Ο Andy Stott ανακοίνωσε τον ερχομό του Late Loop, πρώτο studio album του μετά το Never the Right Time του 2021. Ο νέος δίσκος περιλαμβάνει οκτώ τραγούδια και θα κυκλοφορήσει στις 30 Οκτωβρίου από τη Modern Love, τη δισκογραφική εταιρεία με την οποία είναι συνδεδεμένο σχεδόν ολόκληρο το έργο του.
Για έναν παραγωγό που έχτισε τη φήμη του πάνω στις πυκνές χαμηλές συχνότητες και στη βαθιά ατμόσφαιρα των ηχογραφήσεών του, η προσέγγιση που ανακοίνωσε σε σχέση με το νέο album ακούγεται απρόσμενη, σχεδόν σαν αυτο-σαμποτάζ. Ο Stott αποφάσισε να δημιουργήσει τον δίσκο χωρίς basslines, χωρίς reverb και χωρίς κανένα άλλο εφέ, με μοναδική εξαίρεση ένα delay unit. Οι περιορισμοί δεν επιλέχθηκαν ως τεχνικό τέχνασμα, αλλά ως τρόπος επανεκκίνησης της δημιουργικής διαδικασίας του. Το υλικό πέρασε αρχικά από τη μορφή ενός πειραματικού drone album και έφτασε, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της κυκλοφορίας, να θυμίζει κάτι σαν “brass band musique concrète”. Τελικά, όμως, ο Stott αποφάσισε ότι ήθελε να γράψει έναν δίσκο με ολοκληρωμένα τραγούδια, και όχι απλώς οκτώ ηχητικά τοπία.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη μετατόπιση έχουν οι φωνές. Σε καθένα από τα κομμάτια ακούγεται είτε η Alison Skidmore, παλιά συνεργάτιδα του Stott, είτε η Elaine Howley, με την οποία δουλεύει για πρώτη φορά. Η Skidmore έχει συνδεθεί με ορισμένες από τις σημαντικότερες στιγμές της δισκογραφίας του, ανάμεσά τους και το Faith in Strangers του 2014.
Πρώτο δείγμα από το Late Loop είναι το “Something in Mind”, με την Elaine Howley στα φωνητικά. Το κομμάτι ακούμε ομιχλώδεις trip-hop και downtempo υφές (ένα έντονο throwback vibe στα late 90s), και είναι ίσως μία πρώτη ένδειξη ότι το δημιουργικό πείραμα του Stott πέτυχε τον στόχο του. Το συνοδευτικό video έχει σκηνοθετήσει η Kitty Handley.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο Stott έχει αναδειχθεί σε μία από τις πιο ιδιαίτερες μορφές της βρετανικής ηλεκτρονικής μουσικής. Κυκλοφορίες όπως τα Passed Me By και We Stay Together του 2011 διέλυσαν και επανασυναρμολόγησαν τη λογική του dub techno, επιβραδύνοντας τον ρυθμό και φορτώνοντάς τον με reverb και industrial βάρος.
Με τα albums Luxury Problems (2012) και Faith in Strangers (2014), ο ήχος του άνοιξε προς τα φωνητικά, το post-punk και μια πιο σκοτεινή, ανοίκεια electropop. Στο Too Many Voices (2016) πέρασαν στο προσκήνιο περισσότερο μελωδικές και φωτεινές αποχρώσεις, ενώ το Never the Right Time (2021) διατήρησε τη συναισθηματική ένταση της μουσικής του
Η πενταετής απουσία του από τα albums δεν υπήρξε απολύτως σιωπηλή. Το 2022 κυκλοφόρησε για περιορισμένο διάστημα το The Slow Ribbon, μια κασέτα διάρκειας περίπου 40 λεπτών με ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις, τα έσοδα της οποίας διατέθηκαν για ανθρωπιστική βοήθεια στην Ουκρανία.
Eν αναμονή, λοιπόν.
