Ο Andrew Ranken, ιδρυτικό μέλος και ντράμερ των εμβληματικών Pogues, έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 72 ετών. Την είδηση γνωστοποίησαν τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος μέσω ανάρτησης στα social media στις 11 Φεβρουαρίου 2026. «Με βαθιά θλίψη ανακοινώνουμε τον θάνατο του Andrew Ranken, ντράμερ, ιδρυτικού μέλους και καρδιάς των The Pogues», ανέφερε το συγκρότημα στη δήλωσή του. «Andrew, σε ευχαριστούμε για όλα — για τη φιλία σου, το πνεύμα και το χιούμορ σου, τη γενναιοδωρία σου και, φυσικά, για τη μουσική. Θα παραμείνεις για πάντα ένας αληθινός φίλος και αδελφός».
Αν υπάρχει ένα συγκρότημα που τόλμησε να βάλει το punk να χορέψει ιρλανδικό jig, αυτοί ήταν οι Pogues. Οι Pogues σχηματίστηκαν το 1977 στο Λονδίνο από τον Shane MacGowan, τον Spider Stacy (tin whistle) και τον Jem Finer (κιθάρα). Πριν γίνουν οι Pogues, ήταν οι punkies Millwall Chainsaws, αλλά σύντομα η μπάντα μεγάλωσε με τον James Fearnley στο ακορντεόν, τον Cait O’Riordan στο μπάσο και τον Andrew Ranken στα ντραμς. Ο Shane MacGowan, αυτός ο ποιητής των παμπ, ο χρονικογράφος των μεταναστών, ο άνθρωπος που έγραψε για τους εθισμένους και τους μεθυσμένους με περισσότερη τρυφερότητα απ’ όση έδειξε ποτέ στον εαυτό του, με τις φάλτσες νότες, τα σπασμένα δόντια, και τα λάθη που γίνονταν μέρος της ερμηνείας του, ήταν η απόδειξη ότι η punk δεν θέλει να είναι τέλεια.
Στις παμπ και τα κλαμπ του Λονδίνου, σε μια εποχή που το να είσαι Ιρλανδός στη Βρετανία δεν ήταν καθόλου της μόδας, οι Pogues καθώς μετανάστες, δεν προσπάθησαν να αφομοιωθούν. Έκαναν ακριβώς το αντίθετο. Ανέβηκαν στη σκηνή με tin whistle, banjo και ακορντεόν και εξαπέλυσαν ένα θορυβώδες κύμα ιρλανδικής παραδοσιακής μουσικής ανακατεμένης με punk οργή. Ο Billy Bragg το περιέγραψε τέλεια στο ντοκιμαντέρ The Great Hunger: The Life & Songs of Shane MacGowan: «Ήταν σαν να πήγαινα σε μια punk συναυλία, αλλά ήταν folk μουσική».
Το 1984 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους single, “Dark Streets of London”, από τη δική τους εταιρεία. Την ίδια χρονιά άνοιξαν για τους Clash και η Stiff Records τους πρόσεξε. Τον Οκτώβριο του ’84 κυκλοφορουν το ντεμπούτο άλμπουμ Red Roses for Me.
Εκεί ακούς ιρλανδικά reels να συγκρούονται με punk ρυθμούς, ιστορίες για μετανάστες, μεθυσμένους, ρομαντικούς, χαμένους. Ο MacGowan, με φωνή τραχιά, έγραφε στίχους που θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στον Dylan μόνο που αντί για το αμερικάνικο όνειρο, δεν είχε απλά όνειρο.
Η εμπορική απογείωση ήρθε με το If I Should Fall from Grace with God (1988) και αργότερα με το Peace and Love. Και τα δύο μπήκαν στο Top 5 των βρετανικών charts. Οι Pogues δεν ήταν πια cult φαινόμενο. Ήταν ιδέα.
Έπειτα ήρθε το “Fairytale of New York”. Η γέννηση του τραγουδιού έχει γίνει σχεδόν μύθος. Σύμφωνα με τον James Fearnley, ο μάνατζερ τούς πρότεινε να διασκευάσουν το “Christmas Must Be Tonight” των The Band. Ο MacGowan, από την άλλη, υποστήριζε πως ο Elvis Costello ο παραγωγός του δεύτερου άλμπουμ τους τον προκάλεσε να γράψει ένα χριστουγεννιάτικο ντουέτο με την Cait O’Riordan.
Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το τραγούδι χρειάστηκε σχεδόν δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί. «Κάθε βράδυ έκανα άλλη μια προσπάθεια να πετύχω τους στίχους, αλλά ήξερα ότι δεν ήταν σωστοί», παραδεχόταν ο MacGowan. «Είναι μακράν το πιο περίπλοκο τραγούδι που έχω γράψει. Η ομορφιά του είναι ότι ακούγεται απλό».
Όταν τελικά ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1987, η O’Riordan είχε αποχωρήσει. Η επιλογή της Kirsty MacColl αποδείχθηκε καθοριστική. Το single κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου 1987, έφτασε στο Νο1 στην Ιρλανδία και στο Νο2 στο Ηνωμένο Βασίλειο τα Χριστούγεννα. Σήμερα θεωρείται από πολλούς το σπουδαιότερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι όλων των εποχών.
Όσο η επιτυχία μεγάλωνε, τόσο μεγάλωναν και οι δαίμονες του MacGowan. Το ποτό και η ηρωίνη έγιναν καθημερινότητα. Μετά από μια ασταθή εμφάνιση στο WOMAD της Ιαπωνίας, το 1991, οι Pogues πήραν τη σκληρή απόφαση να τον διώξουν.
Η Spider Stacy ανέλαβε τα φωνητικά στα Waiting for Herb (1993) και Pogue Mahone (1996). Το τελευταίο αποδείχθηκε εμπορική αποτυχία. Όταν και ο Jem Finer αποχώρησε, το συγκρότημα διαλύθηκε. Οι Stacy, Ranken και Darryl Hunt σχημάτισαν τους Vendettas. Ο MacGowan ίδρυσε τους Shane MacGowan and The Popes. Η ιστορία έμοιαζε να έχει τελειώσει.
Κι όμως, το 2001, οι Pogues επανενώθηκαν για μια χριστουγεννιάτικη περιοδεία. Ακολούθησαν συναυλίες το 2004 και σταδιακά η επιστροφή τους στη σκηνή. Η τελευταία τους εμφάνιση με τον MacGowan έγινε το 2014 στη Γαλλία, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του κιθαρίστα Philip Chevron. Τα χρόνια που ακολούθησαν έφεραν κι άλλες απώλειες. Ο Darryl Hunt έφυγε το 2016, και τελικά ο ίδιος ο Shane στις 30 Νοεμβρίου 2023. «Ο θάνατος του Shane άφησε ένα ανεξίτηλο σημάδι σε όλους μας», λέει ο Fearnley. «Η σκηνή είναι οδυνηρά άδεια από αυτόν, αλλά ταυτόχρονα γεμάτη από το πώς τον ερμηνεύουμε». Εχθές, Τρίτη 12 Φεβρουαρίου του 2026 το punk-folk συγκρότημα The Pogues ανακοίνωσε τον θάνατο του ντράμερ τους Andrew Ranken, σε ηλικία 72 ετών.
Οι Pogues δεν έπαιξαν ποτέ «καθαρά» με τους κανόνες. Με στίχους που έσταζαν ποίηση του δρόμου, με βιολιά που στρίγγλιζαν σα σειρήνες πολέμου, με ιδρώτα και ουίσκι, εκτός από τη punk-folk μουσική τους, άφησαν πίσω και μια μεγάλη αλήθεια. Το ότι να μένεις ωμός και ειλικρινής ίσως να είναι η πιο επαναστατική στάση από όλες.
