View More

#cuttypaizei στη μουσική και το στυλ: Οι rockabillies, οι mods και οι rockers

To 1954, ένας νεαρός φορτηγατζής ονόματι Elvis Presley έτυχε να τραγουδήσει μια σειρά από κομμάτια στο αφεντικό της Sun Records, Sam Philips και η συνταρακτική συνέχεια αποτέλεσε μια από τις δημοφιλέστερες ιστορίες στον μουσικό πλανήτη.

avopolis.team
avopolis.team

Του Παντελή Αντωνιάδη (επιμέλεια: Τάσος Βογιατζής)

...Το γεγονός ότι όλα αυτά εξελίσσονταν στο Memphis, μια πόλη που δεν ανήκει ξεκάθαρα ούτε στο Νότο ούτε στον Βορρά, ήταν ένα από τα σημαντικά στοιχεία. Το άλλο είναι ότι ένα από τα παρατσούκλια του Presley ήταν The Hillbilly Cat. Το πρώτο συνθετικό αναφερόταν στην λευκή, μη προνομιούχα, νότια κληρονομιά, το δεύτερο παρέπεμπε στην μαύρη jazz παράδοση των Hip Cats.

ElvisPresley.jpg
Elvis Presley

Από μια άποψη, λοιπόν, ο Presley αλλά και οι Jerry Lee Lewis και Carl Perkins που ακολούθησαν, ήταν μια μορφή Hipsters ή White Negros, όπως έσπευσαν κάποιοι να τους χαρακτηρίσουν. Το πάντρεμα δύο κόσμων (το rock από το rhythm ‘n’ blues και το billy από τους hillbillies) που βρίσκονταν στις αντίθετες άκρες του μουσικού φάσματος, γέννησε το rockabilly. Η νέα φόρμα ξετρέλανε το εφηβικό κοινό των baby boomers, που αποτελούσε ολοένα και πιο ξεκάθαρα την αναδυόμενη αγορά στις δυτικές κοινωνίες και έψαχνε για τους δικούς της ήρωες.

RebelWithoutACause.jpg
Rebel Without A Cause

Οι rockabilly περσόνες και ο James Dean με τη φρέσκια ακόμη ταινία Rebel Without a Cause, κάλυπταν τις απαιτήσεις. Το ενδυματολογικό στυλ αντλούσε επιρροές από τη νοοτροπία παγωνιού των Hipsters, συνδυαζόταν όμως και με την παράδοση του λευκού, Νότιου δανδή. Αυτό οδήγησε σε μια ελευθέρια χρήση λευκών και παστέλ χρωμάτων, γενναίες δόσεις διακοσμητικών στοιχείων (από σχέδια σε σχήμα διαμαντιού και ορατές ραφές έως πλατιά κολάρα στα πουκάμισα και πολύχρωμες πινελιές). Τα παντελόνια έτειναν να είναι σχετικά φαρδιά στο πάνω μέρος, αλλά κολλητά στο ύψος των αστραγάλων. Όσο για τα παπούτσια, ήταν λευκά του χιονιού, σε δύο χρωματικούς τόνους ή, όπως λέει και το ομώνυμο τραγούδι, blue suede. Τη δεκαετία του ’80 το rockabilly έκανε μια σύντομη επανάκαμψη στη Μ. Βρετανία, με κέντρο τα club Royalty και Squire, ωστόσο ήταν ο Presley και οι σύγχρονοί του που έμαθαν στον κόσμο πώς να rock ‘n’ rollάρει.

RoyOrbisonGettyEveningStandard1958.jpg
Roy Orbison

Μουσική

Roy Orbison – Domino (1956)

Elvis Presley - That’s Alright (1954)

Ταινίες

Rebel Without a Cause (Nicholas Ray, 1955)
Hot Rod Gang (Lew Landers, 1958)
King Creole (Michael Curtiz, 1958) 

retro.jpg

Το στυλιστικό και μουσικό ταξίδι, όμως, στο παρελθόν δεν γίνεται μόνο μέσα από τις αφηγήσεις. Εάν κάνεις μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, θα ανακαλύψεις πως πάντα #cuttypaizei με τη retro και τη vintage κουλτούρα. Δύο έννοιες που συχνά αλληλοεπιδρούν και ζουν αρμονικά στα μικρά μαγαζάκια του κέντρου. Στο urbanadventures.gr διαβάσαμε ένα πολύ ενδιαφέρον αφιέρωμα στους vintage θησαυρούς της πόλης, στα καινούργια retro αντικείμενα αλλά και παλιά ρούχα και αξεσουάρ που δεν έχουν χάσει την αξία τους, όσα χρόνια και εάν πέρασαν.

To urbanadventures.gr, η αγαπημένη μας digital πλατφόρμα που είναι εμπνευσμένη από το περιπετειώδες πνεύμα του Cutty Sark, αυτό το διάστημα μάς ταξιδεύει στις ρετρό κουλτούρες. 

Επιστροφή, όμως, πίσω στον χρόνο... Στο 1958!

 

Η έλευση των Mods

Όταν το βιβλίο του Colin MacInnes, Absolute Βeginners, κυκλοφόρησε το 1958, το χάσμα γενεών ανάμεσα σε γονείς και παιδιά είχε πλέον επεκταθεί και ανάμεσα στη νεολαία. Οι μικρότεροι έβλεπαν τους λίγο μεγαλύτερους Teddy Boys ως ξεπερασμένη κοινοτοπία. Το βρετανοκεντρικό, ταξικό πνεύμα των Teds ήταν ο ορισμός του απωθητικού γι’ αυτούς τους Absolute Beginners.

mods1.jpg

 



Το 1960 μπορούσε κάποιος να συναντήσει μια ομάδα βρετανών δανδήδων στα coffee bar και τα jazz club του Λονδίνου ν’ αλληλοθαυμάζουν τη λεπτοδουλειά του ράφτη τους.



Όπως ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, έτσι κι εκείνοι λάτρευαν τις βόλτες πάνω στις Lambretta βέσπες τους, έπιναν espresso, φορούσαν ιταλικής μόδας σακάκια, κούρευαν τα μαλλιά τους σε γαλλικό στυλ και ρουφούσαν τις νεοκυματικές ταινίες της ηπειρωτικής Ευρώπης. Θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως πολίτες του κόσμου, μοντερνιστές μιας νέας εποχής όπου σημασία δεν είχε από πού έρχεσαι αλλά το πού πηγαίνεις και πόσο ανοιχτόμυαλος είσαι για να κατανοήσεις το ποιοτικό, ασχέτως προέλευσης.

mods2.jpg

Το 1960 μπορούσε κάποιος να συναντήσει αυτή την ομάδα βρετανών δανδήδων στα coffee bar και τα jazz club του Λονδίνου ν’ αλληλοθαυμάζουν τη λεπτοδουλειά του ράφτη τους. Οι πρώιμοι Mods πίστευαν στο ρητό “less is more”, το 1962 όμως το περιοδικό Town δημοσίευσε ένα αφιέρωμα στο Mod στυλ και τα πράγματα άλλαξαν ριζικά. Ξαφνικά το να είσαι Mod έγινε της μόδας και μαζί αλλοιώθηκε ο χαρακτήρας της υποκουλτούρας.

modscarnaby1.jpg
Ένα νεαρό ζευγάρι βγαίνει από τη Mates boutique, η οποία διαθέτει ρούχα τόσο για άντρες όσο και για γυναίκες.

Η λατρεία στη jazz παρέμεινε και επεκτάθηκε προς την αυθεντική αμερικάνικη soul της Motown και το rhythm ‘n’ blues της Stax. Rufus Thomas, Booker T & The MG’s, Ray Charles, Otis Redding, Marvin Gaye, Martha and The Vandellas, Supremes, αποτέλεσαν μεταξύ πολλών άλλων αντικείμενο θαυμασμού. Παράλληλα, μαγαζιά όπως το His Clothes του John Stephen στην Carnaby Street πρόσφεραν -ιταλική και Cool School τύπου- μόδα σε λογικές τιμές.

MarvellousPhotosofCarnabyStreetinthe60s8.jpg
Mαγαζιά όπως το His Clothes του John Stephen στην Carnaby Street πρόσφεραν -ιταλική και Cool School τύπου- μόδα σε λογικές τιμές.

Στην πορεία προστέθηκαν οι parka καμπαρντίνες, οι κονκάρδες ως μοδάτο συμπλήρωμα και η δεύτερη Mod γενιά αποτελούσε πλέον γεγονός.

Μαζί ήρθε η ταινία Quadrophenia, η απόλυτη Mod φαντασίωση, οι κόντρες και τα αλληλοκυνηγητά στις παραλίες με τους Rockers, οι Who και μια σειρά από άλλα βρετανικά συγκροτήματα που επένδυσαν στην Mod ταυτότητα (αν και ο Roger Daltrey των Who χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι ήταν Ted κατά βάθος) και η κατάσταση εκφυλίστηκε μέσα στην υπερβολική έκθεση. Παρόλα αυτά, το Mod στυλ σε κάποια έστω από τις εκφάνσεις του όλο και ανέκαμπτε, μια με τη northern soul, μια με την acid jazz, μόνιμα με τον Paul Weller, την αέναη ενσάρκωση του Mod πνεύματος.

modscarnaby2.jpg
Μέτρα για ένα κοστούμι ενός mod girl, το Μάιο του 1964, σε ένα από τα καστήματα της Carnaby Street

Μουσική

Booker T & The MG’s – Green Onions (1962)

Smokey Robinson & The Miracles – Going To a Go Go (1966)

mods3.jpg

Ταινίες

Up the Junction (Peter Collinson, 1967)
Quadrophenia (Franc Roddam, 1979)
Absolute beginners (Julien Temple, 1986)

 

Rockers

Brighton, 18 Μαίου 1964. Μια ευάριθμη ομάδα Mods επιτίθεται πυξ λαξ και με μεταλλικές καρέκλες εποχής ενάντια σε δύο ξέμπαρκους Rockers. Οι τελευταίοι αναγκάζονται να πηδήξουν, από τον δρόμο στην παραλία, ένα ύψος 4 μέτρων περίπου για να γλιτώσουν. Δεν γλίτωσαν (το ξύλο), η περιπέτειά τους όμως απαθανατίστηκε από τον φωτογραφικό φακό και βρισκόταν παντού στον βρετανικό Τύπο της επόμενης ημέρας.

modsrockers3.jpg

modsrockers6.jpg

Το συγκεκριμένο περιστατικό σηματοδότησε την αρχή των λεγόμενων πολέμων του στυλ. Σε αντίθεση με τις zoot suit ταραχές των ‘40s που είχαν φυλετικό, κατά βάση, χαρακτήρα, οι Mod/Rocker διενέξεις του 1964 πήγαζαν κυρίως από τις διαφορές στο στυλ (οι Mods αντιπροσώπευαν τη ραφιναρισμένη εκδοχή του αξιοπρεπούς, συντηρητικού ντυσίματος) και ό,τι αυτό υποδήλωνε.

modsrockers2.jpg

 



Ο Elvis Presley, μετά την ένταξή του στους mainstream κύκλους, δεν ήταν δυνατό να εκφράσει την υποκουλτούρα των Rockers...
 


 

Οι Rockers (η ονομασία προέρχεται από το rock ‘n’ roll και ήταν Mod έμπνευσης στην προσπάθεια να βρεθεί ένα υποτιμητικό παρατσούκλι για τους αντίζηλους – προσπάθεια που γύρισε μπούμερανγκ) ήταν στην ουσία η μετεξέλιξη των μηχανόβιων Ton Up Boys. Αυτό που άλλαξε ήταν η υιοθέτηση από τους Rockers του rock ‘n’ roll lifestyle, δηλαδή ένα σχεδόν περιθωριακό, σκληρό έως χοντροκομμένο modus vivendi, μακριά από οτιδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί συμβατικό.

modsrockers1.JPG

Ο Elvis Presley, μετά την ένταξή του στους mainstream κύκλους, δεν ήταν δυνατό να εκφράσει την υποκουλτούρα των Rockers. Αντίθετα, οι Eddie Cochran, Billy Fury, Gene Vincent, Vince Taylor και Johnny Kidd κάλυπταν τις απαιτήσεις και πήραν τον ρόλο των πρώιμων ηρώων της τάσης.

modsrockers4.jpg

Μουσική

Johnny Kidd & The Pirates – Shakin’ All Over (1960)

Gene Vincent & The Blue Caps – Be Bop a Lula (1956)

 

cuttypaizeiathens.jpg

Το ταξίδι μας στα στυλιστικά κινήματα και τα είδη μουσικής του παρελθόντος δεν σταματάει εδώ. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι πλέον έφτασε η ώρα για ένα ακόμα Urban Adventures tour, για να ανακαλύψουμε την πλευρά της πρωτεύουσας που ο χρόνος έχει σταματήσει. 

#cuttypaizei αυτή την Κυριακή!

Περιπλανήσου σε μαγαζιά γεμάτα second hand ρούχα και αξεσουάρ, σε dance halls που το swing κάνει τον κόσμο να λαχανιάζει επιδιδόμενος σε απίστευτες χορευτικές φιγούρες, αλλά και σε εργαστήρια που μπορούν και μεταμορφώνουν κάθε παλιό αντικείμενο περασμένης δεκαετίας, να μοιάζει σα να φτιάχτηκε χτες! Η retro vintage πλευρά της Αθήνας έχει διαχρονικό στυλ και αμέτρητα καλά «κρυμμένα» μυστικά που πρέπει να ξετρυπώσεις, για ένα μοναδικό ταξίδι στο παρελθόν, for free! Κι όπως πάντα, μετά το tour ακολουθεί party σε hot spots της Αθήνας, όπου μπορείς να απολαύσεις μοναδικά Cutty Sark cocktails και dj sets με retro διάθεση! Είσαι μέσα;

#cuttypaizei, λοιπόν, και δεν έχεις παρά να το ανακαλύψεις! Τα Urban Adventures Tour, είναι σίγουρα μια ιδανική ευκαιρία σύνδεσης παρελθόντος και παρόντος.

Η επόμενη αθηναϊκή βόλτα του Urban Adventures είναι στις 20 Δεκεμβρίου, με τη διαδρομή Εξάρχεια-Κολωνάκι!

Το Κολωνάκι είναι όσο elegant και μοντέρνο όσο το ξέρεις, είναι όμως άλλο τόσο κλασικό και retro! Δισκάδικα, boutique με vintage fashion items, barber shops και τα παλιά κτίρια της περιοχής δίνουν τη σκυτάλη στον πιο σύγχρονο χαρακτήρα των second hand μαγαζιών των Εξαρχείων κατά τη διάρκεια της βόλτας αυτής. Tα Urban Adventures του Cutty Sark συνδέουν δύο φαινομενικά ασυμβίβαστες περιοχές που συνορεύουν, με αφορμή το παρελθόν και το παρόν τους! Ένα tour σε αυτές τις περιοχές θα σου δείξει διαφορετικές μορφές urban φάσεων… Αυτό θα πει Urban Adventures!

 

FEATURED TODAY

Το πολυσυζητημένο Utopia Avenue  του David Mitchell κυκλοφόρησε επιτέλους και σε ελληνική μετάφραση από τις εκδόσεις Μεταίχμιο και ο Θανάσης Μήνας έχει το ρεπορτάζ ενός σαγηνευτικού, μουσικού ταξιδιού στην εποχή του Swinging London. 

 Η Άννα Γεωργάτου επιλέγει 10 + 1 βιβλία γραμμένα από μουσικούς για τις επόμενες βόλτες σας στα βιβλιοπωλεία.

Οι εμπνευστές του, Τάσος Βογιατζής, Δημήτρης Λιλής και Μάκης Μηλάτος, εξηγούν γιατί.

Top