35 διεθνή άλμπουμ για το 2018

%20" target="_blank">εδώ

26. SLEEP: The Sciences [Third Man]
του Δημήτρη Μεντέ

Χρειάστηκαν 15 χρόνια στους stoner τιτάνες για να βγάλουν ξανά δίσκο. Έστω κι έτσι, όμως, απέδειξαν με το Sciences γιατί κάθε τους δουλειά είναι ζωτικής σημασίας για την κατεύθυνση του είδους. Εδώ, παίρνουν λίγη απόσταση από τον μαξιμαλισμό του αριστουργήματος Dopesmoker (1999) και καταφέρνουν να κάνουν την απλότητα επιστήμη. Τα κρεσέντο του "Marijuanaut's Theme" ανεβάζουν τον ακροατή στις πιο απάτητες κορυφές, μόνο και μόνο για να τον κατακρημνίσουν κατόπιν στα βάθη του γιγαντιαίου ήχου της μπάντας, όσο η επική ερημιά του "Antarcticans Thawed" μας ταξιδεύει σε παγωμένες θάλασσες, αφήνοντάς μας να παλεύουμε με τα κύματα τα οποία σηκώνουν τα αδιανόητα riffs. Όσο βγάζουν τέτοια άλμπουμ, δύσκολα τους κουνά κανείς από τον θρόνο τους.

- ακούστε το "Antarcticans Thawed",

25. MARIANNE FAITHFULL - Negative Capability [BMG]
του Χάρη Συμβουλίδη

Ασχέτως με τη μυθολογία που χτίζεται επιμελώς σε συγκεκριμένη μερίδα του Τύπου, το 2018 ήταν χρονιά που στον pop/rock τομέα οι βετεράνοι έβαλαν τα γυαλιά στη νέα φουρνιά και στα φρέσκα ταλέντα. Paul Weller, Paul McCartney, Elvis Costello, Marianne Faithfull, αλλά και οι Low (μια χαρά παλιοί είναι πλέον κι εκείνοι) έβγαλαν όλοι πιο συγκροτημένους δίσκους από πολλούς και πολλές που «σπρώχτηκαν» σε βαθμολογίες και σε «λίστες της χρονιάς». Εξαιρουμένων των Low, την καλύτερη και την πιο γοητευτική δουλειά την έκανε η Faithful, καταθέτοντας ένα υπέροχο άλμπουμ, σμιλεμένο από την ποιητική της στόφα, από τις καταπληκτικές ενορχηστρώσεις του Warren Ellis, μα και από την ίδια τη φθορά του χρόνου στις φωνητικές χορδές. Ναι, ακόμα κι αυτήν τη γυρνάει υπέρ της στο Negative Capability.

- ακούστε το "The Gypsy Faerie Queen", 

24. DEAFHEAVEN: Ordinary Corrupt Human Love [ANTI-]
του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη

Σκεφτείτε τη μυρωδιά των λουλουδιών όταν αρχίζουν να σαπίζουν, τότε που η ένταση της γλυκάδας τους λιγώνει. Αυτήν ακριβώς την αίσθηση προσπαθούν να πιάσουν οι Deafheaven στο καινούριο τους άλμπουμ, στο οποίο παρουσιάζονται πιο pop από ποτέ, μελωδικοί σαν την πρωινή δροσιά. Εδώ μέσα υπάρχει χαρούμενη, ηλιόλουστη, συναισθηματική μουσική, η οποία εκφράζεται με μελιστάλαχτη δουλειά στις κιθάρες, τόσο σε riffs, όσο και σε σόλο. Τα φωνητικά του George Clarke παραμένουν οι δύσληπτες κραυγές των προηγούμενων δίσκων, και είναι το πιο μαυρομεταλλικό στοιχείο εδώ μέσα, μαζί με κάποιες ανατατικές εκρήξεις ταχύτητας.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Night People",

23. ORPHANED LAND: Unsung Prophets & Dead Messiahs [Century Media]
του Χάρη Συμβουλίδη

Στον καλύτερο δίσκο της 25ετούς καριέρας τους, οι Ισραηλινοί επιτυγχάνουν επιτέλους τη ζητούμενη ισορροπία μεταξύ εντοπιότητας, ταυτότητας και Δύσης. Για πρώτη ίσως φορά, ο Kobi Farhi και η παρέα του δεν ακούγονται ως μια «σκληρή» μπάντα με μεσανατολικά δάνεια, μα ως μια μπάντα της Μέσης Ανατολής που ενσωματώνει στοιχεία μελωδικού metal στη λαϊκή της μουσική. 

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Like Orpheus",

22. THOM YORKE: Suspiria - Music For The Luca Guadagnino Film [XL Recordings]
του Άγγελου Κλειτσίκα

Στην πρώτη του απόπειρα να συνθέσει μουσική για τον κινηματογράφο, ο Thom Yorke κατάφερε να ισορροπήσει ανάμεσα στις ιδιαίτερες συνθετικές απαιτήσεις μίας καλλιτεχνικής ταινίας τρόμου και στις προσδοκίες για έναν αυτόνομο κορμό τραγουδιών, με την προσωπική του σφραγίδα. Οι αναφορές στη δουλειά του Βαγγέλη Παπαθανασίου είναι προφανείς, αν και ως κοντινότερος πνευματικός συγγενής του soundtrack φαντάζει τελικά η μουσική των Broadcast για την ταινία Berberian Sound Studio (2012).

- ακούστε το "Suspirium",

21. PARQUET COURTS: Wide Awake! [Rough Trade]
της Ελένης Τζαννάτου

Mε το Human Performance (2016) απέδειξαν ότι πέρασαν με άριστα το μάθημα του κοφτού, νεοϋορκέζικου new wave, ενώ με το περσινό Milano έβαλαν τη ρήτρα τους. Εδώ λοιπόν αποδεικνύουν ότι τα πάνε εξίσου καλά και στα ...μαθήματα επιλογής! Στον πιο πλούσιο ηχητικά δίσκο της καριέρας τους δεν εφησυχάζουν· και, χωρίς ανάσα, από τον πρώτο κιόλας στίχο, δημιουργούν αξιώσεις: «We are conductors of sound, heat and energy / And I bet that you thought you had us figured out from the start» (“Total Football”). O Gill Scott Heron βουτά στις ψυχεδελικές αποχρώσεις των 1960s (“Violence”), στο σχεδόν μηνύσιμο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι γίνονται πνευματικά εγγόνια του David Byrne, το post-punk βρίσκει το groove του, τα τεμπέλικα φωνητικά του A.Savage συναντούν τις φωτεινές ακτίνες των Beach Boys. Μήπως ήρθε η ώρα για υποτροφία στη μεγάλη του indie σχολή;

- ακούστε το "Total Football",

....................................................................................................................................................................................................

20. ANNA VON HAUSSWOLFF - Dead Magic [City Slang]
του Δημήτρη Μεντέ

Δυσοίωνα κομψοτεχνήματα απλώνονται στον χώρο και στον χρόνο, περνώντας από τα διαλογιστικά χωρία του "The Truth, The Glow, The Fall" στην καταιγιστική θεατρικότητα του "The Mysterious Vanishing Οf Electra", για να οδηγήσουν στο μεγαλόπνοο νεοκλασικό "Ugly Αnd Vengeful"· εκεί όπου τα αρπέτζιο του εκκλησιαστικού οργάνου συναντάνε τις σοπράνο τρίλιες, συνθέτοντας ένα εφιαλτικό, μυστηριώδες ανάθημα πάνω στο τέμενος της επιτύμβιας ποπ της Anna Von Hausswolff. Με τον Randall Dunn των Sunn O))) στο τιμόνι της παραγωγής, η Σουηδή μουσικός συνταιριάζει ένα ετερόκλητο μείγμα, με τις αναφορές να εναλλάσσονται μεταξύ της Kate Bush, των Swans, της Tori Amos, της Diamanda Galas και της PJ Harvey. Παράλληλα, όμως, αιωρείται πάνω από όλα της τα ανάφορα, αλυχτώντας το προσωπικό της στίγμα πίσω από τους αχαλίνωτους ήχους. Αποδεικνύοντας έτσι ότι φτιάχνει μουσική ισομερώς εγκεφαλική και πιασάρικη.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "The Mysterious Vanishing Οf Electra",

19. FÉLIX BLUME: Death In Haiti - Funeral Brass Bands & Sounds From Port Au Prince [Discrepant]
του Χάρη Συμβουλίδη

Ούτε δίσκος είναι, με την κλασική έννοια, ούτε ως λαογραφικό ντοκιμαντέρ σε ήχο μπορείς να το χαρακτηρίσεις, παρά το έντονο αποτύπωμα των field recordings (Δεκέμβριος 2016) από πραγματικά στιγμιότυπα 15 κηδειών στην πρωτεύουσα της Αϊτής. Κι όμως, προσφέρει μία από τις δυνατότερες ακροαστικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων. Ο τρόπος του Félix Blume να εκκινεί από μια αντικειμενικά τραγική συνθήκη απώλειας και πόνου για να φτάσει σε κάτι το αισθητικώς μοναδικό, δείχνει όχι μόνο την αντίληψή του για τα πανανθρώπινα, μα και το πόσο βαθιά έχει σκεφτεί τον παράγοντα ήχο. Τόσο, ώστε να σε κρατάει στημένο στα ακουστικά ακόμα και στις μη μουσικές στιγμές.

- ακούστε το "Maestro Walter's Brass Band «Pran Kwa Mwen»",

18. PUSHA-T: Daytona [GOOD Music]
του Άρη Καζακόπουλου

Μέσα στα 7 κομμάτια του σύντομου και περιεκτικού αυτού δίσκου, μετά βίας βρίσκει κανείς κάτι περιττό. Απεναντίας, το Daytona είναι γεμάτο από κοφτερές ρίμες, αξιοζήλευτο rapping και άπαιχτα beats, σαν εκείνα του “If You Know You Know” (η υπογραφή του Kanye West φωνάζει από χιλιόμετρα –στα καλύτερα της χρονιάς ήδη) και βέβαια τοy “Infrared”, με την περιβόητη μπηχτή στον Drake για τους ghostwriters που χρησιμοποιεί. Μην αφήσετε τη δικαιολογημένη δυσαρέσκεια που προκάλεσε η επιλογή του εξωφύλλου (φωτογραφία από μπάνιο της Whitney Houston, τη μέρα του θανάτου της) να σας αποθαρρύνει από το να ασχοληθείτε.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "If You Know You Know",

17. SPIRITUALIZED: And Nothing Hurt [Fat Possum]
της Τάνιας Σκραπαλιώρη

Μια ιστορία ενηλικίωσης, ένα γύρισμα σελίδας στο ίδιο πάντα βιβλίο, μια στιγμή γείωσης σ' ένα ταξίδι αιώρησης πάνω απ’ τη στρατόσφαιρα. To And Nothing Hurt κουβαλάει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έφτιαξε ή θα φτιάξει ποτέ ο Jason Pierce στη μετα-Spacemen 3 εποχή, σε όποιο σχήμα και κατάσταση κι αν τον βρει το μέλλον. 48 και κάτι λεπτά μουσικής, για τα οποία μπορεί να είναι αβίαστα περήφανος: δεν θα τον προδώσουν ποτέ.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "I'm Your Man",

16. FUNERAL MIST: Hekatomb [Norma Evangelium Diaboli]
του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη

Λιγότερο βιτριολικό από το Maranatha (2009), καταλήγει να είναι ο πιο προσιτός δίσκος των Σουηδών: μια μαύρη ιερουργία, η οποία μοιάζει βγαλμένη από τις πιο ωμές σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης, με σμήνη εντόμων, ψαλμωδίες, και κάποια samples γλωσσολαλικού παροξυσμού να απαιτούν την απόγνωση μπροστά στη θεϊκή οργή.

- ακούστε το "Hosanna",

15. ROBYN: Honey [Konichiwa]
του Άρη Καζακόπουλου

Της πήρε 8 χρόνια, αλλά η Σουηδή Robyn επέστρεψε με ένα άλμπουμ αντάξιο του επιπέδου του καταλόγου της. Το Honey είναι δίσκος «εύπεπτος» (με την καλή έννοια), χωρίς παράλληλα να έχει προφανή χιτάκια. Με έξοχη αισθητική και φανταστική ροή, με ποικιλομορφία στο ύφος αλλά και με συνοχή, αποτελεί ένα ακαταμάχητο σύνολο mid-tempo ευφορίας, που θα καταγραφεί ως μία από τις καλύτερες καταθέσεις της χρονιάς.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Honey",

14. JON HOPKINS: Singularity [Domino]
της Τάνιας Σκραπαλιώρη

Αν το Immunity (2013) ήταν κλάξον που καλούσε σε μια αυτοκινητάδα επιστημονικής φαντασίας –αλλά και μια πρόσκληση για χορό, σε μια νύχτα που το φως της δεν θα σβήσει ποτέ– το Singularity βασίζεται σε μια άχρονη ψυχεδέλεια, μοιάζοντας με παρτίδα διαστημικό σκάκι, όπου διακυβεύεται το προσωπικό μέλλον και η μικρή ιστορία σωτηρίας του καθενός μας.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Feel First Life",

13. SONS OF KEMET: Your Queen Is A Reptile [Impulse!]
του Κώστα Ζιούλη

Εννιά βασίλισσες, εννιά ηρωίδες της μαύρης ιστορίας και κουλτούρας, ένας φανταστικός afro-jazz/funk δίσκος. Νεύρο, ένταση, ρυθμός, οργή, μέθεξη, χιλιόμετρα μακριά από στείρους ακαδημαϊσμούς κι ατσαλάκωτους γιακάδες. Η τζαζ σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας αντεπιτίθεται, με τον Shabaka Hutchings (σαξόφωνο) και την παρέα του στην πρώτη γραμμή. Θα είμαστε μαζί τους.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Your Queen Is A Reptile",

12. CAR SEAT HEADREST: Twin Fantasy [Matador]
του Άρη Καζακόπουλου

Ο Will Toledo βγάζει από το συρτάρι, επανηχογραφεί και χαρίζει στο ευρύτερο κοινό το lo-fi άλμπουμ του 2011. Θα ήταν κρίμα να παραμείνει στο σκοτάδι ένα τέτοιο άγουρο κομψοτέχνημα, μια τόσο γνήσια ρομαντική εξιστόρηση της εφηβικής gay σχέσης του «εγκέφαλου» των Car Seat Headrest. Παραβλέψτε το εξόφθαλμο ξεπατίκωμα του ήχου των Weezer, των Pavement και των άλλων indie rock και pop punk ηρώων των 1990s και αφεθείτε σε έναν από τους πιο αυθεντικούς και απολαυστικούς κιθαριστικούς δίσκους των τελευταίων χρόνων.

- ακούστε το "Beach Life-In-Death",

11. GHOST: Prequelle [Loma Vista Recordings]
του Παναγιώτη Λουκά

Δεν είναι απαραίτητα καλύτερο από το Meliora (2015), το οποίο έβαλε επί τάπητος αν θα είναι οι Ghost οι επόμενοι headliners στα μεγάλα rock φεστιβάλ. Πάντως ο Tobias Forge άντεξε το βάρος των προσδοκιών και, ποντάροντας σε ένα αφηρημένο concept γύρω από την πανούκλα που έπληξε την Ευρώπη τη δεκαετία του 1340, αποδεικνύει με το Prequelle ότι μπορεί πράγματι να κάνει το γκρουπ του πρωταγωνιστή στις ανά τον κόσμο αρένες.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Rats",

10. CARDI B: Invasion Of Privacy [Atlantic]
του Χάρη Συμβουλίδη

Δεν αποτυπώνεται ως καμιά σπουδαία ράπερ η Cardi B, αν και το εξισορροπεί αυτό με το καλό μουσικό αισθητήριο το οποίο δείχνει να διαθέτει. Ούτε χιπ χοπ κάνει, όπως τουλάχιστον το μάθαμε όσοι λευκοί Ευρωπαίοι αγαπήσαμε τους δίσκους των Public Enemy, των Run-DMC, του Notorious B.I.G. και των Wu-Tang Clan: μιμείται απλά κάποιους τρόπους του και στηρίζεται σε δικές του μεθόδους, για να παραχθεί ένα κατά βάση pop τραγούδι με ραπ στοιχεία. Τα τραγούδια πάντως του Invasion Of Privacy μιλούν ανοιχτά για τη ζωή της και τα όσα της αρέσουν, είτε πρόκειται για την αιδοιολειχία, είτε για τα διαμάντια –ακριβώς γιατί δεν το παίζει υπεράνω της υλικής ευμάρειας, καθώς κυνηγάει την ευτυχία. Και η ίδια τα ραπάρει πρωτίστως βάσει της προσωπικότητάς της.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Bodak Yellow",

9. FIRE!: The Hands [Rune Grammofon]
του Βαγγέλη Πούλιου

Σ’ αυτό το 6ο τους άλμπουμ (ή 10ο, αν συνυπολογίσουμε και τα 4 που έχουν κυκλοφορήσει ως πολυπληθής ορχήστρα), οι Fire! εμφανίζονται πιο ροκ από ποτέ. Με έναν δικό τους τρόπο, εννοείται, ο οποίος δεν γίνεται να αγνοήσει την άγρια εκείνη τζαζ που έχει γίνει πια σχεδόν ταυτόσημη με τον Mats Gustafsson. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως σε ένα τρίο που λειτουργεί με τους δημοκρατικούς όρους των Fire! δεν χωράνε ιεραρχίες και καθοδηγητές: τα πάντα κρίνονται στο «μαζί».

- ακούστε ολόκληρο το άλμπουμ,

8. KAMASI WASHINGTON: Heaven And Earth [Young Turks]
του Ζώη Χαλκιόπουλου

Άλλος ένας θεόρατος δίσκος, τον οποίον βάζεις μέρα και τελειώνει βράδυ. Το hype του Kamasi Washington προηγήθηκε, αλλά το ταλέντο του παραμένει γεγονός: είναι μέσα στους πιο προικισμένους μουσικούς αυτής της χιλιετίας και δεν χάνει ευκαιρία να το αποδεικνύει, συνεχώς. Το Heaven And Earth είναι ένα τεράστιο κοσμικό ταξίδι με καλές δόσεις τζαζ, ηλεκτρισμού και χορωδιακής, κινηματογραφικής μαγείας από 'δω κι από 'κει.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Street Fighter Mass",

7. KALI UCHIS: Isolation [Virgin-EMI]
του Μιχάλη Τσαντίλα

Neo-soul ή παλιο-soul, R'n'B ντίβα ή Άγγελος της Δυτικής Ακτής, διάδοχος της Billie Holiday ή νέα Amy Winehouse; Η Kali Uchis δεν είναι τίποτα τέτοιο, τελικά. Είναι ένα κορίτσι αεράτο, το οποίο ό,τι του λείπει σε χαρακτηριστική χροιά το αναπληρώνει με την προσωπικότητα, την προσοχή και την εργατικότητά του. Ένα πρόσωπο ικανό να ξεχωρίσει (λέτε εδώ τελικά να εδράζεται ο τίτλος;), απλώς γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Ένας νέος άνθρωπος που δεν βιάζεται να ανέβει στην κορυφή, κι ακριβώς γι’ αυτό μάλλον θα το καταφέρει. Ένα είδωλο ικανό να μας πείσει ότι όλα μπορούν να είναι ένα, κι αυτό το ένα να είναι ποπ.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Tyrant",

6. THE NECKS: Body [Fish Of Milk]
του Βαγγέλη Πούλιου

H μουσική των Necks προτιμά να αιωρείται στο αόριστο και στο αφηρημένο, αντί να προσδοκά το συγκεκριμένο και το απόλυτο· να μην υπαγορεύει, δηλαδή, στον ακροατή συγκεκριμένες αντιδράσεις, αλλά να τον συντροφεύει σε ένα ανοιχτό πεδίο ρευστών νοημάτων. Και, όλως παραδόξως, σ' αυτήν την ανοιχτότητα οδηγούμαστε μέσω μιας μουσικής την οποία κάλλιστα θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ενδοστρεφή, λαμβάνοντας υπόψη τη σημασία που έχει η επανάληψη στη μεθοδολογία των Necks. Εδώ και τρεις δεκαετίες, το τρίο από την Αυστραλία μάς έχει συνηθίσει σε κομμάτια που η διάρκειά τους προσεγγίζει ή ξεπερνάει τα 60 λεπτά, σε δίσκους που συνηθέστερα απαρτίζονται από ένα και μόνο τέτοιο κομμάτι και σε μια μουσική που φαίνεται να μην πηγαίνει πουθενά, παρά να γυρίζει διαρκώς γύρω από τον εαυτό της. Αλλά, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «πουθενά» μπορεί να ενσωματώσει κόσμους ολόκληρους· και η επανάληψη να παίρνει τη μορφή διαλογιστικών κύκλων, πιστών στη σταθερή περιοδικότητά τους και ταυτόχρονα απείθαρχων, αφήνοντας ένα κρίσιμο υπόλειμμα να διαφεύγει της αναπαραγωγής. Πρόκειται για μια παράδοξη μορφή επανάληψης, η οποία προσκαλεί ή και επιδιώκει την αλλαγή.

- ακούστε το "Body", εδώ

5. JANELLE MONÁE: Dirty Computer [Bad Boy]
του Άρη Καζακόπουλου

Θα έλεγε κανείς ότι για πρώτη φορά η πολυμήχανη αλχημίστρια έχει καβαλήσει τις πολλαπλές αναφορές της. Τουτέστιν, δεν παύει να λοξοκοιτάει στο παρελθόν της μαύρης μουσικής (δεν μπορείς να μην ακούσεις τον Prince στο υπέροχο “Make Me Feel” –άλλωστε συμμετείχε κιόλας στη σύνθεση πριν μας αποχαιρετήσει– ή τον Stevie Wonder στο “Don’t Judge Me”), όμως οι αναφορές αυτές έχουν μεταβολιστεί καλύτερα από ποτέ, υπό την έννοια ότι το ηχητικό αποτέλεσμα βρίσκεται γειωμένο στο σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Κι αν ο δίσκος βρίσκεται από πλευράς συνθέσεων ένα κλικ κάτω από το εξαιρετικό The ArchAndroid (2010), η συνεκτικότητά του και το όραμά του το καθιστούν ισάξιο με εκείνο και σίγουρα ανώτερο του καλού, αλλά κάπως άνισου The Electric Lady (2013). Σε κάθε περίπτωση, με το Dirty Computer η Janelle Monáe κατοχυρώνει μια θέση στις σπουδαιότερες μουσικές παρουσίες της δεκαετίας και βέβαια θέτει τον πήχη στο στρατόπεδο της pop σε ύψη που ελάχιστοι θα μπορέσουν να φτάσουν μέσα στο 2018.

- δείτε το βιντεοκλίπ για το "Make Me Feel",