View More

Scorpions: Το “Wind Of Change” θα μπορούσαν να το είχαν γράψει και οι Bon Jovi ή ο Ozzy. Όμως εκείνοι ήταν Αμερικάνοι. Για εμάς, που ως Γερμανοί είχαμε πολεμήσει ενάντια στους Ρώσους, η υποδοχή που μας επιφύλαξαν αποτέλεσε μια δήλωση ελπίδας...

Ο Χάρης Συμβουλίδης συνομιλεί με τον Klaus Meine των Scorpions, σε μια συνέντευξη του Avopolis από το 2011

Χάρης Συμβουλίδης
Χάρης Συμβουλίδης

Τους αγαπούν παράφορα και τους μισούν θανάσιμα –με όλη την υπερβολή που κρύβουν τέτοια επιρρήματα όταν τα βλέπετε στον μουσικό τύπο. Ένας νέος δίσκος με κατά το ήμισυ καινούργιες ηχογραφήσεις παλιών επιτυχιών επαναφέρει τους Scorpions στην επικαιρότητα για την πρώτη κατηγορία, ρίχνει όμως λάδι στη φωτιά για όσους δεν πολυπίστεψαν ότι μας λένε το τελευταίο αντίο μετά την παγκόσμια περιοδεία-μαμούθ στην οποία θα εμπλέκονται ως και το 2013. Με τη σκέψη όμως σε κάποια παλιά τους τραγούδια που ομολογώ πως λατρεύω, τηλεφώνησα στον Klaus Meine για να μου πει εκείνος από πρώτο χέρι για όλα αυτά –και όχι μόνο. Πολύ πρόθυμα και με ειλικρίνεια την οποία εκτίμησα μου είπε και πολλά άλλα ακόμα: για τη σχέση τους με τον Dieter Dierks, για το γιατί ήταν αυτοί που έγραψαν το “Wind Of Change”, ακόμα και για εκείνο το ξεχασμένο γερμανόφωνο single που έβγαλαν κάποτε με το ψευδώνυμο Hunters...

Αναδημοσίευση (από τον Νοέμβριο του 2011) με αφορμή τα 25 χρόνια Avopolis

 

Καλησπέρα Κλάους! Πώς και σε βρίσκω στη Γερμανία; Περνάτε κάποιες μέρες στην πατρίδα;

Καλησπέρα! Ναι, ήρθαμε να προετοιμαστούμε για τις επόμενες υποχρεώσεις της παγκόσμιας περιοδείας, που μας ξαναβρίσκουν εδώ στην Ευρώπη. Αλλά όσες μέρες ξεκούρασης είχαμε, τελειώσανε. Φεύγουμε για Γενεύη, έπειτα πάμε στο Λονδίνο να παραλάβουμε ένα τιμητικό βραβείο από το περιοδικό Classic Rock και μετά μας περιμένει η Λισσαβόνα και η Γαλλία.

Και μέσα σε όλα αυτά, βρήκατε χρόνο και για μια δισκογραφική επιστροφή. Όχι όμως comeback, αλλά...Comeblack! Υπάρχει μια αυτο-παρωδία εδώ, έτσι δεν είναι;

Ακριβώς! Ξέρεις, όταν τελικά αποφασίσαμε να γίνει αυτό το άλμπουμ, άρχισε ένα ασταμάτητο παιχνίδι με τις λέξεις για να βρούμε τον κατάλληλο τίτλο. Για αρκετό καιρό λέγαμε να το πούμε Diamonds And Pearls, καθώς σκεφτόμασταν με όρους βινυλίου: πώς στις παλιές μέρες θα έβαζες τις επανηχογραφήσεις στη μία πλευρά και τις διασκευές στην άλλη; Κάπως έτσι. Μέχρι που θυμηθήκαμε ότι έτσι λεγόταν ένα άλμπουμ του Prince στα 1990s, οπότε έπρεπε να βρούμε κάτι άλλο. Τότε μου ήρθε το Comeblack, ακριβώς σαν μια ειρωνική άποψη πάνω στο comeback. Και άρεσε τόσο στους υπόλοιπους της μπάντας, όσο και σε άτομα εκτός. Όλοι το έβρισκαν κουλ!

25_scorpions

Πάντως πολλοί είχαμε μείνει με την εντύπωση πως δεν θα κάνατε άλλον δίσκο...

Θέλω να είμαι ειλικρινής, η κινητήριος δύναμη πίσω από το Comeblack είναι η δισκογραφική μας εταιρεία. Εμείς είχαμε αποφασίσει ότι το Sting In The Tail θα ήταν το τελευταίο μας άλμπουμ, αλλά η Sony πίστευε ότι, όσο βρισκόμασταν στον δρόμο και περιοδεύαμε, δεν υπήρχε λόγος να μη γίνει κάποιος ακόμα δίσκος. Δεν μας πίεσαν βέβαια ποτέ και για τίποτα. Αλλά ξέρεις, όταν η εταιρεία στην οποία ανήκεις για τόσα χρόνια και σε έχει τόσο στηρίξει πιστεύει ακόμα τόσο πολύ στη δισκογραφική σου δυναμική, το βλέπεις ως κομπλιμέντο.

Ας πιάσουμε το ένα σκέλος του άλμπουμ: δεν είναι λίγο επικίνδυνο να ξαναηχογραφήσετε μερικά από τα πιο επιτυχημένα σας τραγούδια; Δεν προκύπτει αυτόματα μια σύγκριση του χθες με το σήμερα;

Με αυτές τις ηχογραφήσεις δεν θέλουμε να υποκαταστήσουμε τίποτα από το παρελθόν. Αγαπάμε αυτά τα τραγούδια όπως τα ηχογραφήσαμε τότε και αισθανόμαστε ότι είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένα με το χρονικό σημείο στο οποίο γράφτηκαν, ώστε τίποτα δεν μπορεί να τα υποκαταστήσει. Θέλαμε απλά να κάνουμε ένα δώρο στη νεότερη γενιά των οπαδών μας, όσα παιδιά είναι σήμερα 15-16 χρονών και μας ανακαλύπτουν και μας τιμούν με την παρουσία τους στις συναυλίες μας –είναι ίσως το πιο συγκινητικό πράγμα για εμάς αυτό. Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι θα καλοδέχονταν αυτές τις παλιές επιτυχίες μας με έναν ήχο πιο κοντά στη δική τους γενιά και στις τεχνολογικές δυνατότητες του 21ου αιώνα.

25_scorpions2Και ως προς το άλλο σκέλος, πώς επιλέξατε τις διασκευές; Είναι κάποιου είδους φόρος τιμής στις εγγλέζικες μπάντες που σας ενέπνευσαν;

Είναι ακριβώς αυτό και χαίρομαι που γίνεται τόσο αντιληπτό. Λείπουν βέβαια οι Who, όμως μιας και πριν χρόνια είχαμε διασκευάσει το “Can’t Explain” είπαμε να τους αφήσουμε εκτός λίστας. Για εμάς αυτές οι μπάντες –οι Beatles, οι Kinks, οι Rolling Stones και οι Small Faces– αποτελούν αληθινούς θρύλους. Μας ενέπνευσαν, μας έδωσαν δύναμη να δοκιμάσουμε να πραγματοποιήσουμε τα δικά μας όνειρα. Για το “Ruby Tuesday” βέβαια τρόμαξαν να με πείσουν οι υπόλοιποι να το κάνουμε... Γιατί είχα ετοιμάσει ένα demo με το “Across The Universe” και λέει τότε ο Matthias «αν κάνουμε ένα τραγούδι Beatles, οφείλουμε να κάνουμε κι ένα των Stones». Και πώς θα τραγουδούσα εγώ κάτι που έχει πει ο Mick Jagger;! Δεν ήθελα καν να το φανταστώ. Αλλά όλα τελικά πήγαν μια χαρά.

Σε θυμάμαι να λες σε μια συνέντευξη το 2005 ότι «δεν προσπαθήσαμε ποτέ να είμαστε μια γερμανική μπάντα. Φυσικά και είμαστε Γερμανοί, αλλά όχι στη μουσική μας». Πώς λοιπόν βρεθήκατε το 1975 με το single Fuchs Geh’ Voran, κάτω από το ψευδώνυμο Hunters;

Τότε θα δουλεύαμε για πρώτη φορά με τον Dieter Derks ως παραγωγό. Και η εταιρεία παραγωγής του ήθελε να μας τεστάρει. Μας ζήτησαν λοιπόν να κάνουμε κάτι στα γερμανικά κι εμείς κάναμε αυτές τις διασκευές, βάζοντας γερμανικούς στίχους. Δεν προοριζόταν να κυκλοφορήσει και όταν τελικά είπαν να γίνει ένα single ήταν σαφές ότι δεν θα έβγαινε με το όνομά μας. Κάτι τέτοιο μας απάλλαξε από κάθε άγχος, όπως καταλαβαίνεις.

Αλήθεια, πώς και στο Comeblack απουσιάζει κάθε αναφορά σε εκείνα σας τα χρόνια, της δεκαετίας του 1970; Έχετε κάμποσα ωραία τραγούδια και σε εκείνους τους δίσκους...

Μα, αυτό θα είναι το επόμενο πρότζεκτ! (γελάει). Αστειεύομαι, αν και ποτέ δεν ξέρεις τώρα που πήραμε φόρα. Το ξέρω ότι ειδικά εσείς οι Έλληνες αγαπάτε πολύ εκείνα τα τραγούδια. Κι εμείς τα αγαπάμε. Αλλά αν πιάναμε και κάτι τόσο παλιό, δεν θα μιλάγαμε πια απλά για αλλαγές στον ήχο, θα έμπαιναν στη μέση και ζητήματα περφόρμανς. Δεν ξέρω, δεν αποκλείω ότι ίσως δοκιμάσουμε να ξαναηχογραφήσουμε και κάποια τραγούδια από τα 1970s...

25_scorpions3Με τον Dieter αλήθεια ήρθατε τελικά σε κάποια διαφωνία όταν φτιάχνατε το Crazy World; Τι έγινε και σταμάτησε η συνεργασία σας;

Δεν αφορούσε στο Crazy Word, αυτό είχε αποφασιστεί να γίνει με τον Keith Olsen ως παραγωγό. Ξέρεις, όταν υπογράψαμε τα πρώτα μας συμβόλαια, για μας ήταν ο κόσμος όλος. Ήταν μεγάλο πράγμα τότε να αποκτήσεις συμβόλαιο, να υπάρχει μια εταιρεία που θα βγάζει τους δίσκους σου. Κι έτσι ποτέ δεν κοιτάζαμε λογιστικά, λεπτομέρειες και τέτοια πράγματα –και τελικά το πληρώσαμε, ειδικά όσον αφορά στις συμφωνίες σχετικά με το publishing των τραγουδιών μας, οι οποίες επί χρόνια υπήρξαν πολύ κακές. Δεν λέω ότι δεν μάθαμε πολλά και πολύτιμα πράγματα δουλεύοντας με τον Dieter, από την άλλη όμως κι εκείνος έγινε διάσημος χάρη σε μας –ήμασταν μακράν ό,τι πιο επιτυχημένο είχε στο ενεργητικό του. Έφτασε λοιπόν μια στιγμή στον χρόνο όταν πια δεν μπορούσαμε άλλο. Είχαμε την ανάγκη να σπάσουμε τη φόρμουλα με την οποία δουλεύαμε επί τόσα χρόνια. Να δουλέψουμε σε άλλα στούντιο, να ακούσουμε κι άλλους ανθρώπους, να τους αφήσουμε να μας εμπνεύσουν, να δοκιμάσουμε μια διαφορετική προσέγγιση... Αυτό χάλασε τη σχέση μας με τον Dieter. Αργότερα πάντως ξαναβρεθήκαμε και ξαναδουλέψαμε μαζί και η πόρτα μας παρέμεινε ανοιχτή ως και το Sting In The Tail.

Ξανακούγοντας το “Wind Of Change”, τι ήταν αυτό που έδεσε εσάς συγκεκριμένα με εκείνα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα; Ήσασταν πιο έτοιμοι από άλλους ροκ καλλιτέχνες της γενιάς σας να υποδεχτείτε έναν κόσμο που άλλαζε;

Όχι, δεν το πιστεύω αυτό. Θα σου εξηγήσω τι νομίζω ότι συνέβη. Ως Γερμανοί, ζήσαμε σε μια διαιρεμένη χώρα, με ένα βαθύ τραύμα: η διάσταση Δύσης και Ανατολής και ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν ένα θεωρητικό σχήμα για το οποίο διαβάζαμε στις εφημερίδες, μα μια πραγματικότητα –την προσωποποιούσε για όλους μας το Τοίχος του Βερολίνου. Όταν πήγαμε λοιπόν στη Ρωσία για πρώτη φορά, αισθανόμασταν πως όλα όσα βλέπαμε στις ταινίες Τζέιμς Μποντ μπορεί και να ίσχυαν, καθώς είχαμε την KGB να μας ακολουθεί παντού –καταλάβαμε ότι ο κόσμος θα άλλαζε αργότερα, αφού γνωρίσαμε τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Αυτό που άλλαξε τα πάντα για μας, ήταν η υποδοχή του κόσμου. Ζήσαμε στη Ρωσία τη δική μας εκδοχή της Beatlemania, μας λάτρευαν. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, αλλά εμείς δεν ήμασταν Άγγλοι ή Αμερικάνοι: είχαμε πολεμήσει ενάντια στους Ρώσους, είχαμε συγγενείς που είχαν σκοτωθεί στο Στάλινγκραντ. Θεωρητικά, ένα τραγούδι σαν το “Wind Of Change” θα μπορούσαν λοιπόν να το είχαν κάλλιστα γράψει οι Bon Jovi ή ο Ozzy, με τους οποίους παίξαμε μαζί στη Μόσχα το 1989. Όμως εκείνοι, ως Αμερικάνοι, δεν βίωσαν αυτό το βαθύ συναισθηματικό πράγμα που συνεπήρε εμάς. Για μας, εκείνη η λατρεία αποτέλεσε μια δήλωση ελπίδας. Κι έγραψα το “Wind Of Change” ακριβώς ως ένα τραγούδι ελπίδας. 

25_scorpions4
 
Αφήνοντας στην άκρη το “Wind Of Change”, γιατί το τραγούδι-υπογραφή σας είναι τελικά το “Rock You Like A Hurricane” και όχι το “No One Like You”;

(Γελάει) Το έχω σκεφτεί το γιατί... Το “No One Like You” είναι ας πούμε πιο ποπ. Όχι ρυθμικά ή συνθετικά, δεν εννοώ αυτό: είναι ένα τραγούδι αγάπης, η «ψυχή» του είναι ερωτική. Ενώ το “Rock You Like A Hurricane” έχει να κάνει με το σεξ. Έχει λοιπόν μια διαφορετική δυναμική στην κορύφωσή του, ένα πιο άγριο και ενστικτώδες πράγμα.

Θα σας ξαναδούμε στην Ελλάδα πριν το οριστικό σας αντίο;

Θέλω να πιστεύω πως ναι... Έχουμε μια πολύ στενή σχέση με σας τους Έλληνες. Παρόλο που δεν υπάρχουν αποφασισμένα σχέδια και ημερομηνίες, ίσως μας ξαναδείτε κάποια στιγμή μέσα στο 2012. Η περιοδεία μας άλλωστε έχει πολύ δρόμο ακόμα κι εμείς δεν έχουμε πάψει να το διασκεδάζουμε. Θα χαρούμε ιδιαίτερα λοιπόν αν μπορέσουμε να έρθουμε και πάλι στην Ελλάδα.  


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Tο mix που κατέρριψε τα μουσικά στεγανά και καθόρισε τον τρόπο που ακούν (και χορεύουν) οι ...

Ένας αποχαιρετισμός σε έναν επιδραστικό και παραγνωρισμένο κιθαρίστα του βρετανικού rock, που

 Λίγο πριν τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς  ο Βαγγέλης Κυριακάκης γυρνάει πίσω στις

FEATURED TODAY

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο ακούει και προτείνει μουσική, εμπνευσμένος από τις ομάδες του ομίλου του Θανάτου.

Η Ναταλία Πετρίτη σχολιάζει την ολοκαίνουρια αυτοβιογραφική ταινία του Steven Spielberg, λίγο διάστημα προτού αυτή σαλπάρει για τα φετινά Oscar

Κι όμως, το outsider του Disney+ κατάφερε να δόσει νέα πνοή στο Star Wars franchise, επαναπροσδιορίζοντας το ίδιο το σύμπαν στο οποίο διαδραματίζεται. Μία από τις καλύτερες σειρές του 2022.

Top