Ας ξεκινήσουμε με μία παραδοχή. Μία διασκευή βρίσκει έτοιμο υλικό, «πατά» πάνω του και μπορεί να πάει το πρωτότυπο πολλά βήματα παραπέρα. Και αν και ξέρουμε ότι είναι δύσκολο να ξεπεράσεις το αυθεντικό, η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές το αντίθετο. Υπάρχουν διασκευές που δεν αρκέστηκαν στο να αποτίσουν φόρο τιμής στο αρχικό τραγούδι, αλλά κατάφεραν να του δώσουν νέα ζωή, να το συστήσουν σε διαφορετικές γενιές και, σε αρκετές περιπτώσεις, να γίνουν πιο διάσημες από την πρώτη εκτέλεσή του. Ακολουθούν ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
The Fugees - Killing Me Softly (Roberta Flack)
Η Roberta Flack είχε ήδη χαρίσει στην παγκόσμια μουσική σκηνή μια από τις πιο εμβληματικές soul μπαλάντες της δεκαετίας του '70. Όταν όμως οι Fugees αποφάσισαν να τη διασκευάσουν το 1996, δεν επιχείρησαν να αντιγράψουν το πρωτότυπο.
Η Lauryn Hill μετατρέπει το τραγούδι σε μια καθηλωτική ερμηνεία, γεμάτη συναίσθημα, ενώ η reggae αισθητική και οι hip hop πινελιές των Wyclef Jean και Pras Michel χαρίζουν στο κομμάτι μια εντελώς νέα ταυτότητα.
Daughter - Get Lucky (Daft Punk)
Το "Get Lucky" των Daft Punk ήταν ένα από τα μεγαλύτερα dance hits της προηγούμενης δεκαετίας (και ένας ακόμη λόγος να αγαπάμε το γαλλικό συγκρότημα). Οι Daughter, όμως, απέδειξαν ότι πίσω από τον funk ρυθμό του τραγουδιού κρυβόταν και μια πιο εύθραυστη πλευρά.
Με την αιθέρια φωνή της Elena Tonra, ατμοσφαιρικά synths και λιτή ενορχήστρωση, το τραγούδι αποκτά σχεδόν κινηματογραφική διάσταση. Η χαλαρή καλοκαιρινή διάθεση του πρωτοτύπου έγινε μια μελαγχολική, φθινοπωρινή εξομολόγηση, αποδεικνύοντας πόσο διαφορετικά μπορεί να ακουστεί η ίδια σύνθεση.
Johnny Cash - Personal Jesus (Depeche Mode)
Το "Personal Jesus" των Depeche Mode βασιζόταν στον χαρακτηριστικό synth-rock ήχο του συγκροτήματος και στη σκοτεινή, σχεδόν απειλητική ατμόσφαιρά του.
Ο Johnny Cash, με την καθοδήγηση του παραγωγού Rick Rubin, επέλεξε την ακριβώς αντίθετη προσέγγιση. Η ηλεκτρονική ένταση δίνει τη θέση της σε μια λιτή country ενορχήστρωση, ενώ η βαθιά, ταλαιπωρημένη φωνή του Cash μετατρέπει το τραγούδι σε μια προσωπική εξομολόγηση πίστης και λύτρωσης. Το αποτέλεσμα θεωρείται μία από τις σπουδαιότερες διασκευές της σύγχρονης μουσικής.
Joni Mitchell - Both Sides Now (Judy Collins)
Η περίπτωση του "Both Sides Now" είναι ιδιαίτερη. Το τραγούδι γράφτηκε από τη Joni Mitchell, όμως η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε μέσα από την ερμηνεία της Judy Collins, δύο χρόνια πριν η ίδια η δημιουργός το συμπεριλάβει στη δισκογραφία της.
Οι δύο εκδοχές έχουν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Η Collins προσεγγίζει το τραγούδι με πιο φωτεινή αισθητική, ενώ η Mitchell επιλέγει μια απέριττη ερμηνεία με ακουστική κιθάρα, αφήνοντας τους στίχους να αναδειχθούν μέσα από τη λιτότητα της ενορχήστρωσης.
Soft Cell - Tainted Love (Gloria Jones)
Η αρχική εκτέλεση της Gloria Jones ήταν ένα δυναμικό northern soul κομμάτι που, παρά την ποιότητά του, δεν γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία. Το 1981 οι Soft Cell άλλαξαν εντελώς την προσέγγιση. Οι ηλεκτρονικοί ήχοι και η δραματική ερμηνεία του Marc Almond μετέτρεψαν το "Tainted Love" σε έναν από τους σημαντικότερους ύμνους της synth-pop και των '80s. Μέχρι σήμερα παραμένει η εκδοχή που οι περισσότεροι συνδέουν με το τραγούδι, αν και ακολούθησαν πολλές.
Whitney Houston - I Will Always Love You (Dolly Parton)
Η Dolly Parton έγραψε το "I Will Always Love You" ως έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό στον μέντορά της Porter Wagoner. Ήταν ήδη μια σπουδαία country επιτυχία.
Η Whitney Houston, όμως, το μετέτρεψε σε παγκόσμιο φαινόμενο μέσα από το soundtrack της ταινίας “The Bodyguard”. Η εμβληματική a cappella εισαγωγή, η σταδιακή κορύφωση και οι εκπληκτικές φωνητικές της δυνατότητες δημιούργησαν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες ερμηνείες στην ιστορία της pop μουσικής, καθιστώντας τη διασκευή σχεδόν συνώνυμη με το ίδιο το τραγούδι.
Joan Jett & The Blackhearts - I Love Rock 'N Roll (The Arrows)
Παρότι το τραγούδι κυκλοφόρησε αρχικά από τους Arrows το 1975, χρειάστηκε η Joan Jett για να αποκτήσει διαχρονική αξία. Με πιο «βρόμικες» κιθάρες, μεγαλύτερη ένταση και τη χαρακτηριστική δυναμική σκηνική της παρουσία, η Joan Jett μετέτρεψε το κομμάτι σε ύμνο του rock 'n' roll. Η διασκευή έφτασε στο Νο. 1 των αμερικανικών charts και παραμένει μέχρι σήμερα το τραγούδι με το οποίο ταυτίζεται περισσότερο η καριέρα της.
Sinéad O'Connor - Nothing Compares 2 U (Prince)
Ο Prince έγραψε το τραγούδι το 1985 για το συγκρότημα The Family, όμως η αρχική του κυκλοφορία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Πέντε χρόνια αργότερα, η Sinéad O'Connor το επανέφερε με μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Η λιτή ενορχήστρωση αφήνει όλο το βάρος στη φωνή της, ενώ το εμβληματικό βιντεοκλίπ (με το κοντινό πλάνο στο πρόσωπό της και το διάσημο δάκρυ που κυλά στο τέλος) συνέβαλε ώστε το τραγούδι να μετατραπεί σε ένα από τα πιο συγκινητικά singles των '90s. Η ερμηνεία της παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για το πώς μια διασκευή μπορεί να αποκτήσει δική της καλλιτεχνική ταυτότητα.
Cyndi Lauper - Girls Just Want to Have Fun (Robert Hazard)
Σήμερα θεωρείται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά pop τραγούδια της δεκαετίας του '80 και ένας ανεπίσημος ύμνος της γυναικείας χειραφέτησης. Ωστόσο, το "Girls Just Want to Have Fun" δεν γράφτηκε αρχικά για τη Cyndi Lauper.
Το τραγούδι κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 1979 από τον Robert Hazard, ο οποίος το είχε γράψει από ανδρική οπτική γωνία. Όταν η Lauper αποφάσισε να το ηχογραφήσει για το ντεμπούτο άλμπουμ της το 1983, τροποποίησε τους στίχους -με την έγκριση του Hazard - δίνοντάς τους μια πιο ανεξάρτητη και γυναικεία οπτική. Η νέα εκδοχή γνώρισε τεράστια διεθνή επιτυχία και έκτοτε έχει ταυτιστεί σχεδόν αποκλειστικά με τη Lauper, ενώ έχει διασκευαστεί από δεκάδες ακόμη καλλιτέχνες.
The Beatles - Twist and Shout (The Top Notes)
Παρότι πολλοί πιστεύουν ότι το "Twist and Shout" είναι τραγούδι των Beatles, στην πραγματικότητα είχε κυκλοφορήσει δύο χρόνια νωρίτερα από τους The Top Notes.
Η εκδοχή των Beatles ηχογραφήθηκε το 1963 για το άλμπουμ Please Please Me και γράφτηκε υπό εξαιρετικά απαιτητικές συνθήκες. Ήταν το τελευταίο τραγούδι μιας μαραθώνιας ηχογράφησης που διήρκεσε σχεδόν 13 ώρες και καταγράφηκε ουσιαστικά σε μία μόνο λήψη. Ο John Lennon, ταλαιπωρημένος από κρυολόγημα, χάρισε στο τραγούδι τη χαρακτηριστική βραχνή και εκρηκτική ερμηνεία του, η οποία θεωρείται μέχρι σήμερα μία από τις πιο εμβληματικές στην ιστορία του rock.
Guns N' Roses - Knockin' on Heaven's Door (Bob Dylan)
Ο Bob Dylan έγραψε το "Knockin' on Heaven's Door" το 1973 για το soundtrack της ταινίας Pat Garrett and Billy the Kid, δημιουργώντας μια λιτή folk μπαλάντα γεμάτη συναισθηματική ένταση.
Σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, οι Guns N' Roses έδωσαν στο τραγούδι μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Η εκδοχή τους, που κυκλοφόρησε το 1991, αντικαθιστά τη λιτότητα του πρωτοτύπου με ηλεκτρικές κιθάρες, εκτεταμένα σόλο και τη χαρακτηριστική ερμηνεία του Axl Rose, μετατρέποντας το κομμάτι σε μια επική arena rock μπαλάντα. Η διασκευή γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία και παραμένει μία από τις πιο δημοφιλείς εκτελέσεις του τραγουδιού.
