Better Call Saul, λίγο πριν το τελευταίο SMS

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Κι αυτή την εβδομάδα τον έσωσε η καλή τηλεόραση και οι Big Thief.

Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας

Τελευταίο Snap(shots) της SMS/«ταυτότητα στην τσέπη» εποχής. Συζητάω με φίλους και όλοι μου λένε δεν θα αλλάξει κάτι πραγματικά, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, δεν θα μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο και όλα θα μοιάζουν με μία ψευδαίσθηση κανονικής ζωής,. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμάς που δεν μένουμε κέντρο και έχουμε ζήσει στιγμές εκεί, είναι μία μικρή νίκη να μπορούμε να κατεβαίνουμε με το μετρό σε αγαπημένες γειτονιές και να τις περπατάμε παρέα με δικούς μας ανθρώπους, μόνοι με ακουστικά, ελεύθεροι. Και σιγά σιγά, θα έρθει η ώρα που ο καθένας θα κάνει τον δικό του προσωπικό απολογισμό και θα συνειδητοποιήσει αν η καραντίνα, τελικά, του πήρε ή του έδωσε πράγματα για την επόμενη μέρα.  
 

Υπάρχουν φινάλε επεισοδίων πραγματικά καλής τηλεόρασης που αγγίζουν την τελειότητα. Όταν σκάει το “Tomorrow Never Knows” στο επεισόδιο “Lady Lazarus” του Mad Men, όταν ο Dale Cooper βλέπει όλα τα φώτα να σβήνουν στην αυλαία του Twin Peaks, η μυθική κλιμάκωση του μεγάλου τέλους στο Breaking Bad, είναι όλες στιγμές τηλεοπτικής ανατριχίλας που σε αφήνουν να παραμιλάς μόνος σου και να αναρωτιέσαι τι στο διάολο είδα μόλις. Το 9ο επεισόδιο της 5ης σεζόν της εκπληκτικής σειράς Better Call Saul, spin off και prequel του Breaking Bad που ακολουθεί τα στάδια μεταμόρφωσης του απατεωνάκου Jimmy McGill σε Saul Goodman και τρανού δικηγόρου του υποκόσμου της Αλμπουκέρκης, είναι μακράν το καλύτερο επεισόδιο ολόκληρης της σειράς και σίγουρα ένα από τα καλύτερα που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου. Είναι γνωστό πως αυτός είναι ο ρόλος ζωής του Bob Odenkirk, αλλά η συμπρωταγωνίστριά του Rhea Seehorn (που υποδύεται τη σύντροφό του Kim Wrexler), κλέβει την παράσταση σε αυτό το επεισόδιο (αν όχι σε ολόκληρο τον 5ο κύκλο) με το μονόλογο για καρδιακό της τελευταίας σκηνής. Το αναπόδραστο της αποφυγής της φύσης μας, το ψέμα στον εαυτό μας ως τέχνασμα και εργαλείο του Αμερικάνικου ονείρου, η μισαλλοδοξία της ανθρώπινης ύπαρξης βρίσκονται όλα στην καρδιά του Better Call Saul και ο δημιουργός του Vince Gilligan διαχειρίζεται το υλικό του με μία μαεστρία που κάνει όλες τις υπόλοιπες σειρές να φαίνονται πολύ λίγες. Το φινάλε του συγκεκριμένου επεισοδίου σε αφήνει πιστεύοντας πως δεν θα είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος, αν και η ίδια η σειρά είναι το πιο αδιάσειστο επιχείρημα της αντίθετης άποψης: οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε με τίποτα.

 

Λίγη ακόμη τηλεόραση: παρακολούθησα μαζί με φίλες τα τρία, μέχρι στιγμής, επεισόδια της σειράς Run που παίζεται στο HBO, καθώς το όνομα της Phoebe-Waller Bridge (Fleabag) στα credits παραγωγής ήταν παραπάνω από αρκετός λόγος -μαζί με τους τίτλους των επεισοδίων (“Run”, “Kiss”, “Fuck”). Όπως παρατήρησε πολύ εύστοχα φίλη μου, είναι το τηλεοπτικό ισοδύναμο μιας εξίσωσης που έχει μέσα λίγο Love Me If You Dare, κάμποση Before τριλογία, ένα τσικ χίπστερ νεοφεμινισμό και όπως όλα διαμηνύουν για τη συνέχεια, μία δόση Killing Eve. Πρωταγωνιστούν οι κάπως υποτιμημένοι Merritt Weaver και Domnhall Gleeson, οι οποίοι διαθέτουν μία ανέλπιστη, εντελώς παράδοξη, ερωτική χημεία. Δεν πρόκειται, δα και για κανένα πρωτότυπο σενάριο, ούτε οι διάλογοι είναι αρκετά δυνατοί για να το στηρίξουν, αλλά για κάποιο λόγο, σε κάνει να θες να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια. Είναι και αυτός ένας δείκτης μέτρησης επιτυχίας μιας σειράς. Ίσως ο πιο σημαντικός, τι να κάνουμε τώρα.

 

Αυτές τις μέρες έχω λιώσει το ντεμπούτο EP Zero Dollar Bill των Do Nothing (thanks, dad). Μαζί με συμπατριώτες τους όπως οι Black Country,New Road, Squid και Mush συνθέτουν τη βρετανική, πιο καλλιτεχνική και μυαλωμένη post-punk αντιπρόταση στο δημοφιλές brexit punk της χώρας. O ήχος της μπάντας από το Νότινγχαμ και οι χειμαρρώδεις ερμηνείες του τραγουδιστή τους Chris Bailey μου φέρνουν στο μυαλό τη σοφιστικέ προσέγγιση των Ought, λίγο από το βρετανικό coolness των μέσων των 00s (Kaiser Chiefs, Bloc Party, Franz Ferdinand) και μία πιο groovy εκδοχή των Protomartyr. Δεν γίνεται να μην αγαπήσεις ένα γκρουπ που έχει τίτλους κομματιών όπως “LeBron James” και κάνει καίριες ερωτήσεις που όλοι φοβόμαστε να θέσουμε: "Will you still love me if my hair falls out?". 

 

Ο αγαπημένος μου hip-hop δίσκος της χρονιάς μέχρι στιγμής είναι το Pray For Paris του ράπερ από το Μπάφαλο και μέλος της κολεκτίβας Griselda, Westside Gunn. Μίνιμαλ παραγωγή, instrumental samples ποιήματα, old school ραπάρισμα χωρίς υπερβολική gangsta βρωμιά, αλλά ούτε και hipster-emo θλίψη. Αυτό είναι το hip-hop που θέλουμε. Και με guest συμμετοχές από Tyler The Creator και Freddie Gibbs. Τι άλλο θέλετε; 

 

Στα δικά μας τώρα, τα πράγματα φαίνονται ιδιαίτερα δυσοίωνα για τον μουσικό χώρο, αλλά οι αφανείς του ήρωες δεν πτοούνται και παραμένουν ζωηροί δημιουργικά. Ο υπερδραστήριος Τζίμης Πολιούδης ανέβασε το νέο του δίσκο Quarantine Days ως Vagina Lips, που έγραψε εν μέσω καραντίνας, και δεν θα απογοητεύσει κανέναν που γουστάρει τις δουλειές του. Oι σερφογκαραζοπάνκερς Μινέρβα κυκλοφόρησαν το τιμιότατο ντεμπούτο τους. O Άγγελος Κράλλης των Chickn πάει ένα φανταστικό ταξίδι στην Αρκαδία στην παρθενική του προσωπική δουλειά και δημιουργεί ένα ευφάνταστο, μερακλίδικο packaging για να το συνοδεύσει, ενώ η Ελίνα Τερσενίδου των αγαπημένων μου St. Guilt ανέβασε στο soundcloud την πρώτη της συνθετική προσπάθεια ως Elle Terse, την οποία εμπνεύστηκε από ένα ψαλμό που άκουσε στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου. 

 

Σας έχω ζαλίσει λίγο τον έρωτα με τους Big Thief, αλλά με το νέο τους τραγούδι Love In Mine”  -b-side από την ηχογράφηση του Two Hands- επισφραγίζεται ολοκληρωτικά η αίσθηση που χτίζεται μέσα μου γι αυτή την μπάντα: είναι σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μου, είναι πολύτιμοι και τους έχω ανάγκη. Και όσο μεγαλώνουμε, καλό είναι να πατάμε pause στη ξέφρενη ροή τη ζωής και να τα συνειδητοποιούμε όλα αυτά πριν να είναι αργά. Σας αφήνω με τους στίχους και τα λέμε κάπου εκεί έξω, πλέον.

“Put your love in mine
Bid your body same

When your words won't

Tell me everything

When I ramble on
And I often do

Remind me

To travel on to you

Whatever comes
When it comes

Whatever leaves

What we leave behind
Like cicada shells

Will be hollowed

And eaten by the hands

Whatever comes (whatever comes)
When it comes (when it comes)

Whatever leaves (whatever leaves)”
  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

FEATURED TODAY

Η Τάνια Σκραπαλιώρη διάβασε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας της Virginie Despentes που χτίζει ένα σύμπαν γεμάτο αντι-ήρωες και πολλή μουσική στο

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, σας εύχεται καλές διακοπές με

HOT STORIES

Οι ράπερς συνεργάζονται στο κομμάτι "WAP" που θα κυκλοφορήσει την Παρασκευή (7/8).

Το φεστιβάλ ήταν προγραμματισμένο να γίνει στις 7 και 8 Αυγούστου στο Terra Vibe. Διαβάστε τι ισχύει για τους κατόχους εισιτηρίων.

Top