Στις 25 Αυγούστου του 2026, ένας (από πολλές απόψεις) θρύλος έφυγε από τη ζωή. Μέχρι πριν λίγες μέρες, η Dolly Parton μάς διαβεβαίωνε ότι όλα είναι καλά με την υγεία της και έχει πολλά όνειρα που θέλει να πραγματοποιήσει, αλλά άφησε την τελευταία πνοή της στα 80, μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, ενώ νοσηλευόταν σε ιατρικό κέντρο του Nashville.
Τη δυσάρεστη είδηση έκανε γνωστή ο ανιψιός της, και υπεύθυνος της ασφάλειάς της, Bryan Seaver. «Η Dolly μού ζήτησε να κάνω αυτή την ανακοίνωση πριν πολλά χρόνια, πριν καν αποδεχθώ ότι είναι μία μελλοντική πιθανότητα. Ως επικεφαλής της ομάδας ασφαλείας της, τον ρόλο που είχε και ο πατέρας μου και αδερφός της πριν από εμένα, είχα φανταστεί πόσο βαριά θα ήταν αυτή η στιγμή αλλά δεν το είχα νιώσει μέχρι σήμερα. Είναι για εμένα μία τιμή, μαζί με τεράστια περηφάνια και θλίψη. Αλλά η θλίψη είναι για εμάς και όχι για την Dolly, που έζησε στο φως μαζί με τον Ιησού, και που θα συναντήσει τον Carl, τους γονείς της και πολλούς ακόμη που την πρόσεχαν και περίμεναν να τη συναντήσουν στον Παράδεισο».
Η Dolly Rebecca Parton γεννήθηκε το 1946, το τέταρτο από τα δώδεκα παιδιά μίας οικογένειας που ζούσε σε ένα δωμάτιο στο Tennessee. Η μουσική ήταν κομμάτι της ζωής της από τότε που ήταν παιδί. Στα 6 της, τραγουδούσε στην τοπική εκκλησία, όπου πάστορας ήταν ο παππούς της και στα 13 είχε ήδη κάνει την εμφάνισή της στην τηλεόραση, τραγουδώντας folk μαζί με τον θείο της, Bill Owens. Στο κοινό τη σύστησε ο Johnny Cash.
Με το που τελείωσε το σχολείο, μετακόμισε στο Nashville και ξεκίνησε αμέσως τη μουσική της πορεία. Έγινε αμέσως καλλιτεχνικό ντουέτο με τον Porter Wagoner και αυτή η σχέση διήρκεσε 7 χρόνια, κάνοντας το κοινό να νομίζει ότι ήταν μαζί και ερωτικά.
Το 1974 θα ξεκινούσε η σόλο καριέρα της, η οποία σηματοδοτήθηκε από το κορυφαίο “I Will Always Love You”, το οποίο έγραψε για τον Wagoner και για το τέλος της συνεργασίας τους. Ο Elvis Presley ζήτησε τα δικαιώματα για να το τραγουδήσει αλλά η Parton απέσυρε τη συμφωνία όταν ο μάνατζέρ της της ζήτησε τα μισά χρήματα. Αυτό το τραγούδι θα περνούσε τελικά στην ιστορία με τη φωνή της Whitney Houston, το 1992, όταν έγινε το soundtrack της ταινίας “The Bodyguard”. «Νόμιζα ότι θα πάθω καρδιακή προσβολή όταν το άκουσα για πρώτη φορά a cappella» είπε η Parton για τη συγκλονιστική ερμηνεία της Houston, λέγοντας ακομπλεξάριστα ότι μετέτρεψε το θλιβερό country τραγουδάκι της σε power ballad.
Το κομμάτι “Jolene” έγινε ο ύμνος της απιστίας, αλλά για την Parton ήταν απλώς ένα inside joke με τον άντρα της, όταν τον φλέρταρε μία τραπεζική υπάλληλος με μπούκλες. Το τραγούδι έγινε cover από αμέτρητους καλλιτέχνες και 52 χρόνια μετά, παραμένει ορόσημο της καριέρας της. Το πρώτο της Grammy, ωστόσο, ήρθε το 1978, με το “Here You Come Again”.
Workin’ 9 to 5
Το 1980, θα υπήρχε μία ταινία που θα μιλούσε για τον διαχωρισμό των γυναικών στον χώρο εργασίας, στο ωράριο και το μισθολογικό κενό. Οι κυρίες Jane Fonda και Lily Tomlin θα ήταν οι πρωταγωνίστριες αλλά η παραγωγός της ταινίας “9 to 5” Jane Fonda ήθελε οπωσδήποτε την Dolly Parton, με την εξής συμφωνία. Αν παίξει, θα πρέπει να γράψει και το τραγούδι της ταινίας. Όσο βρισκόταν στα γυρίσματα και ενώ παρατηρούσε τα ακρυλικά νύχια της, διαπίστωσε ότι το κλικ που κάνουν μοιάζει με γραφομηχανή. Έγραψε επιτόπου το τραγούδι που έγινε ύμνος, η ταινία έγινε τεράστιο εισπρακτικό hit και απέσπασε αμέτρητα βραβεία, μεταξύ αυτών και μία Χρυσή Σφαίρα. Ήταν η 3η στη σειρά γυναίκα με τις περισσότερες υποψηφιότητες για Grammy (55 στο σύνολο) και 11 νίκες. Κυκλοφόρησε περισσότερα από 50 albums
Υπέρμαχος των απανταχού δικαιωμάτων
Η Dolly Parton δεν έγινε ένα icon μόνο επειδή ανέδειξε την country μουσική ή επειδή απεδείχθη και εξαιρετική ηθοποιός, παίζοντας στις ταινίες “9 to 5”, «Ανθισμένες Μανόλιες», “Rhinestone” και άλλες. Αποτέλεσε ένα σύμβολο φεμινισμού, απλά και μόνο μέσα από τον τρόπο ζωής της ενώ είχε υποστηρίξει δημόσια τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
Είχε τη δική της δισκογραφική εταιρεία, τη Dolly Records, και ήταν συνιδιοκτήτρια της The Dollywood Company, η οποία διαχειρίζεται χώρους ψυχαγωγίας, ένα θεματικό πάρκο, ένα υδάτινο πάρκο και ένα θέρετρο.
Το 1986 άνοιξε το λούνα παρκ Dollywood, στους πρόποδες των αγαπημένων της βουνών Smoky Mountains. Εκτός από τα τρενάκια και τα άλλα παιχνίδια, εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο καταφύγιο στον κόσμο για φαλακρούς αετούς που δεν μπορούν να επιστρέψουν στη φύση. Το έργο αποκατάστασης και αναπαραγωγής των αετών έχει βραβευτεί και, το 2007, ο φαλακρός αετός αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των απειλούμενων ειδών.
Εμπνευσμένη από τον πατέρα της, ο οποίος δεν μπορούσε να διαβάσει ή να γράψει, ίδρυσε το Imagination Library το 1999, μέσω του οποίου προσφέρονταν δωρεάν βιβλία σε παιδιά στο Tennessee. Το πρόγραμμα έχει έκτοτε επεκταθεί στην Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία και τον Καναδά, διανέμοντας εκατομμύρια δωρεάν βιβλία κάθε χρόνο.
Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός της, The Dollywood Foundation, έχει χρηματοδοτήσει υποτροφίες και νοσοκομεία, ενώ έχει προσφέρει επίσης βοήθεια σε ανθρώπους που επλήγησαν από πλημμύρες και δασικές πυρκαγιές.
Ήταν απλά ο εαυτός της
Μία γυναίκα που γεννήθηκε το 1946 και είχε την ταμπέλα της «τσούλας» επειδή είχε ξανθά μαλλιά, έντονο μακιγιάζ και μακριά κόκκινα νύχια, αλλά που δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια προκειμένου να «χωρέσει» στο στερεότυπο που είχαν οι άλλοι στο μυαλό τους. Αυτοσαρκαζόταν και προλάβαινε τους κακοπροαίρετους άλλους. Όταν την αποκαλούσαν «χαζή ξανθιά», η απάντηση ήταν: «ξέρω σίγουρα ότι δεν είμαι χαζή. Επίσης, ξέρω ότι δεν είμαι ξανθιά». Η Parton απαντούσε σε όλα με χιούμορ, είτε αφορούσε τα μαλλιά της («Δεν ξέρω πόση ώρα παίρνει για να μου τα φτιάξουν. Δεν είμαι εκεί») είτε για το αν θα προτιμούσε να είχε γεννηθεί άντρας («Θα ήθελα να είμαι γυναίκα, αλλά αν γεννιόμουν άντρας, θα ήμουν σίγουρα drag queen»).
Τη μέρα που έφτασε στο Tennessee, στα 18 της, γνώρισε τον άντρα της ζωής της, Carl Dean, με τον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής τους, αφού πέθανε 5 μήνες μετά τον δικό του θάνατο.
