Cheetah Lee – Cheetah Lee (self released)
Ντεμπούτο για το τρίο των Cheetah Lee (Δημήτρης Μάστρος στην κιθάρα, Γιάννης Σελέκος στο organ και στα synth και Χρήστος Κουτσούκος στα τύμπανα), που μέσα σε αυτή την τριετία μπορεί να τους έχετε πετύχει μεταξύ Ορφέα, Beatniks, Big Mouth και λοιπών μικρών αθηναϊκών (ή αμοργιανών) venues. Το σημειώνω κυρίως για τους παροικούντες των ζωντανών τους εμφανίσεων, διότι αυτοί θα έχουν καλύτερα διαπιστώσει την εξελικτική τους πορεία από την αναβίωση των jazz, soul, 60’s boogaloo ρυθμών προς την underground βρετανική ψυχεδέλεια και το γερμανικό krautrock. Στο παρθενικό τους άλμπουμ, όλα αυτά αναμενόμενα συνυπάρχουν ως feelgood vintage γκρούβες. Άσε που πιάνουν και το “Mathar” του Volker Kriegel μέσα από το Dave Pike παρεάκι για μια δεκάλεπτη περίηγηση.
KK / Σημάδι – Αερόστατο (Pineline Music Lab)
Κάποιοι τύποι ακολουθούν το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν, λίγο ανέμελα και άταχτα όπως γράφει και σε μια νουβέλα του ο Τόμας Μαν, κι αυτό είναι ακριβώς το πνεύμα άμα τη εμφανίσει του Αερόστατου. “Φύγαμε” λοιπόν, η fun εκκίνηση στο περιεκτικό ep των ΚΚ και Σημάδι σε παραγωγές του τελευταίου καθώς και των Unwound και Incognito M. Ακούγοντας τα 12μιση λεπτά αυτής της κλασσικής χειρόγραφης hip hop ιστορίας, παύεις να αναρωτιέσαι αν τελικά είναι αδύνατον πάνω σε αυτή τη γη να’σαι πιστός; ΚΚ και Σημάδι επιμένουν πάνω στον κώδικα, ακούνε μπήτια και χώνουνε freestyle, με αβίαστο και μετρημένο ένστικτο, χωρίς βαρίδια. Κοινώς χωρίς να τσιμπάνε από τα γύρω-γύρω (εκεί που συνήθως οι πολλοί χάνουνε τον μπούσουλα).
George Trantalidis – Global Vision (Hellenic Jazz Society)
Δε νομίζω πως το τυπικό έχει τόση σημασία κι εξηγούμαι. Το Global Vision πρωτοκυκλοφόρησε 15 χρόνια πίσω σε cd, μα χάρη στη βινυλιακή επανέκδοση της HJS αποδεικνύεται περίτρανα πως ουδέποτε πάλιωσε, επομένως να μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να το επισκεφτούμε εκ νέου/πρωτοσυναντήσουμε όσοι δεν το μελετήσαμε on time. Tony Lakatos, Alex Foster, Barry Finnerty, Ron McCLure, Fred Lupsius, Μπενετάτος, Σαμαράς, Λαμπράκης, Πολυζωγόπουλος, Ανδρέου, Κοντραφούρης, Νερατζόπουλος, Λαμπροπούλου, Manuel Orza, Kiki Cha, Σιδηροκαστρίτης, Αμερικάνοι, Έλληνες, Ευρωπαίοι, Λατίνοι στο εκ των πραγμάτων πολυρυθμικό global jazz όραμα του Τρανταλίδη που διασχίζει τη Μεσόγειο αλλά μπορεί και φτάνει έως τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Μια καταγραφή μιας world ιστορίας αθωότητας, σε έναν κόσµο που την ξεχνά όλο και πιο πολύ όπως είχε πει κι εκείνος στο Βήμα, αναφορικά με το εξωφυλλικό προσκλητήριο του lp, που αντιμετωπίζει με γνώση και σεβασμό διάφορες παραδόσεις.
Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης – Γκόλφω (self released)
Δεν είναι τυχαίο πως στο μουσικό σκέλος θα συναντήσετε παραλλαγές θεμάτων που ακούσατε στα Παραμύθια της Μελπομένης. Αλλά αυτή η μπρος πίσω λεπτομέρεια είναι γενικότερα ειδική στο κονσεπτικό Γκόλφω των Καλογεράκηδων, αν σκεφτεί κανείς πως η ίδια η καταγραφή της φωνής της Σταυρούλας Καλογεράκη (η οποία συμμετείχε το 1952 σε ανέβασμα του βουκολικού δραματικού ειδυλλίου του Σπύρου Περεσιάδη στο Ηράκλειο) έγινε από τον πατέρα τους, πριν ακόμη ο Μιχάλης μπει στη διαδικασία μελοποίησης της παράστασης της Γκόλφω που θα ανέβαινε στην Ακράτα. Τα έχουμε ξαναπεί για τα Καλογεράκια. Στέκονται άνετα ανάμεσα σε κόσμους, σε καθημερινές επιφάνειες και βάθη παραπεμπτικά. Κι αν βάλεις στην εξίσωση τούτη τη γλυκιά, καταληκτική αφιέρωση στον κ. Αργύρη (ο οποίος δίνει νωρίτερα τα 2 cents του), αυτή η ολιγόλεπτη κατάθεση είναι αν μη τι άλλο, από όλες τις μπάντες, καθαρά συγκινητική.
Katerina Liaki – Midnight Sun (MO’FI Records)
Ντεμπούτο για την Κατερίνα Λιάκη για λογαριασμό του επίσης φρέσκου label MO’FI (Iota, RSN) και δεν είναι τυχαίες οι αναφορές στα των επιρροών των GoGopenguin, Robert Glasper, Avishai Cohen και Alt-j. Nu-jazz είναι το πεδίο, αλλά όχι πάντα σε ευθεία, μιας και world νύξεις θα συναντήσετε, αλλά και indie pop νόρμες. Οι συμπαραστάτες κάμποσοι (Γιώργος Χριστόπουλος, Ταξιάρχης Γεωργούλης, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Κώστας Αρσένης, Ανανίας Ποταμίτης, Ορφέας Σιέρρας, Τάσος Πέππας, Φαίη Καραστεργίου, Κορίνα Θεοδώρου, Νίκος Τζιβάκης), σε μια δουλειά που εμφανώς αποτελεί συρραφή ιδεών, κάτι που αφαιρεί στα της συνοχής, αλλά λειτουργεί ικανοποιητικά σε commercial singles όπως τα "Midnight Sun” και “Until It’s My Turn”. Το μείζον είναι πως είτε σε αυτά είτε στα πιο ισορροπημένα soulful trips (“All The Things That We Missed”), η Λιάκη δείχνει πως και ιδέες έχει και ακούσματα, επομένως μένει να θέσει τον κατευθυντήριο συνεκτικό μπούσουλα.
