Αναμοχλεύουν τη γαλανομάτα soul σε ιστορίες για εξωγήινες αποικίες και τέρατα του διαστήματος, επί της ουσίας όμως δεν προσφέρουν παρά ζυγισμένες αναπαραγωγές αυθεντικών ήχων...
Περισσότερα: Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel + Casino
Όσες φορές λοιπόν κι αν άκουσα τον νέο δίσκο των Soulfly, το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: συνεχίζει ένα σερί μέτριων δουλειών.
Δεν ξέρω αν ο χρόνος είναι ο «καλύτερος γιατρός» (έχω τις αμφιβολίες μου), πάντως καταλαγιάζει τις παλιές αντιπαλότητες. Δεν ξεχνιούνται μεν, όμως αραιώνουν, ωθώντας σε να ψιλο/χοντρο-συγχωρείς, αν υπάρχουν πράγματα τα οποία σταθερά παραδέχεσαι.
Η τράπουλα δείχνει να ανακατεύθηκε καλά.
Ένα γυναικείο μπούστο. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ κάτι τέτοιο βλέπω όποτε κοιτάω το εξώφυλλο του πέμπτου στη σειρά (στούντιο) δίσκου των Αρκτικών Μαϊμούδων.
Για κάθε μια υποσχόμενη μπάντα που έβγαλε ένα σούπερ πρώτο άλμπουμ 6 με 8 χρόνια πριν, ακολουθώντας πιστά τον εταιρικό κανόνα του v +2 (όπου v η κυκλοφορία του νέου υλικού ακολουθούμενη από τα δύο τουλάχιστον χρόνια αξιοποίησης αυτού του υλικού), τη στιγμή που θα κυκλοφορούσε το 4ο θα λέγαμε στην καλύτερη περίπτωση πως «τώρα είναι η στιγμή που η εμπειρία συμβαδίζει με τη δημιουργικότητά τους» ή στη χειρότερη ότι «ακόμα βρίσκονται στη σκιά εκείνου του πρώτου άλμπουμ» και θα βαθμολογούσαμε ανάλογα.
Στο τέταρτο, ομώνυμο, άλμπουμ των Interpol δοκιμάζεται η καλλιτεχνική επάρκεια της μπάντας, το κατά πόσο έχει ακόμα φωνή να εκφράσει τη μελαγχολική θεματική της καθώς και το ποσοστό ωρίμανσής της μετά από τρεις δίσκους σχετικά φθίνουσας πορείας.
Όπως πολλά συγκροτήματα της νεότερης γενιάς, οι Arctic Monkeys από το Σέφιλντ διέδωσαν τη μουσική τους μέσω του MySpace και έγιναν εξώφυλλο και πόστερ από το NME πριν καν βγάλουν δίσκο.
Πενηντάρησε και η σκοτεινή λαίδη Ballion... Αλλά η καρδιά της είναι ακόμα τόσο νέα και ορεξάτη, ώστε βάζω στοίχημα ότι και μάντα ρέι σαν κι αυτά του τίτλου θα καβαλούσε, αν της ερχόταν (γιγάντια σελαχοειδή ψάρια των τροπικών είναι τα μάντα ρέι, για όσους βαριούνται να το ψάξουν).
Σελίδα 2 από 3