Το εντυπωσιακά αξιοσημείωτο με τον μύθο της δισκογραφικής εταιρίας 4AD, είναι ότι βασίστηκε και εδραιώθηκε πάνω σε κριτήρια αυστηρώς «καλλιτεχνικά». Χωρίς αγιοποιημένους μάρτυρες, χωρίς bigger than life ήρωες, χωρίς πιπεράτα σκάνδαλα, χωρίς ίντριγκες, χωρίς αυτοκαταστροφικό ...ιδεασμό, χωρίς καν μεγαλόστομες διακηρύξεις. Μουσική και πάλι μουσική –και, πάνω απ' όλα, αισθητική ουσία

Ο John Frusciante συναντά τον Joe Lally (των Fugazi) και τον (διάδοχό του στους Red Hot Chili Peppers) Josh Klinghoffer και ο ένας συμπληρώνει τον άλλον, σε μια κούρσα διαφορετικών διαδρομών...

Ένα CD-R του 2006 που παραλίγο θα λεγόταν «Ο Μητσοτάκης στα Τρίκαλα» επανεκδίδεται σε βιβλίο/CD μετά βαΐων και κλάδων, φωτίζοντας ευκρινέστερα το πλαίσιο στο οποίο κινήθηκε η εγχώρια πειραματική σκηνή σε προηγούμενες δεκαετίες, αλλά και τον αντίκτυπο της δράσης της σε όσους έμελλε να πάρουν τη σκυτάλη...

Και μπουμ! Βογγητά, έρωτας και χορευτική μουσική μέχρι το ξημέρωμα, από μια σταρ των αισθησιακών βιντεοταινιών, η οποία είχε κάποτε και τη δική της στήλη σε περιοδικό, σχετικά με ό,τι κάνει τον κόσμο να γυρίζει...

Σκοτεινό, σκονισμένο, υποδόρια έντονο και νομοτελειακά άχρονο, το ντεμπούτο της μπάντας που ξεπήδησε από τα σπλάχνα των Los Lobos είναι κάτι σαν το δικό τους Basement Tapes...

Τι παράδοξο, να βρίσκεις ξανά μπροστά σου, σε δίσκους, εκείνα τα έργα που στην εποχή τους είχαν βγει «μόνο σε CD». Όμως αυτή η επαν-επίσκεψη στον Nils Petter Molvaer, στον Jan Garbarek, στον Anouar Brahem, στον Charles Lloyd και στη Γειτονιά του Manu Katché, έχει πολλά να μας δείξει ως προς το πώς αποτιμάμε τα σημερινά μουσικά πράγματα...

Την περίσσεια δύναμη τη θέλει και πρέπει να τη βρει αυτός που είναι πρόθυμος να σκάψει σε εκτός των ελληνικών συνόρων αγορές. Γι' αυτό και η τελευταία στήλη πριν το καλοκαιρινό διάλειμμα, κεντράρει στις περιπτώσεις του Europavox και του Μusic Export Greece...

Είναι λυτρωτικό το άκουσμα του βρετανικού διδύμου, παρηγορητική η στάση τους, και καθησυχαστικό το γεγονός ότι μπορούν και συνεχίζουν ακάθεκτοι...

Το «παράξενο φρούτο» της τζαζ μυθολογίας ήταν μια σαρωτική προσωπικότητα, με πονεμένο μα ταυτόχρονα τρυφερό στυλ, το οποίο επηρέασε κάθε αντρική και γυναικεία φωνή που βγήκε μετά το 1950...

Αν και δίσκος προορισμένος για φυτά, μοιάζει να έχει πολλή ανθρώπινη διορατικότητα. Και αυτό που τον κρατά γοητευτικό, είναι ίσως ότι δεν μπορείς να τον αποκωδικοποιήσεις πλήρως: όσο κι αν τον κάνεις κομματάκια, παραμένει ένα απάτητο έδαφος, το οποίο μπορείς να προσεγγίσεις μόνο διαισθητικά...