Ο Elvis Costello αποκάλυψε ότι κάποια από τα λεγόμενα "ragtime songs" που είχε γράψει πριν από περίπου 35 χρόνια ήταν πολύ κοντά στο να κυκλοφορήσουν, όμως τελικά έκανε πίσω. Ο λόγος; Ένιωθε ότι τα συγκεκριμένα τραγούδια αποκάλυπταν περισσότερα για τον ίδιο απ' όσα ήθελε τότε να μοιραστεί με το κοινό.
«Ήταν σαν να δείχνεις τις φωτογραφίες σου με ρούχα που τώρα ξέρεις ότι δεν σου ταιριάζουν», έχει πει χαρακτηριστικά ο Costello, περιγράφοντας εκείνη την περίοδο.
Σήμερα, βέβαια, η απόσταση των δεκαετιών αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο ακούει κανείς το παρελθόν του. Ο ίδιος δεν βρίσκει πλέον κάτι ντροπιαστικό σε αυτά τα κομμάτια. Αντίθετα, τα αντιμετωπίζει ως ντοκουμέντα μιας εποχής κατά την οποία προσπαθούσε να καταλάβει προς τα πού θα κινηθεί μουσικά. Τα χαρακτηρίζει ουσιαστικά τραγούδια με vaudeville και ragtime αποχρώσεις, στα οποία ακούγεται περισσότερο η φιλοδοξία να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό παρά η τελειότητα ενός έτοιμου τραγουδοποιού.
Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ιστορία τους πιο ενδιαφέρουσα σήμερα.
Γιατί ο Costello δεν τα βλέπει απλώς ως παλιές ηχογραφήσεις που άργησαν να βρουν τον δρόμο τους προς το κοινό. Θα ήθελε, όπως λέει, ακόμη και νεότεροι τραγουδοποιοί να τα ακούσουν και να πάρουν λίγη αυτοπεποίθηση από αυτά. Να ακούσουν έναν καλλιτέχνη στην προσπάθειά του να βρει τη φωνή του, πριν αυτή γίνει τόσο αναγνωρίσιμη.
Και αυτό έχει ιδιαίτερο βάρος όταν μιλάμε για έναν μουσικό που, από το My Aim Is True και μετά, έκανε την ίδια την ιδέα του «τραγουδοποιού» να μοιάζει λίγο πιο περίπλοκη.
Το ντεμπούτο του κυκλοφόρησε το 1977 και έγινε το σημείο εκκίνησης μιας καριέρας που θα περνούσε από το pub rock και το new wave μέχρι την country, τη roots music και μια διαρκή αναζήτηση νέων μουσικών γλωσσών. Η φετινή 49th Anniversary Edition του My Aim Is True ανοίγει ξανά αυτό το πρώιμο κεφάλαιο, συγκεντρώνοντας 104 tracks σε πέντε CD, με demos, live ηχογραφήσεις και υλικό από τα χρόνια πριν και γύρω από τη δημιουργία του άλμπουμ.
Κι αν υπάρχει κάτι που επανέρχεται διαρκώς στην ιστορία του Costello, είναι ακριβώς αυτή η ανάγκη να ψάχνει τι μπορεί να γίνει ένα τραγούδι πριν αποφασίσει ότι έχει βρει την τελική του μορφή.
Το My Aim Is True ήταν, άλλωστε, πολύ περισσότερο από ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο. Οι νέες αρχειακές ηχογραφήσεις δείχνουν έναν νεαρό Costello να δοκιμάζει διαφορετικές φωνές, επιρροές και τρόπους γραφής, πολύ πριν αποκτήσει την εικόνα του απόλυτα κατασταλαγμένου τραγουδοποιού.
Κάπως έτσι, τα τραγούδια που κάποτε φοβήθηκε να κυκλοφορήσει αποκτούν σήμερα μια δεύτερη ζωή.
Και υπάρχει μια ωραία ειρωνεία σε αυτό. Ο Costello τα άφησε στην άκρη επειδή πίστευε ότι έδειχναν υπερβολικά πολλά. Τριάντα πέντε χρόνια αργότερα, τα αφήνει τελικά να ακουστούν ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. Γιατί μερικές φορές το πιο ενδιαφέρον πράγμα που μπορεί να αφήσει πίσω του ένας μουσικός δεν είναι η τέλεια εκτέλεση.
Είναι η στιγμή που ακόμη ψάχνεται.
