Τα γράφουμε στα μούσια μας όλα, πάρτε τραγούδια για μπύρες, ουίσκι και χορό στις συναυλίες μας...
Με το "Rise Up" να τους χαρίζει τεράστια προβολή στην Αμερική λόγω της χρήσης του από το NASCAR, φτάνουν στο πιο συμπαγές τους άλμπουμ, αλλά και στο ταβάνι τους ως συγκρότημα...
Απελευθερωμένοι από το άγχος του πειραματισμού, αξιοποιούν τα διδάγματα του Rave Tapes (2014) και κάνουν την έκπληξη, με μια άνετη μετάβαση από τη σινεφίλ κατηγορία στα παρεξηγημένα νερά του Χόλιγουντ...
Όλα τα κλασικά κι αγαπημένα συστατικά του κεκτημένου ήχου τους είναι εδώ, σε συνδυασμούς που δεν εκπλήσσουν, αλλά και δεν δυσαρεστούν...
Περισσότερα: Thievery Corporation - Treasures From The Temple
Αν και ο δίσκος θα κέρδιζε από μια πιο αυστηρή επιλογή κομματιών, τούς αποτυπώνει ως λεοντόκαρδους βετεράνους, με τη φωνή ειδικά του Rob Halford να ακούγεται αληθινά μανιασμένη...
Όσο αντιπαθής κι αν έχει καταφέρει να γίνει, τραγουδάει υπέροχα, ίσως καλύτερα από ποτέ, και παρουσιάζει υλικό που θα μπορούσε να έχει γραφτεί την εποχή του (What's The Story) Morning Glory?...
Ένα μπαλταφάν με ενδύματα από τη χρυσή τους εποχή, τα οποία μπορεί να είναι ελαφρώς μπαλωμένα, μα δίνουν τον καλύτερο δίσκο τους μετά το Midian του 2001...
Περισσότερα: Cradle Of Filth - Cryptoriana: The Seductiveness Of Decay
Μια απαραίτητη επιστροφή, που θυμίζει τα χρόνια όταν λέγαμε «alternative» και συνεννοούμασταν, δίχως να νιώθουμε προδομένοι από χαζοκιθάρες που βολοδέρνουν στον μουσικό τύπο αποσπώντας ανόητους διθυράμβους...
Μια απαραίτητη επιστροφή, που θυμίζει τα χρόνια όταν λέγαμε «alternative» και συνεννοούμασταν, δίχως να νιώθουμε προδομένοι από χαζοκιθάρες που βολοδέρνουν στον μουσικό τύπο αποσπώντας ανόητους διθυράμβους...
Αποδεικνύουν μεν γιατί παραμένουν γοητευτικοί, εξακολουθούν όμως να τρώνε από τα έτοιμα, μην αποφεύγοντας τις εύκολες «ατμόσφαιρες» με τις οποίες τριπάρουν όσοι αρέσκονται στα chill out remixes των νυχτερινών ραδιοφώνων...
Σελίδα 3 από 10