Αν κάποιος έλεγε στην έφηβη εκδοχή μου ότι κάποτε τα μεγάλα καλοκαιρινά φεστιβάλ θα έφερναν στο ίδιο billing μπάντες που κινούνται ανάμεσα στο dance-punk, το post-punk revival και το σύγχρονο κιθαριστικό χάος, πιθανότατα θα χαμογελούσε με εκείνο το μείγμα δυσπιστίας και καθαρής χαράς που μόνο η μουσική μπορεί να προκαλέσει. Για εκείνη, αλλά και για όσα άτομα ετοιμάζονται ήδη για τα stages που έχουν αρχίσει να στήνονται στην Αττική, το φετινό συναυλιακό καλοκαίρι μοιάζει με μια μικρή επιβεβαίωση για τη μουσική που μας ανέθρεψε, σαν φυσική συνέχεια, βεβαίως, των προηγούμενων ετών, κατά τα οποία μας τίμησαν μερικά από τα πιο επίκαιρα ονόματα του υποείδους όπως οι Idles, Turnstile, Fontaines D.C, Bob Vylan και Shame.
Και φέτος, από τους Viagra Boys και τους High Vis μέχρι τους Deadletter, την Jehnny Beth και τους Kneecap, αλλά και τους Model / Actriz και τους Sleaford Mods λίγο αργότερα μέσα στην χρονιά , η Αθήνα συμμετέχει πλέον δυναμικά σε ένα δίκτυο όπου το post-punk έχει γίνει αρκετά ευρύ ώστε να χωρά από σατιρικό noise μέχρι Brit κοινωνικό hardcore και art/dance punk.
Με αφορμή, λοιπόν, τα επικείμενα θερινά live, διάλεξα πέντε φετινούς δίσκους που κινούνται ακριβώς σε αυτό το ενδιάμεσο πεδίο, μεταξύ post- και dance-punk, ανάμεσα στο ωμό και το παιχνιδιάρικο, ανάμεσα στο σκοτεινό και το απολύτως ζωντανό, για να ακούσεις όσο ετοιμάζεσαι. Και φυσικά, θυμήσου να φορέσεις αντιηλικό!
Stuck – Optimizer (Exploding by Sound)
Το τρίτο άλμπουμ των εκ Σικάγου ορμώμενων Stuck έχει τα χαρακτηριστικά εκείνα του σύγχρονου post-punk που μας κάνει να το αγαπούμε τόσο. Ξερές κιθάρες, σαρκασμό και στίχους που μάλλον λέγονται παρά τραγουδιούνται, πολλαπλά επίπεδα και vibes, πολλά vibes. Άλλοτε μελωδικά, άλλοτε σέξυ, άλλοτε σχεδόν σαρδόνια, άλλοτε απροκάλυπτα punk, ο δίσκος αυτός δεν περιορίζεται στην αναπαραγωγή ενός προσφιλούς στυλ ούτε φοβάται να εξερευνήσει ακόμη και πιο ακραίες μεταξύ τους γωνίες του υποείδους, αναμειγνύοντας με επιτυχία δόσεις από ‘90ς, από new wave και, φυσικά, την ψυχική εξουθένωση που επιβάλει η τρέχουσα παγκόσμια πολιτική συνθήκη.
Makthaverskan – Glass and Bones (Run for Cover)
Στο άλμπουμ Glass and Bones των σουηδών Makthaverskan το post-punk υπόβαθρο αποκτά μια πιο λαμπερή, σχεδόν dream-pop διαύγεια, χωρίς να χάνει την ένταση που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τη γραφή τους. Οι κιθάρες παραμένουν αιχμηρές αλλά ταυτόχρονα μελωδικά εκτεθειμένες, με την χαρακτηριστική φωνή της Maja Milner, που θυμίζει λυγμό ή νάζι, να κερδίζει τις εντυπώσεις. Ο δίσκος αυτός έχει μέσα του κάτι από Cocteau Twins, με τον τρόπο που οι σκωτσέζοι κατάφερναν να δίνουν μία υγρή, εξώκοσμη ποιότητα στα τραγούδια τους. Παραμορφωμένες κιθάρες, αντηχήσεις, λίγο από indie και λίγο από σκοτάδι συνθέτουν ένα άλμπουμ ταυτόχρονα εσωστρεφές και ανοιχτό.
Dream Nails – You Wish (Marshall Records)
Θηλυκή, πολιτική, punk ενέργεια, κατά την παράδοση των Riot Grrrls. Οι Dream Nails φέρνουν την μπασίστρια Mimi Jackson στο μικρόφωνο - και, πείτε μου, πώς μπορούμε να μην λατρεύουμε μια γυναίκα με μπάσο και θράσος;- σε ένα δίσκο άμεσο, αιχμηρό και απολύτως ζωντανό. Το You Wish ξεχωρίζει για τη διαρκή εναλλαγή ανάμεσα σε θυμό, ειρωνεία και χαρά, κι αποκτά έτσι μια ιδιαίτερη ζωντάνια, σαν να επιμένει ότι η έκφραση δεν χρειάζεται να είναι ομοιόμορφη για να κουβαλά ένα ισχυρό μήνυμα.
Kid Kapichi – Fearless Nature (Spinefarm)
Από το 2024, οπότε και κυκλοφόρησε το προηγούμενο άλμπουμ των Kid Kapichi There goes the neighbourhood, πολλά πράγματα άλλαξαν για το σχήμα από το Hastings. Αρχικά, το σχήμα πλέον αποτελείται μόνο από τους Eddie Lewis και Jack Wilson, μετά την αποχώρηση των Ben Beetham και George MacDonald, οι οποίοι, μολονότι βοήθησαν στη δημιουργία του φετινού άλμπουμ Fearless Nature, φαίνεται πως πήραν μαζί τους ένα (κάποιο) μέρος του χαρακτηριστικού punk σαρκασμού της μπάντας. Το Fearless Nature είναι πιο στιβαρό από τις προηγούμενες δουλειές της μπάντας, φλερτάρει με πιο αργά, σκοτεινά σημεία, αλλά διατηρεί την έντονη πολιτική χροιά του και τη βρετανική του ειλικρίνεια.
congratulations – Join Hands (Bella Union)
Dance-punk στην πιο φωτεινή και παιχνιδιάρικη εκδοχή του, χρωματιστό όσο και το Brighton στο οποίο δημιουργήθηκε το κουαρτέτο, το οποίο με το ντεμπούτο του Join Hands μπαίνει δυνατά στο ραντάρ μας για το επόμενο διάστημα. Με «μεγάλα» 80s στοιχεία, θεατρικότητα, ρυθμικές κιθάρες που οριοθετούν έναν κατά τ’ άλλα ιδιαίτερα πληθωρικό δίσκο - χαοτικό, παιχνιδιάρικο, φιλόδοξο και σχεδόν αλοπρόσαλο, σου τον άφησα για το τέλος ως την μάλλον πιο «ποπ» επιλογή της λίστας, ακριβώς για να σου φτιάξει τη διάθεση πριν τη συναυλία. Τα λέμε εκεί έξω!
