτελούμε μέρος αυτής της μουσικής κοινότητας. Έρχομαι στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’80. Και ας καταγραφεί επίσης ότι προέρχομαι από εργατική γειτονιά και πολλοί από τους γείτονές μου ήταν Έλληνες, όπως και άνθρωποι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά ιδιαίτερα Έλληνες. Η επιρροή της Ελλάδας στο Λονδίνο ήταν τεράστια, ειδικά σε συνδυασμό με τις κοινότητες της Καραϊβικής και των Δυτικών Ινδιών. Και όχι μόνο στη μουσική. Στο ποδόσφαιρο, στη μόδα, σε τόσα πολλά πράγματα με τα οποία μεγαλώσαμε μαζί, ιδιαίτερα μέσα σε εκείνη την εκπληκτική περίοδο της δεκαετίας του ’70. Οπότε ναι, είναι ένα μέρος στο οποίο αισθάνομαι πολύ άνετα.
- Οι αφηγήσεις από τη δεκαετία του ’70, έπειτα τα ’80s και ακόμη περισσότερο τα ’90s, με την έκρηξη της ηλεκτρονικής μουσικής, μοιάζουν ιδιαίτερα δημιουργικές και συναρπαστικές. Δεν είμαι όμως σίγουρη ότι το ίδιο συμβαίνει με όσα γίνονται σήμερα σε πολιτισμικό επίπεδο. Υπάρχουν, κατά τη γνώμη σας, μέρη ή σκηνές που εξακολουθούν να τροφοδοτούν τη δημιουργικότητα και τον ενθουσιασμό σας, είτε στη μόδα, είτε στη μουσική, ίσως μέσα από νέους καλλιτέχνες;
Απολύτως. Μου έχουν κάνει πολλές ερωτήσεις σχετικά με τους νεότερους ανθρώπους. Και θέλω να τονίσω ότι δεν είμαι νέος, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους τους. Όμως, από όσα έχω ζήσει, έχοντας την ευλογία να ταξιδεύω και να γνωρίζω ανθρώπους από διαφορετικούς πολιτισμούς, νιώθω ότι ο κόσμος έχει έρθει πολύ πιο κοντά. Σε σχέση με όσα μοιραζόμαστε, μπορώ να δω σε πραγματικό χρόνο την ενέργεια και τον τρόπο με τον οποίο συνυπάρχουν οι διαφορετικές μας συχνότητες. Είτε μέσω των social media είτε μέσα από την ανταλλαγή εμπειριών, ιδιαίτερα στη club σκηνή, με την οποία είχαμε πάντα στενή σχέση. Βέβαια, αυτή η σκηνή έχει αλλάξει πολύ, γιατί πλέον είμαστε πολύ πιο επιλεκτικοί σχετικά με το ποιον συναντάμε και πού πηγαίνουμε. Παράλληλα, υπάρχει πολύ περισσότερη πληροφορία. Και χαίρομαι που μπορώ να πω ότι εξακολουθεί να υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη underground σκηνή. Για μένα, εκεί θα βρίσκεται πάντα η ουσία των πραγμάτων. Η οποία υπάρχει όχι μόνο στους πολυπληθείς δρόμους του Λονδίνου, αλλά είμαι βέβαιος και στην Αθήνα και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου. Εκεί υπάρχει ένα κοινοτικό, σχεδόν φυλετικό soul κίνημα που συνεχίζεται, και η τεχνολογία μάς φέρνει πιο κοντά, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε πραγματικά τι συμβαίνει. Μάλιστα, θα ήθελα να κάνω μια μικρή παρατήρηση, επειδή προέρχομαι από τον κόσμο των sound systems. Το γεγονός ότι τα sound systems παρουσιάζονται σήμερα ως ένα νέο φαινόμενο είναι πραγματικά εντυπωσιακό για μένα. Υποθέτω πως, όπως γυρίζει ένας δίσκος, έτσι γυρίζουμε κι εμείς πάνω στον πλανήτη και κάπως έτσι συνεχίζεται η ζωή. Υπάρχουν συνεχώς νέες πηγές έμπνευσης και άνθρωποι που εμπνέονται από όσα συμβαίνουν, είτε μέσα στα σπίτια τους και τα μοιράζονται στα social media, είτε σε στάδια, είτε ακόμη και σε δάση, όπου πρόκειται να συναντηθούμε για να μοιραστούμε μουσικές δονήσεις. Είναι εκπληκτικό.
- Έχετε ήδη αναφερθεί πολλές φορές στο Λονδίνο. Υπάρχουν ακόμη σήμερα στοιχεία της πόλης που γέννησαν τους Soul II Soul;
Η Arsenal (με ενθουσιασμό).
- Εννοείτε την ποδοσφαιρική ομάδα;
Αναφέρετε παρακαλώ σε αυτή τη συνέντευξη ότι ο Jazzie εμπνέεται από την Arsenal (γέλια). Όσοι είναι φίλαθλοι θα το καταλάβουν αμέσως. Σίγουρα. Θα είμαστε πάντα συνδεδεμένοι με το γεγονός ότι αυτή είναι η ομάδα που υποστηρίζω, γιατί ορισμένες από τις αξίες της υπάρχουν και μέσα στους Soul II Soul.
- Έχω διαβάσει ότι έχετε παρελθόν στον αθλητισμό, στο ποδόσφαιρο συγκεκριμένα, και ότι έχετε υπάρξει και προπονητής. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί βλέπω και ομοιότητες με τη μουσική στη συνένωση ανθρώπων και στην οργάνωσή τους ώστε να προκύψει ένα αποτέλεσμα.
Απολύτως. Είναι πολύ εύστοχη παρατήρηση, γιατί τα δύο πράγματα συνυπάρχουν, όπως και η μόδα άλλωστε. Η ηθική μιας ομάδας, το ομαδικό πνεύμα, ο τρόπος λειτουργίας μιας ομάδας είναι ακριβώς ο ίδιος με εκείνον ενός sound system. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο μπορούν να κατανοήσουν την έννοια της συλλογικής προσπάθειας. Το ίδιο ισχύει για το συγκρότημα και τη μουσική μας κολεκτίβα. Πρόκειται για μια ομαδική δουλειά, όπου ο καθένας έχει τον δικό του ρόλο. Έτσι κατάφερα να μεταφέρω την ιδέα της προπονητικής και του τρόπου λειτουργίας μιας ομάδας σε όσα κάνω επαγγελματικά, αλλά και στον τρόπο που ζω.
- Ας περάσουμε τώρα στο σύνθημά σας, A happy face, a thumpin’ bass for a lovin’ race. Μου φαίνεται διαχρονικά επίκαιρο, αλλά πιστεύετε ότι αυτό το όραμα είναι εφικτό με όλα όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο;
Για μένα, στον δικό μου κόσμο, ναι, εκατό τοις εκατό. Και γι’ αυτό ακριβώς βρισκόμαστε εδώ και κάνουμε αυτή τη συνέντευξη. Για να πούμε ότι υπάρχει ελπίδα εκεί έξω και ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με παρόμοια νοοτροπία απέναντι σε όλο το δράμα που εκτυλίσσεται στον κόσμο και στις κοινωνίες μας. Οπότε ναι, θα υπάρξουν κάποιοι από εμάς που θα μπορέσουν να ζήσουν αυτό το σύνθημα, να χαμογελούν, να αισθάνονται ευφορία όταν βρίσκονται μαζί, με τη γραμμή του μπάσου να τους παρασύρει, να τους δίνει παλμό, να τους κρατά σε κίνηση. Και απλώς να κοιτούν αριστερά και δεξιά και να βλέπουν γύρω τους τόσο χαρούμενους και γεμάτους αγάπη ανθρώπους, με τους οποίους μοιράζονται αυτή την απίστευτη συχνότητα. Για μένα, αυτό είναι το νόημα. Κάνω ένα διάλειμμα από όλες τις ιδεολογίες και από εκείνη την πραγματικότητα, για να μπω στη δική μας πραγματικότητα και να μοιραστώ αυτόν τον κόσμο της μελωδίας.
- Θεωρείτε τον εαυτό σας αισιόδοξο;
Όχι, σύμφωνα με τη γυναίκα μου! Και ξέρετε, οι γυναίκες συνήθως ξέρουν καλύτερα, σωστά; Οπότε ας μην ταράξω τα νερά (γέλια). Επόμενη ερώτηση.
- Το Sani Festival στη Χαλκιδική, όπου θα εμφανιστείτε τον Αύγουστο, πραγματοποιείται σε ένα μοναδικό σημείο, πάνω σε έναν λόφο με θέα στο Αιγαίο Πέλαγος, και είναι πραγματικά ξεχωριστό. Στην πορεία της καριέρας σας, υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ανάμνηση από συναυλία που να ξεχωρίζετε;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Ίσως το να πάω στην Αφρική και να παίξω στην Αφρική. Αν και υπήρξαν αρκετές τέτοιες στιγμές. Τώρα νιώθω κακομαθημένος που πρέπει να διαλέξω μία! Μάλλον, τι θα λέγατε γι’ αυτό; Το να μπορέσω να παίξω το sound system μου στο μέρος όπου γεννήθηκαν τα sound systems, στην Τζαμάικα, στο Κίνγκστον. Οι Soul II Soul και όλη η ομάδα παίξαμε σε ένα φεστιβάλ εκεί και ίσως ήταν το σπουδαιότερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ. Όταν τα όνειρά σου γίνονται πραγματικότητα, αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο. Ήταν ένας στόχος που εκπληρώθηκε. Από την άλλη, για να είμαι δίκαιος, η συναυλία που έδωσα την περασμένη εβδομάδα μου έδωσε την ίδια έμπνευση, όσο και οτιδήποτε ζω σήμερα. Είμαστε πραγματικά ευλογημένοι, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που απολαμβάνουν να ακούνε τη μουσική στη δημιουργία της οποίας συμμετέχουμε — άνθρωποι που στην ουσία αποτελούν μέρος αυτής της μουσικής. Χωρίς τη στήριξή τους δεν θα ήμασταν εδώ. Οπότε ναι, ακόμη και ο τελευταίος χώρος στον οποίο έπαιξα, μόλις το περασμένο Σάββατο, μπορεί να έχει την ίδια σημασία και να συντονίζεται με αυτό που θέλω να ζήσω αύριο ή μεθαύριο. Και θέλω να έρθω στην Ελλάδα, σε αυτό το σπουδαίο μέρος, και να ζήσω αυτή την εμπειρία και αυτό το συναίσθημα.
- Όταν παίζετε, παρατηρείτε νέους ανθρώπους στο κοινό;
Ναι. Συνήθως όταν βρίσκονται μπροστά στη σκηνή ή σε φεστιβάλ όπου βλέπεις ολόκληρες οικογένειες, με τη μητέρα και τον πατέρα να χορεύουν σαν τρελοί και τα παιδιά είναι εκεί μαζί τους. Έχω βρεθεί σε αρκετές στιγμές όπου στάθηκα τυχερός και το κατέγραψα όχι μόνο με τα μάτια μου αλλά και σε βίντεο, βλέποντας διαφορετικές γενιές στον ίδιο χώρο και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται η καθεμία. Οι παλαιότεροι ταξιδιώτες της μουσικής ζουν το κάθε τραγούδι με πάθος, τραγουδούν τους στίχους, ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει. Και νομίζω ότι για τους νεότερους, το να νιώθουν αυτή την ενέργεια και αυτό το συναίσθημα από κάποιον με τον οποίο συνδέονται είναι εξαιρετικά καθησυχαστικό. Σαν να λένε: «Ναι, αυτό είναι ωραίο». Και με αφορμή αυτό, θα ήθελα να επισημάνω ότι όλοι μαζί αποτελούμε την πιο cool γενιά που υπήρξε ποτέ σε αυτόν τον πλανήτη. Το γεγονός ότι μοιραζόμαστε όχι μόνο το όραμά μας για τη μουσική, αλλά και τη μόδα, τον τρόπο ζωής και τόσα άλλα πράγματα, και ότι ερχόμαστε μαζί δίνοντας συνοχή σε όλα αυτά γύρω από τη ζωή και τη μουσική, είναι πραγματικά απίστευτο.
- Αυτό το επαναλαμβάνετε συχνά και είναι πολύ όμορφο που το επισημαίνετε, γιατί το μόνο που ακούω από τους ανθρώπους γύρω μου είναι ότι τα social media έχουν απομακρύνει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ότι είμαστε πιο μόνοι από ποτέ. Και, προσωπικά, όταν κάνω scroll βλέπω τα ίδια ρούχα, τα ίδια πράγματα ξανά και ξανά. Οπότε σκέφτομαι ότι ίσως δεν κοιτάζω στα σωστά μέρη.
Voila! Να το! Ίσως να είναι τόσο απλό. Ίσως αυτό να είναι το μήνυμα που πρέπει να διαδοθεί. Ή μήπως δεν χρειάζεται καν να διαδοθεί και απλώς οι άνθρωποι πρέπει να ξυπνήσουν και “να μυρίσουν τον καφέ”. Είναι ενδιαφέρον ζήτημα. Ίσως, όπως είπατε, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο μετά την πανδημία όπου αναρωτιόμαστε τι ακριβώς κάνουμε ως ανθρώπινα όντα. Και έχουμε χάσει ένα μέρος αυτού του συναισθήματος. Ίσως λοιπόν αυτό να αποτελεί μέρος της θεραπείας, το να φέρουμε ξανά τα πάντα κοντά.Να έρθουμε στην Ελλάδα και να γιορτάσουμε μαζί. Να είμαστε όλοι άνθρωποι που αναπνέουν τον ίδιο αέρα και νιώθουν το ίδιο μπάσο να πάλλεται. Και όλες οι γενιές, όλοι μαζί, να περάσουμε υπέροχα.
- Τι είναι αυτό για το οποίο ανυπομονείτε περισσότερο από αυτή σας την εμφάνιση;
Για να είμαι ειλικρινής, όπως είπα και πριν, πριν από κάθε συναυλία έχω άγχος και νευρικότητα. Οπότε αυτό που περιμένω περισσότερο είναι απλώς να νιώσω την ενέργεια της Ελλάδας το 2026. Και δεν θα πω ψέματα, ανυπομονώ και για το φαγητό. Τη φιλοξενία και το φαγητό, που στην Ελλάδα είναι πάντα ασυναγώνιστα.
- Ξέρετε, η Grace Jones έπαιξε στο Sani Festival πέρυσι. Φέτος το line-up είναι φανταστικό, και η φυσικά η τοποθεσία.
Ανυπομονώ πραγματικά γι’ αυτό, γιατί όλοι μου έχουν μιλήσει για το τοπίο και το σκηνικό. Είναι κάτι πολύ σημαντικό για μένα, και το περιμένω με μεγάλη χαρά.
- Είμαι βέβαιη πως θα περάσετε υπέροχα!
Σας ευχαριστώ πολύ, σας περιμένουμε εκεί.
INFO: Oι Soul II Soul εμφανίζονται στο Sani Festival στις 8 Αυγούστου
Sani Resort • Κασσάνδρα, Χαλκιδική
Τα εισιτήρια ξεκινούν από 300€
