Αυτό το άλμπουμ καταφέρνει να ανταποκριθεί στη φράση με την οποία οι ίδιοι οι Madrugada περιγράφουν εύστοχα τη μουσική τους "σα να σε έχει χτυπήσει ένα rock τηγάνι".
Η βόλτα που μας πάνε με το rollercoaster τους στον κόσμο του rock ‘n roll είναι πέρα για πέρα διασκεδαστική, δείχνοντας τη fun διάθεση που τους διακατέχει και κάνοντας μας ακόλουθους στους φρενήρεις ρυθμούς τους...
Το δεύτερο βήμα δεν είναι πάντα αμφίβολο…
Σίγουρα δεν είναι με τίποτα Turn On the Bright Lights. αλλά δεν παύει να είναι ένα ακόμα σημαντικό δημιούργημα από μια μεγάλη μπάντα που ακόμα κι όταν δεν προσπαθεί πολύ είναι πάλι ψηλά...
Όταν, κάπου εκεί, στις αρχές των ‘80s, στην κούρσα για τον τίτλο του Μεγαλύτερου Συγκροτήματος του Πλανήτη, οι Κούνελοι ήρθαν δεύτεροι, πίσω από την ουμανιστική παρέα του Καλλίφωνου, ο Ιαν δεν τα έβαψε μαύρα.
Το σύμπαν των Madrugada δεν άλλαξε. Παρέμεινε το ίδιο σκοτεινό, απόκοσμο, γκρίζο και 'vintage', μόνο που με το Deep End απέκτησε μια ακόμη απόχρωση: αυτή της αστερόεσσας.
Τα τρία μέλη των Madrugada, μας θυμίζουν μια live μπάντα που εξαπολύει, κάτω από κόκκινο ημίφως, συναισθηματικούς μύδρους σε ιδρωμένους fans και τους αναγκάζει να ακολουθήσουν και να το γιορτάσουν.
Αν και οι επιρροές τους είναι ευδιάκριτες μέσα στο δίσκο (Cave, Morrison, Steve Wynn) καταφέρνουν να δημιουργήσουν μία συμπάθεια και οικειότητα βγάζοντας ένα στυλ που σίγουρα δε θα ενοχλήσει κανέναν.
Το συγκρότημα από το Liverpool, που στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας άρχισε τα πρώτα του μουσικά βήματα στη νεοσύστατη new wave σκηνή, επέστρεψε (μετά από 7 χρόνια απουσίας) το 1997 με καινούργιο, ανανεωμένο ήχο, σχεδόν νέα μουσική ταυτότητα, αλλά παράλληλα σχεδόν ίδια σύνθεση.
Περισσότερα: Echo and the Bunnymen - What are you going to do with your life?
Σελίδα 3 από 3