Η απομάκρυνση του Macklemore από την περιοδεία του Ed Sheeran εξελίσσεται κάθε μέρα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μία διαμάχη ανάμεσα στον ακτιβιστή rapper, τον massive pop star, έναν promoter και ορισμένους ιδιοκτήτες σταδίων.
Όλοι τα εναπομείναντα support acts της Loop Tour και η μπάντα που παίζει για τον Sheeran, ανακοίνωσαν ότι εγκαταλείπουν την περιοδεία, σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Macklemore και τη δημόσια στήριξή του στον παλαιστινιακό λαό.
Οι Finneas, Lukas Graham και Aaron Rowe απέσυραν τη συμμετοχή τους από τις προγραμματισμένες εμφανίσεις, ενώ το ίδιο έκαναν και οι Beoga, το ιρλανδικό backing συγκρότημα του Sheeran. Ο Finneas εξήγησε λιτά την απόφασή του, δηλώνοντας ότι «οι καλλιτέχνες δεν πρέπει να φιμώνονται όταν υπερασπίζονται τους καταπιεσμένους» και εκφράζοντας τη στήριξή του στην Παλαιστίνη.
Ο ιρλανδός τραγουδοποιός Aaron Rowe, παρότι αναγνώρισε ότι ο Sheeran υπήρξε φίλος του και άλλαξε τη ζωή του, επικαλέστηκε την ιστορική εμπειρία της χώρας του από την αποικιοκρατία, τον λιμό και τη βίαιη κατοχή. Όπως έγραψε, δεν μπορούσε να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτα, επιτρέποντας σε δισεκατομμυριούχους να χρησιμοποιούν την ισχύ τους για να καθορίζουν ποιες φωνές μπορούν να ακούγονται.
Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκαν και οι Lukas Graham, υπογραμμίζοντας ότι το χρήμα δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να ελέγχει τη δημόσια συζήτηση ή να αποφασίζει ποιος ανθρώπινος πόνος επιτρέπεται να αναγνωρίζεται.
Οι Beoga, ιδρυτικά μέλη του κινήματος Irish Artists for Palestine, συνέδεσαν επίσης την απόφασή τους με την ιστορική εμπειρία της Ιρλανδίας και τη σταθερή πολιτική τους θέση.
Οι αποχωρήσεις ακολούθησαν την απάντηση του Ed Sheeran, ο οποίος επιχείρησε να αποστασιοποιηθεί από την απομάκρυνση του Macklemore. Ο βρετανός καλλιτέχνης υποστήριξε ότι η απόφαση ελήφθη από το Messina Touring Group και όχι από τον ίδιο, καθώς ιδιοκτήτες σταδίων είχαν απειλήσει ότι θα ακύρωναν τις συναυλίες, εάν ο rapper παρέμενε στο line-up. Μεταξύ αυτών βρισκόταν και ο δισεκατομμυριούχος Robert Kraft, ιδιοκτήτης του Gillette Stadium στο Foxborough της Μασαχουσέτης.
Ο Sheeran δήλωσε ότι προσπάθησε να βρει μία συμβιβαστική λύση και ότι η τελική απόφαση ανήκε στους promoters και στους χώρους. Επανέλαβε, επίσης, ότι επιλέγει να μη χρησιμοποιεί τη σκηνή του ως πολιτικό βήμα, επικαλούμενος την παρουσία νέων ανθρώπων και παιδιών στις συναυλίες του και περιγράφοντας τα shows του ως χώρους ασφάλειας, συνύπαρξης και διπλωματίας.
Η απάντηση, ωστόσο, μοιάζει περισσότερο με ένα επιμελώς διατυπωμένο «νίπτω τας χείρας μου». Το γεγονός ότι η συμβατική απόφαση δεν έφερε τυπικά την υπογραφή του δεν εξαφανίζει την ευθύνη του ως headliner, ούτε απαντά στο ουσιαστικό ερώτημα: εάν ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να υπερασπιστεί την ελευθερία έκφρασης μέσα στη δική του περιοδεία, ποιος τελικά καθορίζει τι επιτρέπεται να ειπωθεί από τη σκηνή του;
Ο Sheeran δεν ήταν υποχρεωμένος να υιοθετήσει την πολιτική θέση του Macklemore. Ήταν υποχρεωμένος να υπερασπιστεί το δικαίωμά του να την εκφράζει. Επιλέγοντας την ουδετερότητα και αποδεχόμενος την απόφαση του promoter, εμφανίζεται λιγότερο ως ο άνθρωπος που ελέγχει την περιοδεία με το όνομά του και περισσότερο ως ένας καλλιτέχνης που επιτρέπει στους οικονομικούς παράγοντες της συναυλιακής βιομηχανίας να θέτουν τα όρια του δημόσιου λόγου.
Οι συνεργάτες του, αντίθετα, έδωσαν τη δική τους απάντηση. Και αυτό καθιστά τη στάση του Sheeran ακόμη πιο ανεπαρκή, άβουλη και υποτελή στα οικονομικά συμφέροντα. Στη φωτεινή πλευρά της υπόθεσης, βλέπουμε πως η αλληλεγγύη στη μουσική κοινότητα μπορεί ακόμη να έχει πραγματικό κόστος, και, ακριβώς γι’ αυτό, πραγματικό βάρος.
