Η ημέρα των Gorillaz στο Release Festival συγκαταλέγεται δικαίως στις πιο αναμενόμενες του φετινού καλοκαιριού, όμως το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται μόνο στο μεγάλο headliner της βραδιάς. Όσοι επιλέξουν να βρεθούν από νωρίς στην Πλατεία Νερού θα ανταμειφθούν με μία από τις πιο ιδιαίτερες εμφανίσεις ολόκληρου του φεστιβάλ, καθώς πριν από τους Gorillaz θα ανέβουν στη σκηνή οι εμβληματικοί The Flaming Lips.
Με μια πορεία που εκτείνεται σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες και με φήμη που έχει χτιστεί πάνω σε συναυλίες γεμάτες φαντασία, ψυχεδέλεια και έντονη αλληλεπίδραση με το κοινό, οι Flaming Lips αποτελούν έναν πολύ ισχυρό λόγο για να μη χάσει κανείς ούτε λεπτό από το πρόγραμμα της Πέμπτης του Release. Πρόκειται για μία από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις όπου το support act θα μπορούσε εύκολα να σταθεί ως headliner σε οποιοδήποτε μεγάλο φεστιβάλ, γεγονός που ανεβάζει ακόμη περισσότερο την αξία της ημέρας.
Οι Flaming Lips σχηματίστηκαν το 1983 στην Oklahoma City και απέδειξαν από τα πρώτα τους βήματα ότι δεν είχαν καμία πρόθεση να ακολουθήσουν συμβατικούς δρόμους. Ξεκίνησαν ως ένα ψυχεδελικό garage-rock σχήμα, αλλά με τα χρόνια εξελίχθηκαν σε ένα μουσικό εργαστήριο όπου η ψυχεδέλεια, η ποπ, η ηλεκτρονική μουσική, το art rock και ο πειραματισμός συνυπάρχουν χωρίς όρια.
Το όνομα που βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της διαδρομής είναι φυσικά ο Wayne Coyne. Ελάχιστοι frontmen στην ιστορία της σύγχρονης μουσικής διαθέτουν την ικανότητά του να συνδυάζουν την παιδική αθωότητα με υπαρξιακές ανησυχίες, μετατρέποντας σύνθετα θέματα όπως η θνητότητα, η απώλεια, η μοναξιά και η αναζήτηση νοήματος σε τραγούδια γεμάτα ευαισθησία και αισιοδοξία. Πίσω από την ψυχεδελική τους αισθητική και τις συχνά σουρεαλιστικές εικόνες, κρύβεται ένας βαθιά ανθρωπιστικός πυρήνας που υπενθυμίζει την αξία της ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων, ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα. Ο Wayne Coyne γράφει συχνά με τρόπο που ισορροπεί ανάμεσα στο παράξενο και το συγκινητικό, δημιουργώντας στίχους που μπορεί να μοιάζουν χιμαιρικοί ή αλλόκοτοι στην επιφάνεια, αλλά τελικά μιλούν για πολύ οικεία και καθολικά συναισθήματα. Αυτός ο συνδυασμός ψυχεδέλειας, μελαγχολίας και ελπίδας είναι που έχει καταστήσει το στιχουργικό έργο των Flaming Lips ξεχωριστό και διαχρονικό.
Η μεγάλη καλλιτεχνική έκρηξη των The Flaming Lips σημειώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 με το εμβληματικό άλμπουμ The Soft Bulletin, το οποίο πολλοί το θεωρούν ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της εποχής του. Σε αυτό η μπάντα άφησε πίσω της τα στενά όρια του alternative rock και δημιούργησε έναν πλούσιο, ορχηστρικό ήχο γεμάτο συναίσθημα. Τραγούδια όπως το "Race for the Prize" και το "The Spark That Bled" απέδειξαν ότι η ψυχεδέλεια μπορεί να είναι χαοτική και βαθιά ανθρώπινη συγχρόνως.
Στην πραγματικότητα ο δίσκος που καθιέρωσε οριστικά τους Flaming Lips ως ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα της σύγχρονης μουσικής, είναι το Yoshimi Battles the Pink Robots. Ένα άλμπουμ που θυμίζει παραμύθι επιστημονικής φαντασίας, αλλά ουσιαστικά μιλά για την ανθρώπινη κατάσταση συνδυάζοντας την ψυχεδελική ποπ με μια συγκινητική αφήγηση. Κυκλοφόρησε το 2002 παρουσιάζοντας την ιστορία της Yoshimi και της μάχης της με μυστηριώδη ροζ ρομπότ ως αλληγορία για τους προσωπικούς αγώνες, την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και την αναπόφευκτη φθορά του χρόνου. Πίσω από τις ηλεκτρονικές υφές και τις ονειρικές μελωδίες κρύβεται ένας βαθιά αισιόδοξος πυρήνας, που αντιμετωπίζει ακόμη και τα πιο δύσκολα υπαρξιακά ερωτήματα με τρυφερότητα και ελπίδα. Με τραγούδια όπως τα “Do You Realize??”, “Fight Test” και το ομώνυμο “Yoshimi Battles the Pink Robots”, το άλμπουμ καθιερώθηκε ως ένα σύγχρονο κλασικό έργο, αντιπροσωπευτικό της μοναδικής ικανότητας των Flaming Lips να μετατρέπουν το παράξενο σε βαθιά ανθρώπινο. Το Yoshimi Battles the Pink Robots έχει εξελιχθεί πλέον σε έναν ύμνο για τη ζωή, υπενθυμίζοντας ότι η θνητότητα δεν είναι λόγος φόβου, αλλά λόγος να αγαπάμε βαθύτερα και να ζούμε ουσιαστικά.
Η δημιουργική πορεία των The Flaming Lips, βέβαια, δεν σταμάτησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Αντιθέτως, συνέχισαν να πειραματίζονται ασταμάτητα. Κυκλοφόρησαν φιλόδοξα έργα, τους συναντήσαμε σε απρόσμενες συνεργασίες και οι ίδιοι δεν φοβήθηκαν ποτέ να απομακρυνθούν από τις προσδοκίες του κοινού τους. Σε μια μουσική βιομηχανία που συχνά επιβραβεύει την επανάληψη, προτίμησαν να ρισκάρουν με το American Head, έναν δίσκο που πολλοί θεωρούν τον καλύτερό τους εδώ και χρόνια. Αν τα κλασικά έργα τους κοιτούσαν προς το μέλλον μέσα από την ψυχεδέλεια, το American Head έστρεψε το βλέμμα προς το παρελθόν. Πρόκειται για ένα άλμπουμ γεμάτο μνήμες, νοσταλγία και προσωπικές ιστορίες ώριμες και πιο συναισθηματικά άμεσες. Τραγούδια όπως το "Flowers of Neptune 6" ή το "Will You Return / When You Come Down" επιβεβαιώνουν ότι οι Flaming Lips είναι μια μπάντα που δεν προσπαθεί να αναπαράγει το ένδοξο παρελθόν της, αλλά χρησιμοποιεί την εμπειρία δεκαετιών για να δημιουργήσει κάτι ουσιαστικό και σύγχρονο, έναν διάλογο ανάμεσα στη νεότητα και την ωριμότητα, ανάμεσα στις αναμνήσεις και στο παρόν.
Εκτός, όμως, από τους δίσκους τους αυτό που κάνει τους Flaming Lips μοναδικούς είναι η ικανότητά τους να μετατρέπουν τη μουσική τους σε ζωντανή εμπειρία. Όσοι έχουν βρεθεί σε συναυλία τους γνωρίζουν ότι η λέξη «συναυλία» συχνά δεν αρκεί για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει. Οι εμφανίσεις των The Flaming Lips συχνά περιγράφονται ως ψυχεδελικά υπερθεάματα, πολύχρωμες γιορτές της φαντασίας ή ακόμη και καρναβαλικές οπτικοακουστικές εμπειρίες που δεν υπονομεύουν ούτε στιγμή τη μουσική, αλλά ενώνουν σε μια συλλογική εμπειρία κι ένα κοινό αίσθημα. Τεράστια φουσκωτά ρομπότ, πολύχρωμα μπαλόνια, βουνά από κομφετί, λέιζερ, σαπουνόφουσκες, καπνοί και ο Wayne Coyne που κινείται πάνω από το κοινό μέσα σε μια διάφανη γιγαντιαία μπάλα συνθέτουν ένα θέαμα που θυμίζει περισσότερο παιδικό όνειρο και θεατρική παράσταση και performance παρά μια απλή μουσική εμφάνιση.
Οι Flaming Lips είναι συναρπαστικοί. Εξακολουθούν να δημιουργούν, να εξελίσσονται και να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης. Στις τελευταίες εμφανίσεις τους οι κλασικές στιγμές από το Yoshimi και το The Soft Bulletin συνυπάρχουν με το νεότερο υλικό, δημιουργώντας μια αφήγηση που καλύπτει περισσότερα από σαράντα χρόνια μουσικής αναζήτησης.
Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο σημαντικότερος λόγος για να δει κάποιος τους Flaming Lips ζωντανά την Πέμπτη στην Πλατεία Νερού. Η υπενθύμιση ότι η μουσική μπορεί ακόμη να είναι έκπληξη, κοινότητα, συγκίνηση και παιχνίδι ταυτόχρονα. Σε έναν κόσμο κυνικό και προβλέψιμο οι Flaming Lips επιμένουν να υπερασπίζονται τη φαντασία. Σπουδαίος λόγος να τους συναντήσεις.
