To 1988 ήταν μια γεμάτη συναυλιακή χρονιά για το φρεσκοβαμμένο ακόμα Ρόδον, που έχει ήδη ανοίξει τις πύλες του με τους Triffids, στις 6 Νοεμβρίου του 1987. Τη σεζόν εκείνη, χειμώνα-άνοιξη, είδαμε επί σκηνής τον Nick Gravenites, τους Gun Club, τους Steel Pulse, τους Pere Ubu, τους New Model Army, τους Sonic Youth, τους Steppes, τους Go Betweens, τους Fall, τον Jonathan Richman με τους Modern Lovers, τους Damned και τους Died Pretty. Στις 23 Απριλίου του 1988 πιο συγκεκριμένα (Σάββατο ήταν) είδαμε live τους Αμερικανούς Opal με σαπόρτ τους Villa 21 – που είχαν κάνει τότε μια στροφή στον ήχο, από το new wave στο πιο ακατέργαστο garage-punk του Ντιτρόιτ.
Οι Opal είχαν στη σύνθεσή τους τον David Roback (κιθάρες) και την Kendra Smith (μπάσο, φωνητικά), οι οποίοι προέρχονταν από δύο άλλες αναβιωτικές/νεο-ψυχεδελικές/νεο-βελβετικές μπάντες που σεβόμασταν και αγαπούσαμε πολύ: τους Rain Parade και τους Dream Syndicate, αντίστοιχα. Είχαν πάρει το όνομά τους από το κομμάτι “Opel” του Syd Barrett – κάτι που έλεγε πολλά για τον ήχο τους. Και είχαν κυκλοφορήσει ένα καταπληκτικό άλμπουμ, τελείως mind-blowing, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση συνηθισμένη στη γλώσσα της ψυχεδέλειας: το Happy Nightmare Baby, στην ανεξάρτητη εταιρεία SST (διανομή της Di Di Music στην Ελλάδα).
Όλα αυτά προμήνυαν ένα ζόρικο live. Πλην όμως, λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η συναυλία (δεν θυμάμαι να αναφέρεται σε κάποιο δημοσίευμα η να υπήρξε επίσημη ανακοίνωση νωρίτερα), άρχισε να διαρρέει η είδηση ότι η Kendra Smith δεν συμμετείχε στην περιοδεία. Στη θέση της ήταν μια άλλη τραγουδίστρια, ονόματι…Κανείς δεν ήξερε ή δεν θυμόταν το όνομα.
Όπως αναμενόταν, επικράτησε απογοήτευση, κατήφεια και καχυποψία. Όπως είπα, η Kendra Smith ήταν πολύ αξιοσέβαστη. Η αντικαταστάτρια είχε επιβαρυνθεί με ένα άδικο μέτρο σύγκρισης. Παρόλα αυτά, η συναυλία κύλησε καλά. Άνοιξαν μάλιστα με μια psych εκτέλεση στο “The Killing Moon” των Echo & the Bunnymen. Όπως και στον δίσκο, ο ήχος ελισσόταν αργά και απαιτούσε υπομονή. Η συνεσταλμένη κοπέλα στη σκηνή τραγουδούσε με μια ψιθυριστή, σαγηνευτική φωνή.
Eκείνο το βράδυ δεν μάθαμε το όνομά της. Αυτό θα γινόταν περίπου δύο χρόνια μετά. Μέχρι τότε, το γκρουπ θα είχε ανασυνταχθεί και θα είχε κυκλοφορήσει το πρώτο του άλμπουμ με νέο όνομα: Mazzy Star. Η τραγουδίστριά τους, η Hope Sandoval, ήταν το κορίτσι που -χωρίς να το υποπτευθούμε- είδαμε στο Ρόδον τον Απρίλιο του 1988. Και το οποίο ερωτευθήκαμε για πάντα, για τα τρεμάμενα, αέρινα φωνητικά που ξεπροβάλλουν από το σκοτάδι του ήχου για να μας αιχμαλωτίσουν σε ατμοσφαιρικές και νοσταλγικές ηχοτοπίες. Η Hope Sandoval γίνεται σήμερα εξήντα χρονών.
Γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1966 από Μεξικανοαμερικανούς γονείς και μεγάλωσε στο Ανατολικό Λος Άντζελες. Ο πατέρας της ήταν κρεοπώλης και η μητέρα της εργαζόταν σε εργοστάσιο παρασκευής chips. Έχει ένα αδέρφια και επτά ετεροθαλή αδέρφια. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν παιδί και μεγάλωσε κυρίως με τη μητέρα της.
Φοίτησε στο Λύκειο Mark Keppel, αλλά αντιμετώπισε δυσκολίες κοινωνικά και ακαδημαϊκά και τοποθετήθηκε σε μαθήματα ειδικής αγωγής. Άρχισε να παραλείπει τα μαθήματά της, αντίθετα μένοντας σπίτι και ακούγοντας δίσκους. «Ήμουν ακριβώς όπως όλοι οι άλλοι - μερικοί άνθρωποι, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν να πάνε σχολείο. Απλώς δεν θέλουν», είπε αργότερα η Sandoval. «Ήμουν απλώς κάποια που τη γλίτωνε ατιμώρητη... Δεν υπήρχε κανείς που να με παρακολουθεί». Τελικά παράτησε το λύκειο.
Ενδιαφέρθηκε για τη μουσική σε νεαρή ηλικία και σε ηλικία 13 ετών σχημάτισε το folk duo Going Home με τη συμμαθήτριά της Sylvia Gomez. Έπαιξαν συναυλίες με τους Sonic Youth και τους Minutemen. Και οι δύο ήταν αφοσιωμένες οπαδοί των Rain Parade, και μετά από μια συναυλία του συγκροτήματος το 1983 στην περιοχή του Λος Άντζελες, η Gomez τρύπωσε στα παρασκήνια και έδωσε στον David Roback ένα αντίγραφο της κασέτας demo των Going Home. Μόλις άκουσε την κασέτα, ο Roback προσφέρθηκε να κάνει την παραγωγή ενός άλμπουμ. Και έβαλε μια σημείωση στο μυαλό του για τη φωνή της Sandoval. Έτσι, όταν η Kendra Smith αποχώρησε από τους Opal υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες, εν μέσω περιοδείας, η Sandoval κλήθηκε να την αντικαταστήσει.
Ο Roback δεσμευόταν με δισκογραφικό συμβόλαιο με την εταιρεία Rough Trade, η οποία ανέμενε τη συνέχεια του πρώτου δίσκου των Opal. Ως αποτέλεσμα, ο Roback και η Sandoval συνέχισαν να περιόδευσαν διατηρώντας το όνομα Opal για τα επόμενα δύο χρόνια. Δούλευαν παράλληλα αυτό που θα ήταν θεωρητικά το δεύτερο άλμπουμ των Opal. Σ’ αυτή τη φάση, το υλικό τους α αποτελούταν κυρίως από τραγούδια που είχαν γραφτεί από τον Roback και την Kendra Smith. Η Sandoval δήλωσε ότι ήταν δυσαρεστημένη με το υλικό και εξέφρασε ενδιαφέρον να «ξεκινήσει κάτι εντελώς νέο». Το ζευγάρι γρήγορα συνέθεσε και ηχογράφησε επτά νέα κομμάτια στα Hyde Street Studios στο Σαν Φρανσίσκο και μετονόμασε το συγκρότημα σε Mazzy Star.
Το άλμπουμ πήρε τελικά τον τίτλο She Hangs Brightly και κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1990 από την Rough Trade. Παρόλο που δεν σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, καθιέρωσε το ντουέτο, χάρη κυρίως στο "Blue Flower" που παίχθηκε πολύ στο κολεγιακό ραδιόφωνο. Γραμμένο πάνω από έναν χρόνο πριν από την επίσημη ίδρυση των Mazzy Star, το “Ghost Highway” είναι το μόνο πρωτότυπο κομμάτι του συγκροτήματος που δεν έχει γράψει η Sandoval.
Το αμερικανικό παράρτημα της Rough Trade έκλεισε στα τέλη του 1990, αφήνοντας για λίγο τους Mazzy Star χωρίς δισκογραφική εταιρεία. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το συμβόλαιο του ντουέτου αναλήφθηκε από την Capitol, η οποία και κυκλοφόρησε το επόμενο άλμπουμ τους, το So Tonight That I Might See τον Σεπτέμβριο του 1993. Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ απέφερε ένα απροσδόκητο hit single. Το "Fade into You" έφτασε στο Νο. 44 για να γίνει το πρώτο τους single στο Billboard Hot 100. Το δε άλμπουμ πιστοποιήθηκε πλατινένιο. Με υπέροχα τραγούδια – πέρα από το “Fade Into You”- όπως τα "Five String Serenade" και "Into Dust", το άλμπουμ ήταν το ένα σημείο σύνδεσης μεταξύ κάντρι, μπλουζ, ψυχεδέλειας και ονειρικής ποπ, τυλιγμένων σε μυστήριο, από το οποίο αναδύεται η αγγελική, ψιθυριστή φωνή της Sandoval.
Το τελευταίο τους άλμπουμ για την Capitol, το Among My Swan, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του1996. Ήταν λιγότερο επιτυχημένο από τα προηγούμενα. Ενώ η παραγωγή του Among My Swan βασίζεται λιγότερο στην αντήχηση σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, η μουσική δεν είναι σημαντικά διαφορετική, όπως αποδεικνύεται από κομμάτια όπως το single "Flowers in December” ή το "I've Been Let Down" (στο οποίο η Hope Sandoval τραγουδάει με απλή ακουστική κιθάρα και συνοδεία φυσαρμόνικας).
Το συγκρότημα προώθησε το άλμπουμ με μια πεντάμηνη περιοδεία στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, μετά την οποία οι Sandoval και Roback άρχισαν να δουλεύουν πάνω σε νέο υλικό. Κατά τη διάρκεια αυτών των ηχογραφήσεων, η Sandoval φέρεται να «παρακάλεσε» την Capitol να αποδεσμευτεί από το συμβόλαιό της, διευκρινίζοντας αργότερα: «Φαινόταν ότι οι δισκογραφικές εταιρείες ήθελαν οι μπάντες να είναι δημιουργικές επειδή δεν ήξεραν πώς να παράγουν underground μουσική. Μπορούσαμε να κάνουμε το δικό μας πράγμα και να πηγαίνουμε με τον δικό μας ρυθμό. Αλλά αυτό άλλαξε όταν οι μεγάλες δισκογραφικές άρχισαν να θέλουν μπάντες που θα πουλούσαν 7 εκατομμύρια δίσκους. Είχαν μια φόρμουλα. Και ξαφνικά όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να έρθουν στο στούντιο για να παρακολουθούν τι κάναμε και να βεβαιώνονται ότι ακολουθούσαμε αυτή τη φόρμουλα. Έτσι φύγαμε».
Πολλοί έχουν υποθέσει όλα αυτά τα χρόνια ότι μια ρομαντική σχέση είχε πυροδοτηθεί στο παρασκήνιο μεταξύ της Hope Sandoval και του David Roback. Το απόλυτο πάθος τους για τη μουσική τους και η χημεία τους στο στούντιο ηχογράφησης τροφοδότησαν αυτές τις φήμες, όπως και η στενή σχέση και το μυστήριο της φιλίας τους. Ωστόσο, η Sandoval και ο Roback έχουν δηλώσει επανειλημμένα ότι η σχέση τους ήταν καθαρά πλατωνική. Καθώς ο Roback ήταν πολύ μεγαλύτερος από την Χόουπ όταν γνωρίστηκαν για πρώτη φορά, ποτέ δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλον ως ρομαντικούς συντρόφους, περισσότερο ως μουσικούς συντρόφους, που μοιράζονταν το ίδιο πάθος και αλληλοσυμπληρώνονταν.
Η Sandoval και ο Roback συχνά σημείωναν ότι περνούσαν ώρες ή και μέρες χωρίς να μιλούν ο ένας στον άλλον ή στα άλλα μέλη της μπάντας τους. Δεν χρειάζονταν πραγματικά, ήταν σχεδόν σαν να μπορούσαν να διαβάσουν ο ένας τη σκέψη του άλλου. Πολλοί που συνεργάστηκαν μαζί τους, σχολίασαν την παράξενη συμπεριφορά τους. Συχνά έμεναν μόνοι τους, δεν μιλούσαν πολύ και έκαναν ελάχιστες προσπάθειες να κάνουν μια παράσταση για το κοινό. Αν μη τι άλλο, ήταν το εντελώς αντίθετο από αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα διάσημο συγκρότημα.
«Μου αρέσει να τραγουδάω. Αλλά μπορεί να είναι πρόβλημα, γιατί όταν είσαι ο τραγουδιστής, αυτόματα σε κάνει το frontman του συγκροτήματος, παρόλο που μπορεί να μην το θέλεις, παρόλο που ο σύντροφός σου είναι εξίσου υπεύθυνος για τα πάντα, αλλά όλοι φαίνεται να επικεντρώνονται στον τραγουδιστή», είπε σε μια συνέντευξη η Hope Sandoval
Η απροθυμία της να αποδεχτεί τα φώτα της δημοσιότητας και η ταπεινή της στάση απέναντι στον ρόλο της ως κύρια τραγουδίστρια την έκαναν να ξεχωρίσει στη μουσική βιομηχανία. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους δημοφιλείς καλλιτέχνες που αγωνίζονται για αναγνώριση και φήμη, η Sandoval προτίμησε να αφήσει τη μουσική να μιλήσει από μόνη της και αντ' αυτού να επικεντρωθεί στη δημιουργία μουσικής που να βρίσκει απήχηση στο κοινό.
«Ναι, δεν νιώθω τόσο άνετα στη σκηνή. Είναι πολύ περίεργο να το κάνεις, να ανεβαίνεις στη σκηνή και ξαφνικά να έχεις λαμπερά φώτα και προβολείς. Αυτό θα ήταν πραγματικά παράξενο [...] Δεν έχω τίποτα κακό που απλώς βγαίνω έξω και τραγουδάω και δεν μιλάω και δεν χορεύω».
Αμέσως μετά τη διάλυση των Mazzy Star, η Sandoval έκανε άλλη μια guest εμφάνιση στο άλμπουμ Munki των Τhe Jesus & Mary Chain και συνεργάστηκε επίσης με τους Chemical Brothers. Εξάλλου, είχε ήδη τραγουδήσει ντουέτο με τον Jim Reid στο “Sometimes Always” (στο άλμπουμ Stoned & Dethroned των The Jesus and Mary Chain, 1994) και έβγαινε για ένα διάστημα με τον κιθαρίστα τους, τον William Reid. Ο δε Roback έκανε την παραγωγή και τη μίξη δύο τραγουδιών που βρέθηκαν στο άλμπουμ της Beth Orton, Central Reservation (1999).
Τον Ιούνιο του 2000, το συγκρότημα επανενώθηκε για μια μίνι περιοδεία στην Ευρώπη. Ερμηνεύοντας έως και επτά νέα τραγούδια σε κάθε μία από αυτές τις συναυλίες, η Sandoval αποκάλυψε σε συνεντεύξεις της εκείνη την εποχή ότι αυτά τα νέα τραγούδια γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν για το τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Mazzy Star, το οποίο επρόκειτο να κυκλοφορήσει ανεξάρτητα κάποια στιγμή στο μέλλον. Αυτό όμως δεν υλοποιήθηκε, καθώς αργότερα την ίδια χρονιά, η Sandoval συνεργάστηκε με τον Colm Ó Cíosóig (πρώην μέλος των My Bloody Valentine ) για να σχηματίσουν τους Hope Sandoval & the Warm Inventions. Τον Οκτώβριο του 2000, κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP με τίτλο At the Doorway Again, και ακολούθησε το ντεμπούτο ολοκληρωμένο άλμπουμ της, Bavarian Fruit Bread, έναν χρόνο αργότερα.
Η Sandoval δεν αποδέχεται την άποψή ότι οι The Warm Inventions είναι, σε γενικές γραμμές, μια πιο ήσυχη εκδοχή των Mazzy Star. Έχει πει: «Δεν νομίζω ότι κανένα από τα δύο συγκροτήματα είναι ήσυχο. Νομίζω ότι και τα δύο είναι αρκετά δυνατά…Υπάρχουν σίγουρα μερικά ήσυχα τραγούδια. Τα συγκροτήματα δεν είναι, όπως, βαριά, δυνατά συγκροτήματα. Και [έχουμε] ένα ήσυχο κοινό, προφανώς, οπότε όταν παίζεις ένα ήσυχο τραγούδι είναι ωραίο να υπάρχει ησυχία στο κοινό». Την ίδια περίπου εποχή, η Sandoval συνέβαλε επίσης φωνητικά σε πολλά τραγούδια άλλων καλλιτεχνών, κυρίως των Air και Death in Vegas.
Το δεύτερο άλμπουμ της Sandoval με τους Warm Inventions, Through the Devil Softly, κυκλοφόρησε μέσω της Nettwerk στις 29 Σεπτεμβρίου 2009 και ακολούθησε στις 10 Αυγούστου 2010 ένα single εκτός άλμπουμ, μια διασκευή του "Golden Hair" του Syd Barrett. Το 2010 συνέβαλε στο άλμπουμ Heligoland των Massive Attack, κάνοντας φωνητικά στο "Paradise Circus".
Η πρώτη ουσιαστική επιβεβαίωση ότι το ντουέτο θα ξανασυναντηθεί στο στούντιο ήρθε από την ίδια την Sandoval σε μια συνέντευξη τον Ιούλιο του 2009 στο περιοδικό Rolling Stone, όπου δήλωσε: «Είναι αλήθεια ότι είμαστε ακόμα μαζί. Έχουμε σχεδόν τελειώσει [με τον δίσκο]. Αλλά δεν έχω ιδέα τι σημαίνει αυτό».
Τον Οκτώβριο του 2011, η επίσημη ιστοσελίδα της Hope Sandoval επιβεβαίωσε ότι το ντουέτο θα κυκλοφορούσε το πρώτο του νέο υλικό μετά από 15 χρόνια. Το συγκρότημα ολοκλήρωσε πρώτα μια περιοδεία 18 ημερών στην Καλιφόρνια και την Ευρώπη το 2012, την πρώτη του από το 2000. Μετά την τελική ημερομηνία της περιοδείας τον Αύγουστο του 2012, ο David Roback δήλωσε ότι η παραγωγή του άλμπουμ είχε ολοκληρωθεί και ότι θα κυκλοφορούσε «σύντομα». Τελικά το Seasons of Your Day κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2013.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε διάφορες τοποθεσίες, όπως η Καλιφόρνια, το Λονδίνο και η Νορβηγία, και περιλαμβάνει συνεισφορές από τα περισσότερα από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος, συμπεριλαμβανομένου του αείμνηστου βιολονίστα τους Will Glenn (πρώην μέλους των Rain Parade), ο οποίος πέθανε από καρκίνο το 2001. Στο άλμπουμ συμμετέχει επίσης ο συνεργάτης της Hope Sandoval στους Warm Inventions, Colm Ó Cíosóig, ενώ ο αείμνηστος Άγγλος τροβαδούρος Bert Jansch παίζει κιθάρα στο τραγούδι "Spoon". Αν και φαινομενικά ο ήχος του συγκροτήματος είναι πιο λιτός από ό,τι σε προηγούμενα άλμπουμ, η κιθαριστική δουλειά του Roback είναι εξαιρετικά δουλεμένη και εμφανίζει μια πολύ πιο έντονη κάντρι και μπλουζ επιρροή, ενώ η φωνή της Sandoval παραμένει κάτι απερίγραπτα όμορφο.
Το 2016 η Hope Sandoval εξέδωσε μεταξύ άλλων το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Warm Inventions με τον τίτλο Until the Hunter. Ένα επιπλέον EP τεσσάρων τραγουδιών κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.
Τον Ιούνιο του 2018 οι Mazzy Star επανενώθηκαν για τις πρώτες συναυλίες τους μετά από πέντε χρόνια. Έμελλε να είναι οι τελευταίες τους, καθώς στις 24 Φεβρουαρίου 2020 ο David Roback έφυγε από τη ζωή εξαιτίας της επάρατης νόσου.
Έκτοτε, η τελευταία της εμφάνιση στη δισκογραφία έγινε στο ντουέτο της με τον θρύλο της country, Glen Campbell, στο "The Long Walk Home" για το άλμπουμ, Glen Campbell Duets: Ghost on the Canvas Sessions. Τα αισθησιακά, σχεδόν αποστασιοποιημένα φωνητικά της εναλλάσσονται μεταξύ μελαγχολίας, γλυκύτητας και μιας αύρας μυστηρίου. Μια Σειρήνα της ερήμου της Μοχάβε.
