View More

Wovenhand + Emma Ruth Rundle

Πολυπληθής η προσέλευση στο Fuzz για τον Dave Eugene Edwards και την παρέα του, που ναι μεν απέδωσαν ικανοποιητικά τις ατμόσφαιρες των ηχογραφήσεών τους, μα αυτή τη φορά στάθηκαν μάλλον κατώτεροι των προσδοκιών...

Χώρος
Fuzz, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής
13/5/2017
Φωτογράφος
Πόπη Κατσιδονιώτη
Μιχάλης Τσαντίλας
Μιχάλης Τσαντίλας

«Είναι η πρώτη φορά που παίζω καθιστή, αλλά κατέστρεψα το σώμα μου, οπότε...».

Η Αμερικανίδα Emily Ruth Rundle, από το Λος Άντζελες, έπαιξε με χτυπημένο πόδι και πλευρό το Σάββατο στο Fuzz, ανοίγοντας για τους Wovenhand. Αυτό από μόνο του την ανακυρήσσει σε ηρωίδα της βραδιάς, όμως η τραγουδοποιός, πέρα από το να κάνει το τυπικό χρέος της, κατάφερε και να κερδίσει την προσοχή του κοινού –εκείνων τουλάχιστον που είχαν το στοιχειώδες τακτ να την παρακολουθήσουν.

91tWovhn_2.jpg

Με μόνη συνοδεία την πνιγμένη στο delay ακουστική κιθάρα της (την οποία αργότερα αντικατέστησε με μια ηλεκτρική), η Rundle μάς ξενάγησε επιτυχώς στον κόσμο των τραγουδιών της, μέσα από επιλογές από τα δύο μέχρι στιγμής άλμπουμ της. Κάποια στιγμή ανέφερε ότι η καλύτερή της συναυλία ήταν με τους Red Sparrows στην Αθήνα, οπότε δικαιούμαστε να ελπίζουμε ότι θα την ξαναδούμε στα μέρη μας –και υπό ευνοϊκότερες συνθήκες.

91tWovhn_3.jpg

Ο David Eugene Edwards, από την άλλη, κάποτε συνήθιζε να εμφανίζεται καθιστός, μα πλέον παίζει όρθιος. Ανέβηκε στη σκηνή λίγο πριν τις 22:30, φορώντας το καπέλο του, χωρίς το οποίο μοιάζει αδύνατο να τον φανταστείς· κι αμέσως ζώστηκε την κιθάρα του, δίνοντας το σήμα για την εκκίνηση. Μαζί του είχε και τους τρεις συνοδοιπόρους του, τον Chuck French (κιθάρα/φωνητικά), τον Neil Keener (μπάσο) και τον Ordy Garrison (ντραμς) –όχι όμως και τον πληκτρά Matthew Smith, ο οποίος συμμετείχε στο τελευταίο τους άλμπουμ.

91tWovhn_4.jpg

Η μπάντα ξεκίνησε με το “Hiss”, από το Refractory Obduarate του 2014 και συνέχισε με επιλογές από το περσινό Star Treatment, υφαίνοντας μεθοδικά το μυστηριακό κλίμα για το οποίο φημίζεται. Η setlist περιελάμβανε σχεδόν αποκλειστικά επιλογές από τα προαναφερθέντα άλμπουμ, με τα φωνητικά του Edwards να φτάνουν στα αυτιά μας μέσα από ένα εφέ ντουντούκας, το οποίο, σε συνδυασμό με τις κιθαριστικές δίνες και το υπόκωφο μπάσο, δημιουργούσε μια «μαύρη τρύπα», από την οποία ήταν σχεδόν αδύνατο να ξεφύγεις. Μόνη επαφή με τον «πραγματικό» χρόνο και ένδειξη εναλλαγής διαθέσεων, αποτέλεσαν τελικά τα στακάτα και συχνά ιδιαίτερα παιγμένα τύμπανα του γενειοφόρου Garrison.

91tWovhn_5.jpg

Καθότι το αγαπημένο μου “Hired Hand” ακούστηκε πολύ νωρίς (μόλις τρίτο στη σειρά), η πρώτη μου διά ζώσης επαφή με το φαινόμενο Wovenhand ομολογώ ότι αποδείχθηκε κατά τι κατώτερη των προσδοκιών. Ούτε την πολυσυζητημένη αλλοπαρμένη performance του Edwards είδα (παρά μόνο σε πολύ μικρές και ακίνδυνες δόσεις), ούτε την ομάδα «που ακόμα και οι πιο βαριές metal μπάντες αδυνατούν να συναγωνιστούν» πήρα είδηση πουθενά. Η έλξη που ασκεί στο μεταλλικό κοινό η ολοένα και πιο σκοτεινή μουσική των Wovenhand είναι φυσικά απόλυτα κατανοητή και εξηγήσιμη, όμως προσωπικά βρήκα τη συγκεκριμένη εμφάνισή τους κατώτερη του hype που τη συνόδευε.

91tWovhn_6.jpg

Προσπερνώντας πάντως αυτή τη σκέψη, η απόδοση της ατμόσφαιρας των ηχογραφήσεών τους υπήρξε ικανοποιητική, και σίγουρα την βρήκαν τέτοια οι πολυπληθείς φίλοι τους, οι οποίοι και γέμισαν σε μεγάλο βαθμό το Fuzz. Στο τέλος, άλλωστε, ζήτησαν και encore –χειροκροτώντας και σφυρίζοντας πιο δυνατά από οποιαδήποτε άλλη στιγμή της συναυλίας. Τα κέρδισαν, φυσικά, τα 3 επιπλέον τραγούδια (“Five By Five”, “Low Twelve”, “King O King”) κι έτσι η διάρκεια της εμφάνισης του Edwards και της παρέας του άγγιξε τελικά τα 85 λεπτά. Ο ίδιος μάς αποχαιρέτησε στο τέλος με κάνα-δυο «thank you very much», τα μόνα λόγια που μάς απηύθυνε όλο το βράδυ.

 

1991

Ανάμεσα σε Δυτική κι Ανατολική Ακτή, gangsta ρίμες, jazz samples και crossovers στο rock κοινό, ο Δημήτρης Λιλής επιλέγει τους 5 δίσκους που σημάδεψαν λίγο περισσότερο μια από τις εμβληματικότερες χρονιές της χρυσής εποχής του αμερικανικού rap.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η Ελένη Τζαννάτου βρέθηκε στη δεύτερη μέρα του εγχώριου φεστιβάλ του ΚΠΙΣΝ που σήμανε την

Λέγονται Smile, αποτελούνται από τον Thom Yorke, τον Jonny Greenwood και τον Tom Skinner (Sons of

Ο Δημήτρης Λιλής παρακολούθησε τη συναυλία των Future Islands σε ζωντανή μετάδοση από τη Βαλτιμόρη

FEATURED TODAY

Στο νέο του Diggin', ο Ζώης Χαλκιόπουλος ακούει τον σόλο δίσκο του Γιάννη Παπαδόπουλου, Mirrorself, που κυκλοφορεί από την Puzzlemusik.

Ο ίδιος γύρισε το Monday κι άφησε για πρώτη φορά το σινεμά του να μιλήσει αγγλικά για να αφηγηθεί μια ιστορία αγάπης στην πόλη-κράτος της Κυψέλης, χωρίς πασπαλισμένη ζάχαρη. Άλλωστε, όπως λέει στην Ελένη Τζαννάτου, τα πάντα είναι love stories μιας και ο έρωτας είναι η μόνη κινητήριος δύναμη.

Κάθε Πέμπτη η Ναταλία Πετρίτη θα βλέπει τη ζωή στο κινηματογραφικό πανί. Αυτή την εβδομάδα (17-23/6) βγάζει το καπέλο στο Digger του Τζώρτζη Γρηγοράκη, σηκώνει τη γροθιά της στην Emerald Fennell και μπαίνει In The Mood For Love.

HOT STORIES

Λίγο πριν τον δεύτερο δίσκο της, η μουσικός μίλησε και φωτογραφήθηκε για το τεύχος Ιουλίου-Αυγούστου.

Ο νέος δίσκος του μουσικού με τη Δεσποινίς Τρίχρωμη στα φωνητικά έρχεται την επόμενη εβδομάδα από την Inner Ear.

Η μπάντα του Dave Grohl μεταμορφώνεται για να κυκλοφορήσει ένα disco άλμπουμ για τη Record Store Day.

Top