Ήταν Κυριακή; Ούτε που θυμάμαι, ίσως να μην ήταν και ποτέ... Ας θεωρήσουμε ωστόσο το "ποτέ" ως εκείνη την Κυριακή, που εξερευνώντας με περίσσια παραφορά και ερευνητικότητα την ιστορία των Socrates Drank the Conium, ένα είδος θερμότητας σκέπασε τούτη τη τεμπέλα μέρα, γεμίζοντας τον κόσμο μου με όξινα ουράνια τόξα και ψυχεδελικά "σφυρίγματα".
Η πραγματική ιστορία πίσω από αυτή την αφηγηματική προσπάθεια, μιλά από μόνη της. Μια απίστευτη δόση ψυχεδελικής ροκ μουσικής και νοσταλγικής ποίησης, γεμάτη από έναν συναρπαστικό εξωγενή θόρυβο, ωρίμασε το 1967 και το πρώιμο όνομα αυτής, Persons.
Οι χαρισματικοι οικοδεσπότες αυτής της ανατρεπτικής μπάντας, στάθηκαν ο Γιάννης Σπάθας (ο σπουδαιότερος ηλεκτρικός εξάχορδος μαέστρος της Ελλάδας) και Αντώνης Τουρκογιώργης (μπασίστας και απόλυτος performer) όταν απολάμβαναν ακόμη την εφηβεία τους στα πέτρινα χρόνια της ροκ, στον Πειραιά. Με έναν γρήγορο μαθηματικό υπολογισμό ο Σπάθας πρέπει να ήταν μόλις δεκαεπτά ετών και ο Τουρκογιώργης μόλις δεκαέξι. Σε συνέχεια προσέφεραν τη φιλοξενία τους στον Ηλία Μπουκουβάλα (ντραμς), τον Ηλία Ασβεστόπουλο (φωνητικά) και τον Αντώνη Πιτσολάντη (μπάσο). Ήταν και η εποχή που ο Σπάθας θα συναντούσε τον "Μπετόβεν της κιθάρας" Jimi Hendrix, στην εκπομπή Ελλαδίσκ την οποία παρουσίαζε ο Βάκης Πέρρος το '67- '68 στο κρατικό ραδιόφωνο. Μετά το πέρας δύο ετών, το 1969 και εφόσον έχουν ήδη κυκλοφορήσει τρια μικρα δισκάκια και έχοντας συνευρεθεί στη σκηνή με τους Charms, οι Persons θα επαναχαράξουν την πορεία τους, καθότι ο Ηλίας Ασβεστόπουλος δήλωνοντας ότι δεν έχρηζε ενδιαφέροντος για εκείνον η διεθνής αναγνωρισιμοτητα που επιθυμούσε το grοup, θα αποχωρούσε από τη μπάντα. Λοιπόν! Αυτή ήταν η εκκίνηση των Socrates Drank the Conium, οι οποίοι θα αντιπροσώπευαν μια άνθηση που δεν μπορούσε παρά να ξεσπάσει, καθιερώνοντας τους διεθνώς, ως ένα από τα μεγαλύτερα heavy psychedelic rock συγκροτήματα όλων των εποχών.
Αυτοί οι τύποι γεννήθηκαν στην Ελλάδα δίνοντας την δική τους απάντηση, στην αμερικανική και βρετανική hippie rock ηγεμονία. Η επιρροή του Jimi Hendrix, Cream, Frank Zappa, Rolling Stones και Αnimals, κρεμόταν απειλητικά πάνω από τις μελωδίες τους, γονιμοποιώντας ήχους απόκοσμους, συναρμονίζοντας την heavy psychedelic rock, τα blues, το rock 'n' roll, και την παραδοσιακή ηπειρώτικη μουσική.
Το 1970, υπό το καθεστώς της χούντας έρχεται η κυκλοφορία του πρώτου τους μοναδικού ελληνόφωνου single, με τίτλο "Κλείσ' τα Mάτια σου και Άκου". Μέσα από τις αναμνήσεις των ιδίων και σε μια περίοδο που απαιτούνταν θυσίες μηνών να αγοράσεις μια κιθάρα ή μια drums –όπως εχει δηλώσει ο Τρανταλίδης εφτιαχνε αυτοσχεδια drums από κουρέλια και σχοινιά και έπειτα πολύωρες πρόβες πολλές φορές δε μπορούσε ούτε να περπατήσει– φτάνει στα αυτιά τους, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ένας ύμνος ο οποίος στάθηκε καθοριστικός για τον ήχο που θα κατακτούσε σε συνέχεια ο Σπαθας. Αυτό δεν ήταν άλλο από το "Purple Haze" του Hendrix το οποίο στάθηκε αφορμή, να κάνουν "κοπάνα" ωστε με περίσσιο ενθουσιασμό να το ακούσουν, στο τότε σουβλατζιδικο "Πι και Φι" (εφόσον για ευνόητους λόγους δεν διέθεταν pick-up) ριχνοντας επανηλημενα μια δραχμή στο jukebox. Όταν ο Σπαθας απέκτησε το δίσκο (συγκεκριμένα του τον δώρισαν) και αφού παρολίγον να οδηγήσει τη γιαγιά του σε νευρική κρίση παίζοντας ολημερίς κιθάρα, μετακόμισε σε ένα χαμόσπιτο στο οποίο στη κυριολεξία τον έλιωσε, μελετώντας τις μελωδίες του Hendrix από το πρωί έως το άλλο πρωί. Πάνω σε αυτή τη απόλυτη καταστροφή, χαρακτηριστικά έχει πει «ενώ ο δίσκος εκλαιγε», παρατήρησε πως έκανε βιμπράτο αυτός ο μύθος τη μουσικής, συνειδητοποιώντας ότι προερχόταν από έναν παλμό στο χέρι.
Οι συντελεστές αυτής της διευρυμένης μουσικής κοσμοθεωρίας, το 1971 κατά τη διάρκεια των φοιτητικών τους χρόνων (ο Σπάθας στην Ανώτατη Εμπορική και ο Τουρκογιώργης στην Αγγλική Φιλολογία) αποφασίζουν να ενσωματώσουν τον αγγλικό στίχο, στο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο Socrates Drank the Conium, το οποίο θα άλλαζε το "παιχνίδι". Υπαινίσσοντας τους βαρύτερους ήχους που επρόκειτο να έρθουν, έθεσαν τα κομμάτια τους σε μία ηδονιστική διαταραχή των αισθήσεων, ξεχωρίζοντας με τίτλους όπως το "Live the Country" και το θρυλικό "Starvation".
Την ίδια χρονιά κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο Taste the Conium. Ένα άλμπουμ που παραπλανούσε, ταξίδευε και παγίδευε τον ακροατή με τις φρέσκες, ανορθόδοξες υφές του. Το opener "Live in the Country" και το δεύτερο κομμάτι του album "Something in the Air", θέτουν μια ψυχεδελική δέσμη μελωδιών και εξαιρετικά riff, καθιερώνοντας τους ως μια ενδιαφέρουσα υποσημείωση στο αναδυόμενο proto-hard-rock και το proto-metal. Με απλά λόγια οι Socrates drank the Conium ροκάρουν! Φυσικά από το ίδιο album, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον εκπληκτικό τίτλο "It's a Disgusting World", το οποίο χωρίς να είναι "επίθετικο", κινούμενο σε απλά βασικά στοιχεία της blues-rock, κορυφώνεται σχεδόν θορυβώδες, θυμίζοντας ίσως παραγωγή Black Sabbath, νουθετώντας τον ακροατή να ξεθυμάνει από την πλήξη.
Καθιερωμένοι πλέον στην Ελλάδα και με μουσικό τους "σπίτι", το ιστορικό Κύτταρο, το οποίο άνοιξε στις αρχές του 1970, είχαν καταφέρει να γεμίζουν κάθε μέρα ένα μαγαζί 700 ατόμων επί δυο χρόνια, μάλιστα τις Κυριακές έχοντας δυο παραστάσεις. Ένας από τους μεγαλύτερους fan τους, που δεν έλειπε από το εμβληματικό αυτόν χώρο, ήταν και ο αείμνηστος Γιώργος Ζαμπέτας ο οποίος έβαζε τον γιο του Μιχάλη να τον συνοδεύει ώστε να βιώνει την μουσική εμπειρία, των πολυαγαπημένων του Socrates Drank the Conium.
Ως φυσική συνέπεια και πλέον έτοιμοι να ζήσουν την εμπειρία και την ελευθερία του εξωτερικού, η φήμη τους απογειώνεται και μαζί της απογειώνονται και οι ίδιοι ταξιδεύοντας στους αιθέρες, με προορισμό την Ολλανδία. Εντούτοις οι προσδοκίες τους στις κάτω χώρες, σφραγίζεται από ένα απρόσμενο γεγονός. Αντί για καριέρα, καταλήγουν στη φυλακή... Έχοντας ήδη κάνει τρεις εμφανίσεις, μια εκ των οποίων στο θρυλικό Paradiso στο Amsterdam (εμφανίστηκαν ως support στους Άγγλους Vinegar Joe), ξεκινούν διαδικασίες να πάρουν άδεια εργασίας, μια κίνηση που τελικά -επειδή ήδη είχαν προηγηθεί συναυλίες- τους οδήγησε σε ξεχωριστά ακόμη κελιά. Εφόσον καταφέρνουν με περίπλοκες διαδικασίες να αποφυλακιστούν, επιστρέφουν αεροπορικός στην Ελλάδα, με προϋποθέση όμως να απολογηθούν στο χουντικό καθεστώς, για τον λόγο φυλάκισης τους, καθότι κινδύνευαν να βρεθούν από το μπουντρούμι της Ολλανδίας, στο μπουντρούμι της Ελλάδας. Ως από μηχανής θεός ο πιλότος του αεροπλάνου και φανατικός ακροατής τους, τους παραδεινει τα διαβατήρια τους λέγοντας «πάρτε τα και όπου φύγει, φύγει!».
Το 1973 ο Ηλίας Μπουκουβάλας αποχωρεί και τον διαδέχεται ο Γιώργος Τρανταλίδης, ο άνθρωπος που δάσκαλοί του ήταν, τα βινύλια που αγόραζε. Ένας πολυσχιδής συνθέτης και μουσικός, στον οποίο οι Socrates συνάντησαν τον ιδανικό ντράμερ. Τότε ηχογραφούν το τρίτο εξαιρετικό άλμπουμ τους On the Wings, με παραγωγό τον Κώστα Φασόλα, χρησιμοποιώντας και δεύτερο κιθαρίστα τον Κώστα Δουκάκη. Προς έκπληξη τους οι συντελεστές της Polygram μαθαίνουν ότι ένας σταθμός στην Αμερική παίζει το "Who is to Blame". Σ' ένα δίσκο, που όπως λέει κι ο Τρανταλίδης «ηχογραφήθηκε μέσα σε 4 ώρες». Το album γνωρίζει ανέλπιστη επιτυχία, τοποθετώντας τους στο Νo. 1 των charts στη πολιτεία της Georgia των Ηνωμένων Πολιτειών, αφήνοντάς πίσω ονόματα όπως ο Bob Dylan και οι Led Zeppelin. Όταν τους το ανακοινώνει ο μουσικός παραγωγός Γιάννης Πετρίδης, εκείνοι δίχως ίχνος συγκίνησης, συνέχισαν τη βόλτα τους, τρώγοντας σουβλάκια.
Την ίδια χρονιά στις 15 Σεπτεμβρίου του 1973 επί δικτατορίας και ενώ το καθεστώς επιθυμεί να δείξει ένα πιο φιλελεύθερο χαρακτήρα, ένα φεστιβάλ πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, έρχεται να επιβεβαιώσει για ακόμη μια φορά τον θρύλο τους. Δεν είναι άλλο από το σούπερ ροκ φεστιβάλ Μικρό Woodstock, το οποίο λαμβάνει χώρα στη πλαζ του Αγίου Κοσμά, στο οποίο οι Socrates έδωσαν ένα μυθικό live. Τα εισιτήρια κόστιζαν 50 δρχ. και τη συναυλία διοργάνωσε το περιοδικό Φαντάζιο και ο Τόνυ Πέρις. Οι Middle of the Road είχαν ταξιδέψει από το εξωτερικό ως headliners να μαγέψουν το ελληνικό κοινό, μη υπολογίζοντας ότι οι Socrates θα τους έκλεβαν τη παράσταση.
Ακριβώς μια μέρα μετά, αγγίζοντας για ακόμη μια φορά τον ουρανό, θα ταξιδέψουν με τερματικό προορισμό το Παρίσι και την οικία του πρωτοπόρου της ηλεκτρονικής μουσικής, Βαγγέλη Παπαθανασίου. Απέναντι από την Παναγία των Παρισίων, ένα μεγάλο όραμα, γίνεται πράξη. Με τη συμβολή του μεγάλου Έλληνα συνθέτη, αλλά με απόλυτο σεβασμό προς το έργο τους, προφυλάσσοντας τη ταυτότητα τους, νέοι ορίζοντες ανοίγονται για την ιστορική μπάντα. Έπειτα από μήνες πειραματισμού, ένα πολυεπίπεδο, ατμοσφαιρικό album προστίθεται στην μουσική τους πορεία, με τίτλο Phos, πουλώντας έως σήμερα πάνω από 300.000 αντίτυπα, ίσως και το σημαντικότερο όλων. Από το μνημειώδες "Starvation", το "Killer" με μια εξωκοσμική απόδοση από τον Γιώργο Τρανταλίδη, ως το «ηπειρώτικο», ψυχεδελικό "Mountains", οι Socrates ακροβατούν μεταξύ αιχμηρού hard rock, prog rock, fusion και παράδοσης. Στην Αμερική το album κυκλοφορεί με άλλο εξώφυλλο, το οποίο σήμερα θεωρείται συλλεκτικό. Παρίσι... Μια διαμονή που εκτός από πρωτόγνωρους μουσικούς δρόμους τους φέρνει σε επαφή με προσωπικότητες όπως ο Alain Delon. Παρευρισκόμενοι τυχαία στην οικία του Παπαθανασίου λόγω γενικής απεργίας, καταλήγουν να κοιμούνται σε sleeping bags στο σαλόνι του. Ανοίγοντας τα μάτια του, εκείνο το ανυποψίαστο πρωινό ο Τρανταλιδης αναφωνεί, «Αντωνάκη, ο Alain Delon!» θωρόντας τον εξέχοντα αυτόν ηθοποιό, να στέκεται πάνω από τα κεφάλια τους. Τι να σκεφτόταν άραγε ο Αlain όταν αντίκρισε ένα μάτσο από μαλλιάδες, να κοιμούνται στο πάτωμα, εφόσον ο λόγος που παρευρίσκονταν εκεί ήταν να παραλάβει το logo αγώνων box που είχε δημιουργήσει για εκείνον ο Παπαθανασίου;
Το 1978 τον εξαίρετο ντραμερ Τρανταλιδη διαδέχεται ο Νίκος Αντύπας. Δύο χρόνια αργότερα (1980), με τη συμμετοχή του Γιώργου Ζηκογιάννη (μπάσο) και του Παύλου Αλεξίου (πλήκτρα) καταλαμβάνουν πάλι το στούντιο και ηχογραφούν το Waiting for Something, με τα τραγούδια "Lady" και "Mr. WC" να μεσουρανούν. Μια περίοδο που οι Socrates περιοδεύσαν σε πάνω από 30 πόλεις προκαλώντας φρενίτιδα, με αποκορύφωμα τη συναυλία στην Αλεξανδρούπολη, στην οποία φανατικοί fans, έγραψαν με μπογιές όλο το ξενοδοχείο που διέμενε το θρυλικό συγκρότημα, με στίχους από τα τραγούδια τους. Η διακοπή συναυλιών τους από την αστυνομία, ήταν ένα σύνηθες φαινόμενο, καθώς σε κάθε πόλη που έκαναν την εμφάνιση τους, πάνω από 300 θαυμαστές δεν χωρούσαν να εισέλθουν, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται επεισόδια.
12 Σεπτεμβρίου του 1981 μια από τις μεγαλύτερες συναυλίες για τα ελληνικά δεδομένα, με πάνω από 40.000 θεατές, πραγματοποιείται στο γήπεδο της ΑΕΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια και υποδέχεται έναν από τους σημαντικότερους κιθαρίστες όλων των εποχών, τον Ιρλανδό Rory Gallagher. Μια συναυλία που σφραγίστηκε με ασύλληπτα γεγονότα, όπως το γεγονός ότι ο Νικόλας Άσιμος επέμενε να ανέβει να τραγουδήσει, λέγοντας χαρακτηριστικά στον παραγωγό, «Έλα ρε μεγάλε, ένα τραγουδάκι μόνο θα πω σαν να είναι soundcheck, για τον ήχο» (και φυσικά το έκανε λέγοντας αρκετά περισσότερα), όπως και το wind-up της συναυλίας το οποίο σημαδεύτηκε από "ξύλο μετά μουσικής" και σκληρές συγκρούσεις των ΜΑΤ και των θεατών, εντός και εκτός του σταδίου. Έπειτα από την επεισοδιακή αυτή συναυλία ο Rory με παρότρυνση ενός Άγγλου manager, καταλήγει στη σκηνή του Κυττάρου μένοντας άναυδος μπροστά στη μεγαλειώδη performance των Socrates και εκφράζει την επιθυμία να τους γνωρίσει προσωπικά. Ο ιδιοκτήτης της ιστορικής σκηνής Αντρέας Γιακουμέλος, μη γνωρίζοντας την αγγλική γλώσσα λέει στον Σπάθα ότι «ένας ξένος θέλει να σας γνωρίσει». Και έτσι συνέβη. Ο Σπάθας με τον Τουρκογιώργη στα πλαίσια της συζήτησης τους εκφράζουν μια σκέψη της μπάντας να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στην Γερμανία, με τον Gallagher να ανταποκρίνεται, «Ποια Γερμανία; Θα έρθετε στην Αγγλία». Λίγο πριν φύγουν για το Λονδίνο οι Socrates κυκλοφορούν, το πέμπτο τους album κατά σειρά Breaking Through από το οποίο ξεχώρισαν, τα "Master of Disaster", "Born Again" και "Don't You Like".
Μα πόσες φορές κάποιος επιθυμεί τον ουρανό, αφότου έχει κατακτήσει ένα ολόκληρο σύμπαν; Ξεκίνησαν λοιπόν ακόμα ένα ταξίδι, βάζοντας στις αποσκευές τους τα ψυχεδελικά τους riff, στις τσέπες τους τις ατμοσφαιρικες επιρροές τους, στο στόμα τους τζούρες από ηπειρωτικους παραδοσιακους ήχους και προσγειώθηκαν στη πιο δημοφιλη πόλη της Ευρωπης, το Λονδίνο. Την πρώτη κιόλας μέρα, συναντούν τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, ο όποιος τους εκφράζει την άποψη, ότι το πρώτο που πρέπει να κάνουν είναι να κουρευτούν. Βλέπεται, ήταν η εποχή που στη Βρετανία το punk αναδυόταν, αποκτώντας φωνή στις μουσικές σκηνές και με αυτή τη μετάβαση ερχόταν και η μετάβαση των Socrates. Η καρμική γνωριμία με τον παραγωγό και ηχολήπτη Vic Coppersmith-Heaven ( παραγωγό ονομάτων όπως οι Rolling Stones, Black Sabbath, The Jam, Gary Moore, Joe Cocker, κ.α.), μέσα από τον τότε μάνατζερ τους, άνοιξε μπροστά τους ευκαιρίες που είτε τις «αρπάξαν», είτε της απέρριψαν. Ξεκινούν μία σειρά εμφανίσεων στο περίφημο dancehall “Dingwalls" (1983), στο οποίο η πληρωμή των πρωταρχικών τους εμφανίσεων ήταν ένα καφάσι μπύρες. Το ίδιο έτος το 1983 τους ανακαλύπτουν δύο μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες, η Island και η Virgin, σε ένα rehearsal room, που ο ίδιος ο Vic Coppersmith είχε νοικιάσει, κλείνοντας τελικά συμφωνία με τη Virgin, η οποία τους προσέφερε το ποσό των 35.000 λιρών. Η εταιρεία τους ζητά να αλλάξουν το όνομα τους και μετονομάζονται σε Plaza. Συνεργάζονται με πάρα πολλούς Άγγλους μουσικούς καθώς και με Γάλλους εκ των οποίων και ο κιθαρίστας των Telephone, Louis Bertignac. Ήταν τότε που η Αμερικανική δισκογραφική εταιρία Warner, τους προσφέρει το δελεαστικό πόσο των 50.000 λιρών με προϋπόθεση να μετακομίσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποφασίζουν να ψηφίσουν και με δύο όχι από τον Σπάθα και Αντύπα και ένα ναι από τον Τουρκογιώργη, τελικά απορρίπτουν τη πρόταση. Όταν ερωτήθηκαν γιατί δε δέχτηκαν τη πολυπόθητη καριέρα στην Αμερική, απάντησαν ότι υπήρχαν περισσότεροι από δύο λόγους. Είχαν χορτάσει από την επιτυχία τους και είχαν την αίσθηση ότι το έργο τους είχε ήδη δικαιωθεί. Επιπρόσθετα, η εταιρεία παραγωγής τους η Virgin, τους είχε δείξει τέτοια εμπιστοσύνη και είχε επενδύσει σε εκείνους τόσο έντονα, που δεν ήταν πρόθυμοι να «πουλήσουν», μια τέτοιου είδους συνεργασία. Ασφαλώς ένας ακόμη λόγος ήταν ότι ηλικιακά είχαν ήδη περάσει τα 30 τους έτη και η επιθυμία να επιστρέψουν στις οικογένειες τους και την Ελλάδα, φλέγονταν συνεχώς στο πίσω μέρος του μυαλού τους.
Τo album Plaza είναι ήδη σε κυκλοφορία στο εξωτερικό με τίτλους όπως το "Babe I'm Leaving", "Living in a Hot Town" και το θαυμαστό "Stray Dogs", χωρίς όμως να λείπει από το εξώφυλλο του δίσκου το μονόγραμμα των Socrates, το οποίο ήταν άρρητα συνδεδεμένο με τη ψυχή τους. Περιοδεύουν σε 24 πολεις της Αγγλίας, ανοίγοντας το βρετανικό hard rock συγκρότημα UFO, και γνωρίζουν επιτυχία εκτός προσδοκιών. Αξιοθαύμαστα γεγονότα ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Σε μια συναυλία στην Ουαλία –όπου οι θεατές είχαν τη συνήθεια, όταν επιθυμούσαν κάποιο συγκρότημα της αρεσκείας τους να μην κατέβει από τη σκηνή να πετούν πένες κιθάρας– όταν οι Socrates ολοκλήρωσαν τη performance τους, τους πέταξαν τόσες πένες, που δεν έβλεπες ούτε ένα κομματάκι δαπέδου. Μια επίσκεψη του Παπαθανασίου, έφερε ακόμη μια πρόταση. Το βρετανικό progressive rock συγκρότημα Yes είχε εκφράσει την επιθυμία ο Σπάθας να γίνει ο κιθαρίστας τους. Η απόκριση του ήταν αρνητική και ήταν η εξής, «Δε μπορώ να παίξω με άλλους». Όμως εκείνο που επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά την ανεκτίμητη τους αξία, ήταν το αποκορύφωμα στην εμφάνιση τους στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου στις 14 και 15 Απριλίου 1983, στο οποίο μουσικοί σαν τον Lemmy, Gary Moore, Jeff Beck, Elton John παρακολούθησαν την συναυλία τους. Συγκεκριμένα ο εμβληματικός rocker των Motörhead, Lemmy Kilmister, ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που θέλησε να τους αποδώσει εύσημα προσωπικά. Επισκέφτηκε τα καμαρίνια των Socrates, υποκλίθηκε στο ταλέντο και την αρτιότητα τους και αναρωτήθηκε αν «υπάρχουν πολλά συγκροτήματα σαν εσάς στην Ελλάδα;», η απάντηση φυσικά ήταν όχι. Τους παρότρυνε να εγκαταλείψουν το Λονδίνο, θεωρώντας ότι άξιζαν πραγματικά μια καριέρα στην Αμερική, κάτι που όμως είχαν ήδη απορρίψει.
Το 1986 αποφασίζουν τη διάλυση τους ως Socrates Drank the Conium, επιστρέφουν στην πατρίδα τους και ακολουθούν ξεχωριστή μουσική πορεία. Ο Νίκος Αντύπας χτίζει την εμβληματική καριέρα που όλοι γνωρίζουμε, ως συνθέτης, παραγωγός και ενορχήστρωτης. Ο Γιώργος Τρανταλιδης ταυτίζει το όνομα του με την ελληνική jazz σκηνή. Ο Ηλίας Μπουκουβάλας φεύγει εκτός Αθηνών και εγκαταλείπει τη μουσική του πορεία. Ο Αντώνης Τουρκογιώργης ακολουθεί σόλο καριέρα, με 8 δίσκους στο ενεργητικό του και πολλές επιτυχημένες συνεργασίες αφήνοντάς το στίγμα του ως κορυφαίος performer. Ο Γιάννης Σπαθας, αυτός ο βιρτουόζος της κιθάρας, συμμετέχει σε δίσκους με ονόματα όπως Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Μαρκόπουλος, Λοΐζος Σαββόπουλος, Νταλάρας, Φαραντούρη, Αλεξίου, Λεκκας, Λιδακης, αδερφους Κατσιμίχα, κ.ά. Μένει στην ιστορία ως μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες και ένας από τους σπουδαιότερους εξάχορδους κιθαρίστες παγκοσμίως.
Οι Socrates Drank the Conium ήταν ο ήχος της ροκ ψυχεδελικής και ατμοσφαιρικης εμπειρίας, με στροβιλιζόμενες αρμονίες και μουσικές που συνέχιζαν να ηχούν ονειρικά στα αυτιά των θαυμαστών, ακόμη και όταν η αυλαία έπεφτε. Ακόμη κι όταν δεν είχαν τιμολογηθεί την παγκοσμίου φήμης αξία του όνοματός τους, είχαν οραματιστεί τον μύθο τους. Χωρίς αμφιβολία, πέρα από το ταλέντο, τη φήμη και την εξαιρετική τους ποιότητα, ήταν μια σύνθεση ανθρώπων που διακατέχονταν από πραγματική αγάπη και μέσα τους κατοικούσαν οι έννοιες της σεμνότητας και της τιμιότητας. Άλλωστε, για να χτιστεί ένας τέτοιος μύθος και να παραμείνει αναλλοίωτος στον χρόνο, η φύση του πρέπει να πηγάζει από ένα κάρμα δημιουργικότητας, πάθους και ύψιστων ιδανικών. Δεν θα ήθελα να κλείσω αυτή την αφήγηση με κάποιον στίχο τους, με κάποια δήλωσή τους ή με ο,τιδήποτε θα μπορούσε να μου εκμυστηρευτεί κάποιος που τους έζησε… αλλά με το παρακάτω…
Ενώ ετοίμαζαν το κώνειο, ο Σωκράτης μάθαινε μια μελωδία στον πλαγίαυλο. «Σε τι θα σου χρησιμεύσει;», τον ρώτησαν. «Μα να μάθω αυτήν τη μελωδία πριν πεθάνω».
Taste Of Conium για τους Socrates Drank The Conium
Μια ιστορική "αναδρομή" στο Κύτταρο
Στις 24 Μαρτίου 2026, η σκηνή του Κυττάρου μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς για το ελληνικό ροκ, φιλοξενώντας ένα μεγάλο οπτικοακουστικό αφιέρωμα στους Socrates Drank the Conium, ένα από τα σπουδαιότερα και πιο επιδραστικά συγκροτήματα που ανέδειξε ποτέ η ελληνική ροκ μουσική σκηνή.
Ο Νικος Σπάθας - κιθάρα (Jacks Full), ο Μιχάλης Καπηλίδης - ντραμς (Αλκίνοος Ιωαννίδης κ.α), ο Αστέριος Παπασταματάκης - πλήκτρα (ex Socrates), η Μαρκέλλα Παναγιώτου - φωνητικά (ex Socrates) και ο Μιχάλης Απαρτόγλου μπάσο/φωνή (Jacks Full), πλαισιωμένοι από guests όπως ο Άρης Σπάθας, ο Άκης Τουρκογιωργής (αδερφός του Αντώνη - ex Socrates), ο Τάσσος Σκούρας (ex Socrates), ο Μπάμπης Τυρόπουλος κ.α., συναντιούνται σε μια συναυλία μνήμης και ηλεκτρισμού, τιμώντας την πορεία, το έργο και την κληρονομιά ενός συγκροτήματος που ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα και καθιερώθηκε διεθνώς.
INFO:
ΤΡΙΤΗ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2026
THE SOCRATES DRANK THE CONIUM TRIBUTE • TASTE OF CONIUM LIVE @ ΚΥΤΤΑΡΟ
VIDEO PROJECTIONS: ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΣΙΟΣ
ΚΥΤΤΑΡΟ: ΗΠΕΙΡΟΥ 48 & ΑΧΑΡΝΩΝ
ΠΟΡΤΕΣ: 21.00 - ΕΝΑΡΞΗ: 22.00
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ: 12€ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ – 15€ ΤΑΜΕΙΟ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΘΕΣΕΩΝ:
210 8224134 – 6977641373
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: MORE.COM
Https://www.more.com/gr-el/tickets/music/tie-socrates-drank-the-conium-tribute-taste-of-conium-live/
