Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν ξέρουμε πώς να τα πούμε. Όχι επειδή δεν έχουμε τις λέξεις, αλλά επειδή μερικές φορές δεν έχουμε καταλάβει ούτε εμείς οι ίδιοι τι ακριβώς αισθανόμαστε. Τα κρατάμε κάπου μέσα μας, τα αφήνουμε να περάσουν από τις μέρες μας, από τους ανθρώπους που συναντάμε, από τις πόλεις που μας μεγαλώνουν και από εκείνες που κάποια στιγμή επιλέγουμε να μας φιλοξενήσουν. Και ύστερα, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται τραγούδια.
Ίσως γι’ αυτό η μουσική να έχει αυτή την παράξενη δύναμη. Γιατί μπορεί να μας επιστρέψει κάτι δικό μας που μέχρι τότε δεν ξέραμε πώς να αναγνωρίσουμε. Να μας θυμίσει έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει πια στη ζωή μας, μια ηλικία που νομίζαμε πως έχουμε ξεπεράσει, ένα κομμάτι του εαυτού μας που αφήσαμε πίσω μεγαλώνοντας. Ή να μας κάνει να αισθανθούμε λιγότερο μόνοι, ακούγοντας κάποιον άλλον να βάζει σε λέξεις αυτό που εμείς δεν καταφέραμε ποτέ να εξηγήσουμε.
Ο Ρομπέρτο Κούστας μεγάλωσε ανάμεσα σε δύο χώρες, δύο γλώσσες και δύο διαφορετικούς τρόπους να βλέπει τον κόσμο. Από τη μία, το ελληνικό φως, οι δρόμοι της Αθήνας και οι μουσικές που τον συντρόφευαν όσο μεγάλωνε. Από την άλλη, το Λονδίνο, οι γκρίζες μέρες του και μια διαφορετική καθημερινότητα που συνεχίζει να του προσθέτει καινούργια ερεθίσματα. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται και ο D3lta, μια μουσική ταυτότητα που γεννήθηκε για να του δώσει χώρο να εκφραστεί, αλλά που στην πορεία έμοιασε να επιστρέφει στον ίδιο τον δημιουργό της και να του αποκαλύπτει πλευρές του εαυτού του που δεν είχε ακόμη γνωρίσει.
Μου αρέσει να σκέφτομαι πως μεγαλώνοντας δεν γινόμαστε απαραίτητα πιο εύκολοι άνθρωποι. Μαθαίνουμε, ίσως, να αναγνωρίζουμε λίγο καλύτερα τις αντιφάσεις μας. Να αποδεχόμαστε ότι μπορούμε να είμαστε δυνατοί και ευάλωτοι, να θέλουμε την απομόνωση και την ίδια στιγμή να αναζητάμε απεγνωσμένα τη σύνδεση με τους άλλους. Ότι δεν χρειάζεται να έχουμε καταλάβει τα πάντα για τον εαυτό μας για να συνεχίσουμε να προχωράμε. Και ότι ορισμένες φορές, όσα δεν καταφέρνουμε να εξηγήσουμε με τη λογική, βρίσκουν τελικά τον δρόμο τους μέσα από τη μουσική.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί ως δημιουργός: να ξεκινάς γράφοντας για να καταλάβεις εσύ ο ίδιος τι σου συμβαίνει και να καταλήγεις να δίνεις σε κάποιον άλλον τη δυνατότητα να αναγνωρίσει κάτι από τον δικό του εαυτό μέσα στα τραγούδια σου.
Γιατί δεν χρειάζεται να έχουμε ζήσει την ίδια ζωή για να μας συγκινήσει το ίδιο τραγούδι. Αρκεί, για λίγα λεπτά, να συναντηθούμε κάπου μέσα του...
- Θυμάσαι πότε ένιωσες για πρώτη φορά ότι η μουσική δεν είναι απλώς κάτι που σου αρέσει, αλλά ένας τρόπος να πεις πράγματα που δεν μπορείς να πεις αλλιώς;
Είχα περάσει μια περίοδο που δεν άκουγα καθόλου μουσική - 6η Δημοτικού με 1η Γυμνασίου. Μετά συνέβησαν διάφορες συγκυρίες, πέρασε μια μεγάλη δυσκολία υγείας η μητέρα μου, έμπαινα στην εφηβεία, και μια κοπέλα που μου άρεσε στο σχολείο με έβαλε στον κόσμο της ροκ. Επειδή πέρναγα μια δύσκολη φάση ψυχολογικά είδα τη ροκ ως μέσο έκφρασης και με τράβηξε. Η επαναστατικότητά της στο σύνολό της, από το ντύσιμο μέχρι τη σκηνική παρουσία και τη μουσική. Τότε ξεκίνησα να γράφω μουσική, με ανακούφιζε κάπως από την καθημερινότητα. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, έχω την ανάγκη να εκφράζομαι όταν βιώνω οποιαδήποτε εμπειρία, ως έναν τρόπο να προσπαθήσω να καταλάβω και εγώ τι ακριβώς αισθάνομαι.
- Αν μπορούσες να καθίσεις σήμερα δίπλα στον Ρομπέρτο που έπαιζε πιάνο μικρός και να του πεις πού θα σε οδηγούσε τελικά η μουσική, θα σε πίστευε;
Όταν έπαιζα πιάνο ακόμα δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Πάντως εάν έλεγα στον Ρομπέρτο όταν ήταν 13 χρονών και καθόταν το βράδυ ατελείωτες ώρες να παίζει μουσική και με κλειστά τα μάτια να φαντάζεται πως παίζει σε συναυλία, ότι αυτό θα γινόταν, δεν θα με πίστευε. Είναι ίσως ένα από τα πιο αληθινά πράγματα που είχα ευχηθεί.
- Ο πατέρας σου έπαιζε πιάνο και η μουσική υπήρχε στο σπίτι από πολύ νωρίς. Ποια είναι η πρώτη μουσική ανάμνηση που κουβαλάς ακόμη μέσα σου;
Από πολύ μικρός τον θυμάμαι να κάθεται και να παίζει πιάνο με τις ώρες και ιδιαίτερα jazz τραγούδια που έχουν ιδιαίτερες αρμονίες, και σίγουρα με επηρέασε. Υπήρχε μια σοβαρότητα όμως ως προς την τέχνη που στο σπίτι της μητέρας μου δεν υπήρχε με τον ίδιο τρόπο. Θα ακούγαμε μουσική και θα χορεύαμε όλοι μαζί μέσα στο σπίτι, που ήταν ένας πολύ απελευθερωτικός τρόπος να βιώνεις την ίδια τέχνη. Και μάλλον μου έκανε καλό που υπήρχαν και οι δύο τρόποι, γιατί αλλιώς μπορεί να είχα τη μουσική στο μυαλό μου ως κάτι που πρέπει να κάνεις “σωστά”. Αυτές οι δύο πλευρές ακόμα υπάρχουν μέσα μου, γι’ αυτό και από τη μια σέβομαι πολύ αυτό που κάνω, αλλά παράλληλα δεν παίρνω και τον εαυτό μου τόσο στα σοβαρά. Η τέχνη είναι και παιχνίδι για εμένα.
- Μεγάλωσες ανάμεσα σε δύο χώρες και δύο διαφορετικές κουλτούρες. Υπάρχει κάποια στιγμή που αισθάνθηκες ότι δεν ανήκεις απόλυτα ούτε στη μία ούτε στην άλλη — και τελικά κατάλαβες ότι αυτό μπορεί να γίνει το δικό σου πλεονέκτημα;
Ναι, αυτή την αίσθηση ότι βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο κόσμους την είχα από πολύ μικρός, μεγάλωσα μέσα σε αντιφάσεις διαφόρων επιπέδων. Αρχικά μέναμε στο σπίτι με τη μητέρα μου, η οποία είναι Αγγλίδα, αλλά πήγαινα σε ελληνικό σχολείο και όλοι μου οι φίλοι ήταν Έλληνες, ένιωθα Έλληνας αλλά έμοιαζα και Βρετανός επειδή ήμουν ξανθός, και αυτό με έκανε να αναρωτιέμαι περισσότερο από άλλα ίσως παιδιά της ηλικίας μου για την ταυτότητά μου. Το πλεονέκτημα νομίζω ουσιαστικά εκεί βασίζεται, στο ότι ξέρω ποιος είμαι επειδή δεν με όριζε εύκολα ένα ευρύτερο σύνολο.
- Αν σου ζητούσα να διαλέξεις μία εικόνα από την Ελλάδα και μία από την Αγγλία που κουβαλάς μέσα σου και έχουν γίνει μέρος της μουσικής σου, ποιες θα ήταν;
Το φως και η ομορφιά της Ελλάδας πιστεύω πως είναι κάτι που μεταφράζεται στη μουσική μου. Από την Αγγλία θα έλεγα μια γκρίζα μέρα στο Λονδίνο, αλλά με όλη αυτή την ενέργεια που έχει η πόλη. Το γκρι δεν είναι απαραίτητα κάτι άσχημο, έχει και αυτό μια ομορφιά και σε βάζει κάπως να κοιτάξεις περισσότερο μέσα σου. Και νομίζω πως υπάρχουν και τα δύο στη μουσική μου, ακόμα και όταν ένα τραγούδι είναι χαρούμενο συνήθως υπάρχει και κάτι λίγο μελαγχολικό από πίσω.
- Πιστεύεις ότι αν είχες μεγαλώσει μόνο στην Ελλάδα ή μόνο στην Αγγλία, θα έγραφες σήμερα τα ίδια τραγούδια;
Είμαι αρκετά σίγουρος πως δεν θα έγραφα τα ίδια τραγούδια. Θα ήταν διαφορετικά τα ακούσματα και τα βιώματά μου, και αυτό θα έβγαινε και στη μουσική αλλά και στον στίχο. Τώρα που μπορούμε να δούμε στο Spotify ως καλλιτέχνες τα δεδομένα, μου κάνει εντύπωση πως κάποια τραγούδια βρίσκουν μεγαλύτερη ανταπόκριση σε συγκεκριμένες χώρες από ό,τι σε άλλες. Και το παρατηρώ και σε εμένα, που ζω στην Αγγλία τα τελευταία 3 χρόνια και αισθάνομαι πως αντιλαμβάνομαι κάπως διαφορετικά τη μουσική, ακόμα και τη δική μου. Οπότε δεν είναι μόνο το πού μεγάλωσες, είναι και το πού βρίσκεσαι τώρα και τι συνεχίζεις να παίρνεις από τους ανθρώπους και τα μέρη γύρω σου.
- Ποιος είναι τελικά πιο ελεύθερος; Ο Ρομπ ή ο D3lta;
Είναι μια πολύ καλή ερώτηση που δεν ξέρω εάν έχω την απάντηση. Αυτό που έχω συνειδητοποιήσει είναι πως το να ακολουθήσουμε μια δομή ή να την απαρνηθούμε μπορεί να μας εγκλωβίσει εξίσου. Επειδή εάν κάνεις τα πάντα μόνο και μόνο για να πας κόντρα σε κάτι, πάλι αυτό το κάτι ορίζει τις αποφάσεις σου. Οπότε δεν ξέρω εάν ο D3lta είναι απαραίτητα πιο ελεύθερος επειδή βγαίνει στη σκηνή και εκφράζεται πιο έντονα. Πιστεύω πως είναι ελεύθεροι και ο D3lta και ο Ρομπ όταν ορίζουν το μέλλον τους με βάση τα θέλω και τα πιστεύω τους, και όχι το πώς υποτίθεται πως πρέπει να συμπεριφέρεται ο καθένας. Ακόμα και το να πρέπει να είσαι συνέχεια αντισυμβατικός μπορεί να γίνει περιοριστικό.
- Υπάρχουν πράγματα που τολμά να πει ο D3lta και ο Ρομπ θα τα κρατούσε για τον εαυτό του;
Νομίζω πως παλιά θα ίσχυε περισσότερο αυτό, αλλά πλέον είναι δύο πλευρές του ίδιου ανθρώπου και δίνει αυτοπεποίθηση ο D3lta στον Ρομπ και το αντίστροφο. Με βοήθησε αρκετά στην αρχή η δημιουργία μιας περσόνας επειδή με προστάτευε κάπως από οποιαδήποτε κρίση και έβλεπα κάπως πιο αντικειμενικά αυτό που κάνω. Όταν ξεκίνησα ο Ρομπ ήταν πολύ κλειστός και ο D3lta έβγαινε μόνο πάνω στη σκηνή, ενώ τώρα και ο Ρομπ στην καθημερινότητά του είναι όσο ανοιχτός και εκφραστικός είναι ο D3lta στη σκηνή.
- Έχεις πει ότι είσαι ρομαντικός και ευαίσθητος άνθρωπος. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι ένας ευαίσθητος άνθρωπος σε έναν κόσμο που συχνά σε μαθαίνει να δείχνεις ότι δεν σε αγγίζει τίποτα;
Είναι δύσκολο γενικά όταν αισθάνεσαι ότι μια κατάσταση τη βιώνεις μόνος σου. Ευτυχώς, επειδή γίνεται πολύ μεγαλύτερη συζήτηση γύρω από το mental health, θεωρώ πως αυτό έχει αρχίσει να αλλάζει - είναι οκ το να μην είσαι καλά και να το εκφράζεις. Η δική μου αντίληψη άλλαξε λίγο όταν συνειδητοποίησα πως το να είσαι ευαίσθητος είναι υπερδύναμη και όχι αδυναμία. Επειδή σημαίνει πως αντιλαμβάνεσαι όσα συμβαίνουν γύρω σου, το πώς αισθάνεται ένας άνθρωπος, πράγματα που κάποιος άλλος μπορεί να προσπερνούσε. Και εκεί κρύβεται για μένα η ομορφιά της ζωής, στη λεπτομέρεια. Και το να δείχνεις ότι δεν σε αγγίζει τίποτα δεν σημαίνει απαραίτητα πως δεν αισθάνεσαι τίποτα. Μπορεί απλά να τα κρατάς όλα μέσα σου, και αυτό δεν ξέρω εάν τελικά σε κάνει πιο δυνατό ή απλά δυσκολεύει την καθημερινότητά σου.
- Πολλές φορές γράφεις όταν κάτι βγαίνει αυθόρμητα από μέσα σου. Υπάρχει κάποιο τραγούδι σου που σήμερα νιώθεις ότι ξέρει περισσότερα για σένα απ’ όσα ήξερες εσύ όταν το έγραφες;
Πολλές φορές γράφω τραγούδια, τα ολοκληρώνω και ακόμα δεν ξέρω ακριβώς για ποιο πράγμα μιλάνε. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το Hey You, που έχω καταλάβει πολλές πτυχές του μέσα στα χρόνια από τότε που το έγραψα και σημαίνει πολλά για μένα.
- Γιατί χρειαζόμαστε μερικές φορές μια άλλη εκδοχή του εαυτού μας για να μπορέσουμε να πούμε την αλήθεια μας;
Νομίζω πως είναι πιο εύκολο να δούμε τον εαυτό μας πιο αντικειμενικά μέσα από μια άλλη εκδοχή μας. Όταν κάτι είναι πολύ προσωπικό μπαίνει στη μέση ο φόβος της κριτικής, αλλά και η εικόνα που έχουμε ήδη για τον εαυτό μας. Είναι δύσκολο συναισθηματικά να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη αληθινά και μια άλλη μας εκδοχή μπορεί σε αυτό να μας απελευθερώσει, επειδή δημιουργεί μια μικρή απόσταση. Και κάπως σου επιτρέπει να πεις κάτι χωρίς να αισθάνεσαι ότι πρέπει εκείνη τη στιγμή να το εξηγήσεις κιόλας. Δεν σημαίνει πως δεν είσαι εσύ, απλά ίσως δεν είχες δώσει μέχρι τότε στον εαυτό σου αυτή την άδεια.
- Υπάρχει κάποια περσόνα που δημιούργησες και τελικά σου έμαθε κάτι για τον πραγματικό Ρομπ;
Νομίζω ο D3lta μού έμαθε ότι τελικά δεν είμαι τόσο κλειστός άνθρωπος όσο νόμιζα. Ότι έχω και αυτή την πλευρά που θέλει να βγει μπροστά, να επικοινωνήσει, να κάνει λίγο ό,τι της έρθει χωρίς να σκέφτεται τόσο πώς θα φανεί. Και το ενδιαφέρον είναι πως δεν την έφτιαξα από το μηδέν, υπήρχε ήδη μέσα μου αλλά κάπως δεν της έδινα χώρο. Οπότε μετά αναρωτιέσαι και πόσο πραγματικά είναι μια περσόνα και πόσο είσαι εσύ που απλά δεν άφηνες τον εαυτό σου να εκφραστεί έτσι.
- Έχεις δει πράγματα που αγαπούσες να τελειώνουν. Μπάντες, σχέδια, περιόδους της ζωής σου. Τι σου έμαθαν οι φορές που κάτι δεν κατάφερε να γίνει αυτό που ήθελες;
Πολύ ωραία ερώτηση. Νομίζω πως το ότι κάτι τελειώνει είναι αρκετά ενδιαφέρον σαν έννοια. Όταν μιλάμε για στόχους, το να τελειώνει κάτι για μένα σημαίνει πως σταματάς την προσπάθεια. Και εάν σταματάς να προσπαθείς για κάτι, μάλλον συνειδητοποιείς ότι αυτό που εισπράττεις δεν αξίζει πια την ενέργεια που του δίνεις. Αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να είναι στενάχωρη αλλά παράλληλα πολύ απελευθερωτική. Συνήθως οι δυσκολίες για μένα λειτουργούν σαν φίλτρο για το τι πραγματικά αξίζει, αλλά και για το πόσο πραγματικά θέλεις κάτι. Και κοιτώντας πίσω σε μπάντες, σχέδια, σχέσεις που δεν πήγαν όπως περίμενα εκείνη την περίοδο, βλέπω πως τελικά ήταν για καλό, ακόμα κι αν τότε δεν μπορούσα να το δω.
- Τι σε κράτησε κάθε φορά πίσω από την κιθάρα, ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα φανταζόσουν;
Ο λόγος που κάνω αυτή τη δουλειά δεν είναι επιφανειακός και η έκφραση είναι κομμάτι του εαυτού μου, δεν μπορώ να την αποχωριστώ. Δεν είναι κάτι που έχω ανάγκη μόνο όταν πηγαίνουν καλά τα πράγματα, πολλές φορές το έχω ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη όταν δεν πηγαίνουν. Και επειδή είναι ένα πολύ ανταγωνιστικό και δύσκολο επάγγελμα πρέπει να έχεις δυνατά θεμέλια για να μπορέσεις να πας μπροστά και να συνεχίσεις παρά τις δυσκολίες. Δεν σημαίνει πως δεν απογοητεύομαι ή πως δεν αμφισβητώ πράγματα στην πορεία. Απλά το ότι κάτι δεν πήγε όπως το φανταζόμουν δεν αλλάζει και τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησα. Μπορεί να χρειάζεται να αλλάξω τον τρόπο που κάνω κάποια πράγματα, αλλά η ανάγκη να γράψω και να παίξω μουσική παραμένει η ίδια.
- Έφυγες από την Αθήνα για το Λονδίνο, αλλά η Αθήνα υπάρχει ακόμη μέσα στον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο. Τελικά πόσο μπορείς να φύγεις από μια πόλη που σε μεγάλωσε;
Δεν νομίζω πως φεύγεις τελείως. Και ούτε ξέρω εάν χρειάζεται να φύγεις. Υπάρχουν πράγματα στον τρόπο που σκέφτομαι, που μιλάω, που έρχομαι κοντά στους ανθρώπους που έχουν πολλή Αθήνα μέσα τους. Το ότι ζω στο Λονδίνο δεν τα σβήνει αυτά, απλά προστίθενται καινούργια πράγματα. Και κάπως με την απόσταση αντιλαμβάνεσαι περισσότερο τι έχεις κρατήσει από ένα μέρος, γιατί όταν είσαι συνέχεια εκεί δεν σκέφτεσαι ότι σε έχει επηρεάσει, το θεωρείς αυτονόητο.
- Όταν γύρισες στην Αθήνα μετά από καιρό, υπήρξε κάτι που είδες διαφορετικά επειδή είχες πλέον ζήσει στο Λονδίνο;
Ναι, δεν ξέρω εάν είναι επειδή έφυγα και δεν βίωσα την αλλαγή, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση το πόσο έχει αρχίσει να αλλάζει η Αθήνα και το πόσο δημιουργικά πράγματα γίνονται, αισθάνομαι μια διαφορετική κάπως ενέργεια της πόλης. Το Λονδίνο είναι πολύ όμορφο και έχει πάρα πολλά ερεθίσματα, αλλά νομίζω πως φεύγοντας από την Αθήνα άρχισα να εκτιμώ και πράγματα που πριν δεν τους έδινα τόση σημασία. Οπότε δεν ξέρω πόσο έχει αλλάξει η πόλη και πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που τη βλέπω εγώ, μάλλον συμβαίνουν και τα δύο.
- Υπάρχει ένα μέρος στην Αθήνα που όταν βρίσκεσαι εκεί αισθάνεσαι πάλι παιδί;
Ναι, ένας δρόμος που λέγεται Ξάνθου στα νότια που περπατούσα για να βγω με τους φίλους μου στη Γλυφάδα και άκουγα μουσική - Green Day συγκεκριμένα. Νομίζω πως κάποια μέρη σε γυρίζουν πίσω χωρίς να το καταλάβεις. Μπορεί να έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα αλλά εσύ να θυμάσαι ακριβώς πώς αισθανόσουν όταν ήσουν εκεί. Και είναι κάπως περίεργο αυτό, γιατί από τη μια έχεις κάνει ολόκληρη διαδρομή από τότε και από την άλλη αισθάνεσαι ότι δεν έχεις αλλάξει και τόσο.
- Έχεις δύο πολύ διαφορετικούς κόσμους μέσα σου: τον άνθρωπο που αγαπά τη μουσική και τον άνθρωπο που σκέφτεται με όρους μηχανικής και τεχνολογίας. Ποιος από τους δύο σε δυσκολεύει περισσότερο να σωπάσεις;
Θα έλεγα αυτόν που αναλύει. Μπορεί να γράφω κάτι που με συγκινεί και ταυτόχρονα να αρχίζω να σκέφτομαι γιατί λειτουργεί, εάν η δομή είναι σωστή, εάν πρέπει να αλλάξω κάτι. Και αυτό βοηθάει μέχρι ένα σημείο αλλά μετά μπορεί να σε μπλοκάρει, επειδή προσπαθείς να βρεις λογική σε κάτι που εκείνη τη στιγμή είναι απλά ένα συναίσθημα. Προσπαθώ να αφήνω λίγο χώρο να συμβεί κάτι χωρίς να το κρίνω. Δεν το καταφέρνω πάντα, αλλά νομίζω πως χρειάζομαι και τους δύο, απλά όχι απαραίτητα να μιλάνε ταυτόχρονα.
- Μήπως τελικά η μουσική και η μηχανική δεν είναι τόσο διαφορετικές όσο νομίζουμε; Και στις δύο περιπτώσεις δεν προσπαθείς να πάρεις κάτι που υπάρχει στο μυαλό σου και να του δώσεις μορφή;
Ναι, το βλέπω πολύ έτσι. Και στα δύο ξεκινάς με μια ιδέα που δεν υπάρχει και προσπαθείς να της δώσεις μορφή. Υπάρχει δημιουργικότητα και στη μηχανική, όπως και η μουσική έχει δομή και πράγματα που πρέπει να λειτουργήσουν μεταξύ τους. Νομίζω πως έχουμε λίγο την ανάγκη να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε δημιουργικούς και πρακτικούς ενώ μπορείς να είσαι και τα δύο. Απλά στη μουσική είμαι πιο άνετος με το να μην μπορώ να εξηγήσω ακριβώς γιατί κάτι λειτουργεί. Συνήθως οι πιο όμορφες στιγμές σε τραγούδια που έχω γράψει έχουν προκύψει από λάθη.
- Υπάρχει κάποια στιγμή της μέχρι τώρα διαδρομής σου που, αν την έλεγες στον Ρομπ που ξεκινούσε να παίζει κιθάρα, θα σου έλεγε “αυτό αποκλείεται να συμβεί σε μένα”;
Το ότι έκανα δική μου sold out συναυλία στο Λονδίνο. Όταν ξεκινούσα έπαιζα και φανταζόμουν ότι είμαι πάνω στη σκηνή, όπως έλεγα πριν, αλλά άλλο το να το φαντάζεσαι και άλλο να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν επιλέξει να έρθουν για να ακούσουν τη δική σου μουσική. Και μάλιστα σε μια άλλη χώρα από εκεί που μεγάλωσες. Νομίζω αυτό θα του φαινόταν πολύ μακρινό, και ακόμα δεν το θεωρώ καθόλου δεδομένο.
- Όταν γράφεις ένα τραγούδι, στην πραγματικότητα μιλάς σε κάποιον. Υπάρχει κάποιος άνθρωπος στον οποίο δεν μπόρεσες ποτέ να πεις κάτι και τελικά του το είπες μέσα από ένα τραγούδι;
Ναι, έχω γράψει τραγούδια που σκεφτόμουν συγκεκριμένους ανθρώπους όταν τα έγραφα, αλλά συνήθως δεν θα τους το πω. Και εκεί βοηθάνε και οι μεταφορές, επειδή μπορείς να πεις κάτι πολύ συγκεκριμένο για σένα αλλά ο άλλος να το ακούσει και να καταλάβει κάτι τελείως διαφορετικό. Δεν αισθάνομαι πάντα την ανάγκη να μάθει ο άνθρωπος για τον οποίο γράφτηκε ένα τραγούδι ότι είναι για αυτόν.
- Πρόσφατα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ σου με τίτλο "Mad About It" το οποίο μοιάζει να συγκεντρώνει διαφορετικά κεφάλαια της προσωπικής και καλλιτεχνικής σου διαδρομής. Κοιτάζοντας σήμερα πίσω, τι ανακαλύπτεις για τον εαυτό σου μέσα από αυτά τα τραγούδια και πώς αισθάνεσαι ότι σε έχουν διαμορφώσει;
Έχει τραγούδια που γράφτηκαν σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου, οπότε δεν μιλάει μόνο για το ποιος είμαι σήμερα αλλά κυρίως για το πώς έφτασα μέχρι εδώ. Στο άλμπουμ υπάρχει έντονα η αναζήτηση της ταυτότητας και η ανάγκη να συνδεθείς με κάποιον. Νομίζω πως είμαι πιο άνετος πλέον με το ότι δεν είμαι ένα πράγμα. Μπορώ να είμαι ευαίσθητος και ταυτόχρονα δυναμικός, να αισθάνομαι μόνος και παράλληλα να θέλω να βγω μπροστά και να επικοινωνήσω με τον κόσμο. Και ο δίσκος έχει αρκετά αυτές τις αντιφάσεις, που τελικά δεν ξέρω εάν είναι και τόσο αντιφάσεις, ή απλά έτσι είμαστε. Δεν νιώθω πως έχω καταλάβει τα πάντα για τον εαυτό μου, αλλά ακούγοντας όλα αυτά τα τραγούδια μαζί καταλαβαίνω κάποιες εποχές της ζωής μου. Και κάποια πράγματα που όταν τα έγραφα μπορεί να μην ήξερα καν πώς να τα εξηγήσω.
- Αν σε 20 χρόνια κάποιος ακούσει ένα τραγούδι του D3lta χωρίς να ξέρει τίποτα για τον Ρομπέρτο Κούστα, τι θα ήθελες να καταλάβει για τον άνθρωπο που το έγραψε;
Δεν με ενδιαφέρει απαραίτητα να καταλάβει ακριβώς τη δική μου ιστορία, περισσότερο θα ήθελα να βρει κάτι δικό του μέσα στο τραγούδι. Να αισθανθεί λίγο λιγότερο μόνος ή να πάρει λίγο θάρρος να είναι αυτός που είναι, ακόμα και εάν δεν ταιριάζει απόλυτα με αυτό που περιμένουν οι άλλοι. Επειδή κάπως αυτό έκανε και η μουσική για μένα όταν τη χρειαζόμουν, και θα ήταν πολύ όμορφο να συνεχίζει να το κάνει ένα τραγούδι μου μετά από τόσα χρόνια.
*O D3lta έρχεται στην Ελλάδα στις 11, 12 και 13 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της ευρωπαικής του περιοδείας, μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου άλμπουμ "Mad About It".
