Αποκαλόκαιρο και είπαν οι διοργανωτές πάσης φύσεως φεστιβάλ να βγάλουν τα σπασμένα. Έβαλαν λοιπόν στις προθήκες ό,τι πιο πολύτιμο είχαν: αυτόκλητους «ποιητές» μεγάλων λαϊκών ασμάτων, μονωδούς του λυρικού θεάτρου σε εκδοχή κουτου-κιού, μεγάλες κυρίες του τραγουδιού με μικρά τραγούδια πλάι σε βρυκολακιασμένα αφιερώματα μεγάλων Ελλήνων «συνθετών». Την ίδια ώρα η δισκογραφική πιάτσα αρχίζει να επανεθνικοποιείται ακριβώς γιατί οι πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρείες –που τόσο πολύ έθρεψαν τους μονοκράτορες του ελληνικής μουσικής– έχουν αποσύρει ή ετοιμάζονται να αποσύρουν τις θυγατρικές τους απ’ εδώ. Τους μεγάλους κολοσσούς τους υποκαθιστούν –όχι επαξίως ακόμα– μικρά labels που, πλάκα-πλάκα, αποδεικνύουν ότι και εσωτερική αγορά υπάρχει αλλά και αξιοπρόσεκτο μουσικό δυναμικό, αρκεί να αποφασίσουμε ότι μπορεί να πουλήσει αυτό που νομίζουμε ότι δεν πουλάει. Προς τι λοιπόν η προγονοπληξία η οποία γεμίζει στάδια; Ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται. Αυτές οι μεγάλες συναυλίες-αφιερώματα στο χθες είναι ουσιαστικά η απέλπιδα προσπάθεια να κυλήσει λίγο ακόμα λάδι στα γρανάζια του «παλιού» συστήματος, που έρχεται αντιμέτωπο με ποικίλες «νέες» δυνατότητες μουσικής παραγωγής. Είναι ο τελευταίος βρυχηθμός ενός άγριου πληγωμένου ζώου, πριν πέσει για πάντα στη λήθη. Ίδωμεν.
Νίκος Σαραφιανός
