Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν μέσα από μια εποχή. Αλλά, υπάρχουν κι εκείνοι που, με κάποιον τρόπο, γίνονται κομμάτι της. Άνθρωποι που δεν χρειάζεται να τους εξηγήσεις την Αθήνα μιας άλλης νύχτας, γιατί την έχουν ζήσει από μέσα. Μέσα σε clubs, σε μικρά bars, σε σκοτεινά δωμάτια γεμάτα μουσική, σε ξημερώματα που δεν ήξερες ακριβώς πότε ξεκίνησαν και πότε τελείωσαν. Και κυρίως, μέσα από τους ανθρώπους που συνάντησαν εκεί, πολλές φορές χωρίς να γνωρίζουν ότι μια τυχαία νύχτα θα έμενε τελικά για πάντα στη μνήμη τους.
Ο Γιώργος Φακίνος είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Έχει περάσει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του πίσω από τα decks, αλλά η ιστορία του δεν χωράει εύκολα στον τίτλο «DJ». Γιατί μαζί με τη μουσική ήρθαν οι χώροι, οι παρέες, οι διαφορετικές φυλές της αθηναϊκής νύχτας, η goth και η alternative κουλτούρα, οι άνθρωποι που έψαχναν κάπου να ανήκουν και εκείνοι που απλώς ήθελαν, για λίγες ώρες, να ξεχάσουν ποιοι ήταν έξω από την πόρτα.
Κι ίσως αυτό που με συγκινεί περισσότερο στην ιστορία του είναι πως, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, εκείνο το παιδί που άκουγε μουσική στο εφηβικό του δωμάτιο δεν έφυγε ποτέ. Παραμένει εκεί, ανάμεσα στους δίσκους και στις αμέτρητες ώρες ακρόασης, στην ανάγκη να ανακαλύπτει κάτι καινούργιο και, κυρίως, στην ανάγκη να το μοιράζεται με άλλους ανθρώπους. Γιατί μπορεί να αλλάζουν οι εποχές, τα clubs, οι τρόποι που ακούμε μουσική και ολόκληρη η πόλη γύρω μας, αλλά η ανάγκη να βρεις ένα τραγούδι που θα σε αγγίξει και έναν χώρο όπου θα μπορέσεις να το ζήσεις μαζί με άλλους, παραμένει.
Κάποτε υπήρχαν περισσότερες τέτοιες πόρτες στην Αθήνα. Πόρτες που όταν τις περνούσες δεν ήξερες πάντα τι θα βρεις από την άλλη πλευρά. Μπορεί να ανακάλυπτες μια μουσική που δεν είχες ακούσει ποτέ, έναν άνθρωπο που θα γινόταν φίλος σου, έναν έρωτα, μια παρέα ή απλώς μια νύχτα που θα θυμόσουν χρόνια μετά. Ίσως τελικά αυτό να ήταν πάντα το πιο σημαντικό πράγμα στη νυχτερινή ζωή: όχι το πόσο γεμάτο ήταν ένα club, αλλά αν κάποιος βγήκε από εκεί λίγο διαφορετικός απ’ ό,τι μπήκε.
Και ο Γιώργος Φακίνος μοιάζει να μετρά τη δική του διαδρομή κάπως έτσι. Όχι μόνο σε χρόνια, clubs και μουσικές, αλλά στους ανθρώπους που συνάντησε και σε εκείνες τις λίγες ώρες που κατάφερε να κάνει κάποιον να ξεχάσει την καθημερινότητά του. Γιατί, όπως λέει και ο ίδιος, η ευχή του πριν από κάθε βράδυ παραμένει απλή: να γίνει εκείνη η νύχτα αξιομνημόνευτη για κάποιον.
Ίσως γι’ αυτό και η παρουσία του παραμένει τόσο σημαντική για όσους έζησαν, αλλά και για όσους συνεχίζουν να ανακαλύπτουν, τη νυχτερινή ζωή της Αθήνας μέσα από τη μουσική. Και ίσως γι’ αυτό να είναι ένα από τα κατάλληλα άτομα για να βρεθεί πίσω από τα decks στο μεγάλο πάρτι για τα 30 χρόνια του Avopolis, που θα πραγματοποιηθεί στο Plex στον Κεραμεικό. Ο Γιώργος Φακίνος θα είναι ένας από τους καλεσμένους DJs της βραδιάς, φέρνοντας μαζί του όχι μόνο δίσκους και τραγούδια, αλλά και ένα μικρό κομμάτι από την ιστορία μιας πόλης που έμαθε να ξενυχτά με τη μουσική ως κοινή της γλώσσα.
- Πριν υπάρξει ο Γιώργος Φακίνος που γνωρίζουμε σήμερα, υπήρχε ένα παιδί που άκουγε μουσική. Θυμάσαι την πρώτη φορά που κατάλαβες ότι η μουσική δεν θα ήταν απλώς κάτι που αγαπάς, αλλά κάτι γύρω από το οποίο θα χτίσεις τη ζωή σου;
Σε διαβεβαιώνω πως αυτό το παιδί υπάρχει ακόμα και δεν χάθηκε στην πορεία. Όπως άκουγα μουσική τα απογεύματα στο εφηβικό μου δωμάτιο από το Dual πικαπ των γονιών μου, το ίδιο κάνω και τώρα, κάθε απόγευμα, για τουλάχιστον 3 ώρες, σαν μία άτυπη ιεροτελεστία που μου δίνει απεριόριστη ευχαρίστηση, ενω ταυτόχρονα προετοιμάζω τα επόμενα DJ sets μου. Απλώς, τώρα, ακούω από το high fidelity σύστημα που έχτισα μέσα στα χρόνια, με υπομονή και θυσίες, νιώθοντας πως οι μουσικοί παίζουν για μένα στο σαλόνι μου. Αλλά για να απαντήσω στην ερώτηση σου, η πρώτη φορά που κατάλαβα πως η μουσική ήταν κάτι που θα χτίσω την ζωή μου ήταν σε ένα από εκείνα τα απογεύματα, έφηβος, ακούγοντας μουσική και λέγοντας στον εαυτό μου «αυτό που ακούω τώρα θέλω να το μοιραστώ με κόσμο, να είμαι εγώ το μέσο στο να παρουσιάζω καινούρια μουσική και να έχω όλες τις αντιδράσεις μπροστά μου».
- Αν γυρίσεις πίσω στον νεαρό Γιώργο που ξεκινούσε, τι πιστεύεις ότι είχε ήδη μέσα του και τον οδήγησε τελικά εκεί;
Η στιγμή που κοιτούσα έξω από το παράθυρο, βλέποντας μια πόλη στην οποία δεν συνέβαινε τίποτα (ή συνέβαιναν ελάχιστα που να με αφορούν) πιστεύοντας πως άξιζε να προσπαθήσω να προσφέρω κάτι μέσω της μουσικής, όποιος και αν ήταν αυτός ο τρόπος.
- Υπάρχει κάποιος δίσκος, κάποιο τραγούδι ή κάποια βραδιά που, αν δεν είχαν συμβεί, ίσως να είχε πάρει τελείως διαφορετικό δρόμο η ζωή σου;
Το Synchronicity των Police το 1983 σε κασέτα, σε ηλικία 12 χρονών. Το "No One Like You" των Scorpions στο ραδιόφωνο πάλι, εκεί, την ίδια χρονιά. Oι Eurythmics και όλη η pop που άκουγα ταυτόχρονα. Οι πρώτες βόλτες στα δισκάδικα. Οι συλλογές που αγόραζα για να ανακαλύψω μουσική. To "Between The Wheels" των Rush σε μια συλλογή το 1984 πιστεύοντας πως ήταν άλλη μία πολύ ωραία new wave μπάντα. Η πρώτη φορά που έπαιξα DJ για τους συμμαθητές μου σε έναν σχολικό χορό και ανακάλυψα πως είναι να εισπράττεις feedback έστω και σε ένα πολύ άγουρο ακόμα επίπεδο. H πρώτη μου συναυλία (Saxon, 1986, Ριζούπολη). To κιθαριστικό ριφ του "Beyond The Pale" των Mission. Παρ' ολα αυτά, δύσκολα η ζωή μου θα είχε πάρει διαφορετικό δρόμο από αυτόν της μουσικής. Ένιωθα πως για αυτό ήμουν προορισμένος και πως δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο στην ζωή μου από αυτό που είχα επιλέξει ήδη τότε, ακόμα πηγαίνοντας σχολείο.
- Πότε κατάλαβες ότι δεν σε ενδιέφερε απλώς να παίζεις μουσική, αλλά να δημιουργείς έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από αυτήν;
Την πρώτη φορά που έπαιξα, σε εκείνο τον σχολικό χορό που σου έλεγα πιο πριν, με τον κόσμο να χορεύει μπροστά μου εκστασιασμένος ή να αδειάζει το dancefloor με μια κακή μου επιλογή, μάθημα όμως, ώστε να προσπαθήσω να γίνω καλύτερος.
- Αν σου έλεγα «Αθήνα, δεκαετία του ’90» και σου ζητούσα να μη μου πεις ονόματα μαγαζιών αλλά μία εικόνα, έναν ήχο ή ένα πρόσωπο, τι θα μου έδινες;
Αμέτρητα κορμιά να χορεύουν χωρίς να κρατάνε κινητό, παίζοντας μουσική για αυτούς και για εμένα, ενώ ταυτόχρονα κοιταζόμαστε.
- Υπάρχει ένα βράδυ από εκείνη την Αθήνα που θα ήθελες να ξαναζήσεις ακριβώς όπως ήταν, χωρίς να αλλάξεις τίποτα;
Ευτυχώς είναι παραπάνω από ένα, αλλά επειδή δεν είμαι μεγάλος οπαδός της νοσταλγίας, προσπαθώ να δημιουργώ εξίσου ωραίες νύχτες και στα τωρινά μου sets.
- Η Goth κουλτούρα ήταν ποτέ για σένα απλώς μουσική; Ή ήταν ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο, να ντύνεσαι, να ερωτεύεσαι, να διασκεδάζεις, να υπάρχεις;
H Goth κουλτούρα έτσι κι αλλιώς πάει παρέα με την βαθιά γνώση της ίδιας της μουσικής (όχι για όλους βέβαια), με το να φροντίζεις την εικόνα σου ταυτόχρονα, αλλά και να βουτάς βαθιά στην λογοτεχνία, το σινεμά και τις τέχνες. Έβγαινες έτσι ντυμένος και από το πουθενά γνώριζες καινούριο κόσμο που ήταν σαν και εσένα, που πάνω κάτω ήσασταν στο ίδιο μήκος κύματος. Θα έλεγε κανείς πως ξεκίνησε σαν μια μυστική κοινωνία, μέχρι που δεν ήταν πια και τόσο μυστική. Και ακριβώς επειδή η ευρύτερη Goth μουσική είναι τόσο συναισθηματική, η πλειοψηφία της σκηνής ήταν και είναι ευαίσθητα παιδιά με ανησυχίες. Ταυτόχρονα βέβαια, λόγω αυτού του υπερσυναισθηματισμού υπήρχε δυστυχώς (και υπάρχει) μια μερίδα προβληματικών ατόμων.
- Υπάρχει μια αντίληψη ότι η Goth κουλτούρα είναι "σκοτεινή". Εσύ, έχοντας ζήσει τόσα χρόνια μέσα της, τη θεωρείς τελικά σκοτεινή ή απελευθερωτική;
Είναι και τα 2 μαζί θα έλεγα . Περισσότερο έντονη ως μέσο έκφρασης στο σχετικά κοντινό παρελθόν, περισσότερο επιδερμική σήμερα.
- Για πολλούς ανθρώπους ένα goth club ήταν ίσως το πρώτο μέρος όπου ένιωσαν ότι μπορούν να είναι ακριβώς όπως θέλουν. Πόσο σημαντικό πιστεύεις ότι είναι ένα club να σου δίνει αυτή την αίσθηση ασφάλειας και ελευθερίας;
Πολύ σωστό είναι αυτό. Παίζω επαγγελματικά 33 χρόνια non-stop και οι ιστορίες που μου έχουν εμπιστευθει οι θαμώνες όλα αυτα τα χρόνια είναι πραγματικα συγκλονιστικές , απίστευτες , αλλα και δυστυχώς αληθινές. Στο τι έχουν βιώσει στο σπίτι και στην ζωή τους γενικότερα , περιμένοντας όλη την εβδομάδα να έρθει η Παρασκευή και το Σάββατο. Αυτό το αίσθημα ασφάλειας και ελευθερίας είναι το πλέον βασικό σε ένα club. Και ενώ υπάρχουν χώροι σήμερα που παρέχουν φυσικά αυτην την ασφάλεια και την ελευθερία, δεν υπάρχουν τα αντίστοιχα clubs -τουλάχιστον με την έννοια που αντιλαμβάνομαι εγώ τα clubs- που θα σε κάνουν να έχεις αυτό το bonding, αυτό το δυνατό "δέσιμο" με τον χώρο και τους ανθρώπους.
- Πόσο σημαντικό ήταν και παραμένει το «ανήκω κάπου» σε μια τέτοια σκηνή;
Παρά πολύ. Κυρίως μουσικό-ιδεολογικά. Το μεγάλο ερώτημα είναι, υπάρχει η διάθεση να ανήκει κάποιος, κάπου τώρα όταν σχεδόν όλα έχουν γίνει μια άνοστη σούπα;
- Υπήρχε ποτέ πραγματικά ένα dress code για να ανήκεις στη goth σκηνή ή αυτό ήταν περισσότερο ένας μύθος που δημιούργησαν οι απ’ έξω;
Μιλώντας πάντως για τα clubs που έχω παίξει εγώ ή για τα 11 χρόνια Second Skin , κανείς δεν έφαγε ποτέ πόρτα επειδή δεν φορούσε μαύρα, PVC ή latex. Υπήρχαν περίοδοι που η πλειοψηφία του κόσμου ήταν dressed up και άρα έβαζε σε διαδικασία και τους υπόλοιπους να έρθουν ανάλογα ντυμένοι την επόμενη φορά και χρονικές περίοδοι που αυτοί που είχαν το image ήταν η μειοψηφία. Τώρα μόνο η Gen Z το κρατάει ζωντανό, δείχνει διάθεση να σκεφτεί τρόπους για outfits, να βγει έτσι έξω και πραγματικά το χαίρομαι.
- Το Second Skin για αρκετούς ανθρώπους δεν ήταν απλώς ένα club. Τι ήταν για σένα;
Αυτό μας φέρνει σε αυτα που με ρώτησες και πριν. Ήταν ένα καταφύγιο για πολλούς και ταυτόχρονα τρόπος έκφρασης. Αν θυμάσαι το motto του Second Skin (υπήρχε και σε led πινακίδα μεσα στο Second Skin) ήταν το "Disappear Here". Άφηνες δηλαδή έξω από την πόρτα ό,τι μπορει να σε απασχολούσε και να σε έκαιγε μέσα σου και "εξαφανιζόσουν", χανόσουν χορεύοντας. Για μένα, ήταν απλά η φυσική μου εξέλιξη μετά το Underworld και το εγχείρημά μου να προσφέρω κάτι που δεν υπήρχε στην πόλη μέχρι τότε.
- Όταν έκλεισε, τι ένιωσες ότι έκλεισε μαζί του; Ένας χώρος ή μια ολόκληρη εποχή;
To Second Skin έκλεισε γιατί τα τελευταία του 2 χρόνια μόνο έχανα λεφτά. Ήταν μία συνειδητή απόφαση που είχα πάρει πολλούς μήνες πριν το ανακοινώσω δημόσια. Αυτό είναι το ψυχρό, στυγνό οικονομικό κομμάτι και δεν γινόταν πια άλλο να συνεχίσω έτσι. Τότε, όταν το έκλεισα ένιωσα ανακουφισμένος. Σύμφωνα πάντως με λόγια άλλων και όχι δικά μου, το Second Skin ήταν το τελευταίο πραγματικό alternative club της Αθήνας, όπως τα ξέραμε και τα θυμόμασταν. Δεν σου κρύβω πάντως πως μου λείπει να έχω πάλι το δικό μου club. Όχι προφανώς μια αναβίωση του Second Skin , αυτό δεν με ενδιαφέρει καθόλου.
- Υπήρχε κάτι που μπορούσε να συμβεί στο Second Skin και δεν θα μπορούσε να συμβεί πουθενά αλλού στην Αθήνα;
Ευτυχώς τα κάτι συνέβαιναν πολύ συχνά. Τις ιστορίες τις ξέρουν αυτοί που τις έζησαν και είναι τυχεροί που ήταν εκεί. Τυχερός και εγώ ακόμα σήμερα φυσικά, που έχω καινούριες ιστορίες να βιώνω και να τις διηγούμαι μετά στους έμπιστους.
- Πόσο δύσκολο ήταν να δημιουργήσεις έναν χώρο που δεν ακολουθούσε αυτό που «πουλάει» η πόλη, αλλά προσπαθούσε να φτιάξει τη δική του πραγματικότητα;
Όχι τόσο δύσκολο όσο φαντάζει σήμερα που έχουν προστεθεί και ένα σωρό αρνητικοί παράγοντες που τότε δεν υπήρχαν καν ως εμπόδια ή πιθανά προβλήματα. Σίγουρα ποτέ δεν ήμουν mainstream, αλλά σε alternative επίπεδο, τότε, το περιβαλλον ήταν πολύ πιο φιλικό, ακριβώς επειδή οι μουσικές φυλές ήταν συσπειρωμένες (παρά τις διαφορές τους) και φυσικά υπήρχε clubbing κουλτούρα που σήμερα, από συγκεκριμένες ηλικίες και κάτω δεν υφίσταται καν.
- Το Second Skin φιλοξένησε μουσική, fetish, BDSM, burlesque, freakshows και ανθρώπους που ίσως δεν ένιωθαν ότι χωρούν εύκολα στους συμβατικούς χώρους διασκέδασης. Πιστεύεις ότι η νυχτερινή ζωή πρέπει να έχει και αυτή την ευθύνη; Να δίνει χώρο σε ανθρώπους που δεν βρίσκουν χώρο αλλού;
100%. Παρόλα αυτά ο καθένας πια πάει περιχαρακωμένα εκεί που έχει επιλέξει ανάλογα με το κοινωνικό του bubble ή όπου γίνεται φάση για ένα βράδυ χωρίς να τους νοιάζει ιδιαίτερα η ποιότητα.
- Γιατί πιστεύεις ότι κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται τη νύχτα περισσότερο από άλλους;
Γιατί έτσι έχουν μάθει δεκαετίες τώρα. Γιατί είναι η ανάσα που αναπνέουμε. Για την διατήρηση του αναλογικού ερωτισμού.
- Υπάρχουν άνθρωποι που πήγαιναν στα clubs σου όχι μόνο για να ακούσουν μουσική, αλλά για να μπορέσουν για λίγες ώρες να είναι ο εαυτός τους. Το ένιωθες αυτό όταν ήσουν πίσω από τα decks;
Κάθε φορά. Αυτο αντιπροσωπευε και το "Disappear Here" που είπαμε και πιο νωρίς. Το Second Skin για παραδειγμα, αν και straight μαγαζί, είχε αρκετό Gay/Lesbian/Trans κοινό που ένιωθε άνετα εκεί και μην ξεχνάς πως ένα απο τα πιο πετυχημένα events που φιλοξενούσαμε για χρόνια , ήταν αυτό που έκαναν οι φίλες μου οι λεσβίες της ομάδας Strap On Unicorns. Και όλο αυτό, πολλά χρόνια πριν γίνει μόδα το hype του diversity και το «ας συμπεριλάβουμε κι ένα τέτοιο event μην μας πουνε και ομοφοβικούς».
- Σήμερα η διασκέδαση μοιάζει πολλές φορές πιο ομοιόμορφη. Έχουν χαθεί οι "φυλές" της Αθήνας ή απλώς έχουν αλλάξει μορφή;
Δυστυχώς έτσι είναι. Όταν δεν παίζω και τυχαίνει να βγω, τις περισσότερες φορές βαριέμαι την ζωή μου. Δεν φταίνε φυσικά οι φίλοι μου (ή μη) DJs. Αυτοί μια χαρά μουσική παίζουν. Είναι όλη η υπόλοιπη περιρρέουσα κλινική, αποστειρωμένη ατμοσφαιρα που με ξενερώνει . Ίσως επειδή ανηκω σε μια γενιά που μπορεί να συγκρίνει, έχει ζήσει τα πάντα, έχει ευτυχώς περάσει πολύ καλά στο κομμάτι του entertainment και κατά συνέπεια μου είναι πολύ δύσκολο να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο. Ωραία μαγαζιά υπάρχουν. Αλλά χωρίς ψυχή δυστυχώς, από ιδιοκτήτες που απλά είπαν «ας ανοίξουμε και εμείς ένα bar», χωρίς να έχουν αποτέλεσει ποτέ μέρος της νύχτας, ούτε καν ως θαμώνες. Από την άλλη, bars που δεν προσφέρουν ούτε τα minimum standards και λίγο πιο πέρα, listening bars που μόνο high end ήχο δεν ακούω, ενώ ταυτόχρονα οι μουσικές επιλογές είναι πιο αδιάφορες και από την αδιαφορία. Άσε επίσης αυτή την εμμονή να μπλέξει το ποτό με το φαγητό καταλήγοντας να μην είναι ούτε bar , ούτε εστιατόριο στο τέλος. Πρόσθεσε την μείωση του ερωτισμού και παιχνιδιού γενικότερα και έχεις ολοκληρωμένη την ζοφερή εικόνα. Γεμίσαμε queens και φοβισμένα αγοράκια. Επειδή με ρώτησες για τις μουσικές φυλές. Δεν έχουν χαθεί, έχουν συρρικνωθεί. Επίσης , όπως παρατηρούμε γενικότερα, η Gen Z γουστάρει soft clubbing (ή καθόλου clubbing επιλέγοντας να κάτσει έξω από το εκάστοτε bar στο πεζοδρόμιο για ώρες) σκοτώνοντας ακόμα περισσότερο την διασκεδαση, αντί να την τροφοδοτεί με την παρουσία της. Όχι όλοι φυσικά , αλλά μια μεγάλη μερίδα. Παρ' όλα αυτά, είμαι αισιόδοξος. Κάποια στιγμή, όλο αυτό πιστεύω πως θα γυρίσει τελικά, θα ανατραπεί, σαν μια φυσική εξέλιξη και αυτοί που πρέπει να βγουν μπροστά για αυτή την αλλαγή, θα βγουν μπροστά .
- Παλιά έπρεπε να ψάξεις ένα δισκάδικο, ένα περιοδικό, έναν DJ, έναν φίλο για να ανακαλύψεις μουσική. Σήμερα έχεις όλη τη μουσική του κόσμου σε ένα κινητό. Έγινε τελικά η μουσική πιο κοντινή ή πιο μακρινή;
Λατρεύω την τεχνολογία. Είχα iPod στα early 00s και ακόμα θυμάμαι σε ένα ταξίδι μου στο Λονδίνο το 2008, να μου παρουσιάζουν το Spotify για πρώτη φορά (αρχικά υπήρχε μόνο σε 5 χώρες και όχι στην Ελλάδα) και εγώ να λέω εκστασιασμένος «δηλαδή πληκτρολογείς όποια μπάντα θες και παίζει τα κομμάτια κατευθείαν;». Ήταν συγκλονιστικό ως ιδέα και σίγουρα μία είδους λύση στην τότε πειρατεία. Στην πορεία, το Tidal με κέρδισε λόγω ήχου και καλύτερων ποσοστών προς τους καλλιτέχνες. Η μουσική έγινε πιο κοντινή σίγουρα, αλλά όλη αυτή η υπερπληροφορία που έχεις στα χέρια σου δεν σε αφήνει να αφομοιώσεις τα albums όπως πριν την streaming era. Βέβαια όλα είναι θέμα επιλογών. Μπορείς να αγοράζεις βινύλια ή CD (αλλά να έχεις τον εξοπλισμό για να τα ακούσεις έστω αξιοπρεπώς) και συμπληρωματικά να έχεις streaming συνδρομή για να ανακαλύπτεις καινούρια μουσική ή να την ακούς από το streamer / network player στο σαλόνι σου.
- Πιστεύεις ότι το internet έκανε καλό στις μικρές μουσικές σκηνές ή τελικά τους πήρε ένα κομμάτι από το μυστήριο και την κοινότητά τους;
Δυστυχώς οι μουσικοί από εκεί που η μόνη τους δουλειά ήταν να δημιουργούν μουσική, να περιοδεύουν και να παρτάρουν πριν, μετά ή στο ενδιάμεσο, τώρα πρέπει να είναι και content creators. Αν δεν στο επιβάλλει η δισκογραφική σου εταιρεία θα στο επιβάλλει η ίδια η εποχή. Ανέβασε video από εδώ, ανεβασε reel απο εκεί, τα περισσότερα άχρηστα και ανούσια συνειδητοποιώντας βλέποντάς τα πως φτιαχτηκαν υπο πίεση, για να ταϊστεί η συνεχής ανάγκη του κόσμου για νεο video υλικό που θα ξεχαστεί φυσικά την επομενη ημερα. Και όχι αγαπημένε μου μουσικέ, δεν με ενδιαφέρει καθόλου να σε βλέπω να βγαζεις βόλτα τον σκύλο σου κάθε μέρα ή να παρακολουθώ 30 δευτερόλεπτα από το Kυριακιάτικο barbeque στον κήπο του σπιτιού σου, μόνο και μόνο για να φανείς πιο "ανθρώπινος".
- Τότε ένας DJ μπορούσε να σου ανοίξει μια πόρτα σε έναν ολόκληρο κόσμο. Τώρα τη θέση του έχει πάρει ο αλγόριθμος…
Εξακολουθώ να πιστεύω πως ένας (καλός) DJ ακόμα μπορεί να ανοίξει αυτή την πόρτα. Μας φέρνει όμως σε αυτά που λέγαμε πριν. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει θα πρέπει να υπάρχουν οι ανάλογοι χώροι και να επιστρέψει το αφιλτράριστο fun στο clubbing σε όλες του τις εκφάνσεις.
- Έχεις δει πολλές γενιές να περνούν μπροστά από τα decks σου. Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει περισσότερο στους νέους ανθρώπους που έρχονται σήμερα να χορέψουν;
Ότι αυτοί που χορεύουν είναι από μία συγκεκριμένη ηλικία και πάνω πλέον (γέλια).
- Έχεις περάσει τη ζωή σου δημιουργώντας χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να είναι λίγο πιο ελεύθεροι απ’ ό,τι τους επέτρεπε η καθημερινότητά τους. Εσύ πού ένιωθες πραγματικά ελεύθερος; Πίσω από τα decks, μέσα στη μουσική ή κάπου αλλού;
Το να είμαι πίσω από τα decks είναι ο φυσικός μου χώρος. Και αυτή η αλληλεπίδραση με τον κόσμο, είναι φοβερά σημαντική να υπάρχει. Κάνει καλό στην υγεία.
- Έχεις υπάρξει για πολλούς ανθρώπους ο άνθρωπος που τους σύστησε μουσικές, καλλιτέχνες και έναν ολόκληρο κόσμο που ίσως δεν θα γνώριζαν αλλιώς. Υπήρξε για σένα άνθρωπος ο οποίος σου άνοιξε αυτή την πόρτα;
Αν εννοείς dj ή μουσικό, όχι. Μέσω όμως των bookings που έκανα φερνοντας μουσικούς για να παίξουν στην Αθήνα, άκουσα πολύ ωραίες ιστορίες και έμαθα πολλά πράγματα που με βοήθησαν στην πορεία .
- Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ή κάποιος άνθρωπος της σκηνής που σε άλλαξε χωρίς ίσως να το ξέρει;
O Trent Reznor. Ακριβώς επειδή η τελειομανία δεν είναι εχθρός, αλλά στάση ζωής, προσφέροντας αυτά που αξίζει το κοινό και η δική σου ανταμοιβή στο τέλος. Όταν έχεις δημιουργήσει κάτι που είχε μια κάποια αποδοχή, το επόμενο οφείλει να είναι καλύτερο (όχι απαραίτητα μεγαλύτερο) από το προηγούμενο. Το 2009 μάλιστα, μετά την συναυλία των Nine Inch Nails στην Αθήνα, βρέθηκα στα backstage και ήμουν πολύ κοντά στο να του πω αυτά και άλλα. Τον είδα μπροστά μου, μιλούσε όμως στο κινητό (απο τον τρόπο που μιλούσε ήμουν πεπεισμένος πως μιλούσε στην Mariqueen), δεν ήθελα να τον ενοχλήσω, οπότε παρήγγειλα ένα τελευταίο gin από το μπαρ που έκλεινε και έφυγα. Παραμένει η καλύτερη συναυλία που έχουμε δει στην Ελλάδα.
- Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που έχει υπάρξει ποτέ για σένα;
Η, ανάλογα την χρονική περίοδο, μπουρδολογία με μόνο σκοπό φυσικά να βλάψουν την δουλειά μου. Είπε ένας κομπλεξικός μια μαλακία, την πήραν άλλοι 10, χωρίς να αναλογιστούν ποτέ ή να ψάξουν αν αυτό που αναπαράγουν είναι αλήθεια ή ψέμα.
- Έχεις ακούσει πολλές φορές να σε αποκαλούν "Gothfather". Σου αρέσει αυτός ο τίτλος ή αισθάνεσαι ότι σε περιορίζει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα μουσικό είδος;
Είχε την πλάκα του όταν το διάβασα για πρώτη φορά και εξυπηρετούσε τον σκοπό του τότε ως ένα catchy τσιτάτο σε ενα κείμενο. Ακόμα όμως και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι που το χρησιμοποιούσαν in the first place, γνώριζαν πως ήμουν πολύ περισσότερο από αυτό, μουσικά και δημιουργικά.
- Αν μπορούσες να γυρίσεις για μία μόνο νύχτα στην Αθήνα των ’90s, ποιον θα έπαιρνες μαζί σου και πού θα πηγαίνατε;
Tον Mani των Stone Roses και Primal Scream, την ψυχή του party και αγαπημένος μου άνθρωπος και φίλος κάνοντας το ίδιο δρομολόγιο: Πρώτα set στο Χοροστάσιο, μετά Mo Better και κατά τις 9 το πρωί να προσπαθώ να τον πείσω να μην μπούμε σε μια εκκλησία για να συνεχίσουμε να πίνουμε.
- Αν μπορούσες να μπεις για ένα βράδυ σε οποιοδήποτε club της Αθήνας που δεν υπάρχει πια, ποια πόρτα θα ήθελες να ξανανοίξει;
Χωρίς πολύ σκέψη, το Interzone. Πολύ μπροστά από την εποχή του.
- Τα μαγαζιά είναι οι άνθρωποί του. Ένα τέτοιο υπήρξε σίγουρα, για όλους μας, η Rebound. Λείπουν προσωπικότητες από την νύχτα όπως ο Ηλίας (Γεωργουλέας);
Μπορεί να σε εκπλήξει αυτό που θα σου πω, αλλά επειδή Παρασκευές και Σάββατα δούλευα συνήθως, στην Rebound μπορούσα να πάω μόνο κάποιο Σάββατο του Αυγούστου. Άρα, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να εμβαθύνει. Με τον Ηλία είχαμε καλές, τυπικές σχέσεις. Με στεναχώρησε πολύ φυσικά η είδηση του θανάτου του, όπως και το κλείσιμο της Rebound.
- Αν αύριο σταματούσες να παίζεις μουσική, τι θα ήθελες να έχει μείνει πίσω σου;
Δεν παίζει αυτό ως σενάριο (γέλια). Έχω παίξει με 2 σπασμένα πλευρά για καιρό με φρικτούς πόνους, όρθιος για ώρες, χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτα. Πιστεύω πως μπορώ να αντέξω τα πάντα. Αυτό που θέλω να μένει πίσω, είναι αυτό που εύχομαι κάθε βράδυ πριν παίξω: Να κάνω ένα βράδυ αξιομνημόνευτο για αυτούς που θα είναι εκεί και να κάνω κάποιον ή κάποια να χορέψει για πρώτη φορά στη ζωή του/της.
- Εάν η νύχτα της -τότε- Αθήνας είχε soundtrack, ποιο είναι αυτό για σένα;
Το "Trainspotting". To "Velvet Goldmine". To "Lost Highway" ή μήπως καλύτερα το "From Dusk Till Dawn" κλείνοντας το set μου στις 7 το πρωί με το "After Dark" από Tito & Tarantula;
- Αν η Αθήνα μπορούσε να θυμηθεί μία μόνο νύχτα από όλες όσες έζησες εσύ, ποια θα ήθελες να θυμάται;
Αυτή που δεν μπορεί να ειπωθεί δημόσια.
