Από τους Baby Guru μέχρι τα προσωπικά του άλμπουμ, τo project ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ και τις πιο πρόσφατες κινηματογραφικές του δουλειές, ο Prins Obi (Γιώργος Δημάκης) έχει χτίσει μια πορεία που χαρακτηρίζεται από τη διαρκή αναζήτηση και την απροθυμία για επανάληψη. Κάθε νέα δουλειά μοιάζει να ανοίγει ένα διαφορετικό δημιουργικό κεφάλαιο, συνδυάζοντας ετερόκλητες επιρροές και αναζητώντας νέους τρόπους αφήγησης μέσα από τη μουσική.
Η πιο πρόσφατη πρόκληση ήρθε μέσα από το The Birthday Party την ταινία του Miguel Ángel Jiménez, παραγωγής Heretic, με πρωταγωνιστές τον Willem Dafoe, τη Vic Carmen Stone, τον Joe Cole και την Emma Suarez. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Prins Obi μιλά για τη σύνθεση ενός soundtrack που ισορροπεί ανάμεσα στα αναλογικά synths και τις ελληνικές μουσικές αναφορές, τη συνεργασία του με τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο, τις συναντήσεις του με σπουδαίους δημιουργούς και μια επερχόμενη φθινοπωρινή συζήτηση με τους Baby Guru, αποκαλύπτοντας τη διαρκή διάθεση για εξερεύνηση και δημιουργία.
- Γιώργο, καλώς όρισες. Παρακολουθώ πολλά χρόνια τη μουσική σου και διαπιστώνω ότι αλλάζει αισθητά από δίσκο σε δίσκο. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί κάθε φορά σε έναν νέο ήχο;
Μου αρέσουν πολλά διαφορετικά πράγματα, βαριέμαι εύκολα και περνάω (μουσικές) φάσεις που διαμορφώνουν ως ένα βαθμό το μουσικό μου όραμα την εκάστοτε περίοδο.
- Τι σημαντικό κρατάς από τους Baby Guru;
Τη φοβερή χημεία που είχαμε τόσο στο στούντιο, όσο και στα live. Τα πράγματα προέκυπταν αβίαστα και μας έχει λείψει όλο αυτό. Το φθινόπωρο θα βρεθούμε να μιλήσουμε, μήπως και…
- Η μουσική για κινηματογράφο απαιτεί διαφορετική προσέγγιση από έναν προσωπικό δίσκο. Τι σε γοητεύει περισσότερο σε αυτή τη διαδικασία και πώς προέκυψε η συνεργασία σου με το The Birthday Party και τον σκηνοθέτη Miguel Ángel Jiménez;
Το να γράφεις μουσική για μια ταινία είναι μια πολύ όμορφη δημιουργική διαδικασία, γιατί οι ήχοι σου τίθενται στην υπηρεσία του (οπτικού) οράματος του σκηνοθέτη και της ιστορίας. Φεύγεις από τον κάπως αφηρημένο κόσμο μιας αυτόνομης ηχογράφησης και μπαίνεις σε ένα πιο πολυσυλλεκτικό-συνεργατικό σύμπαν. Συνεργαστήκαμε με τον Γιώργο Καρναβά (παραγωγός και σεναριογράφος της ταινίας) στο project ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ, είχαμε καλή χημεία και σύμπνοια και μου πρότεινε να δουλέψω στην επερχόμενη ταινία της Heretic.
- Πώς μοιράστηκε η δημιουργική δουλειά ανάμεσα σε εσένα και τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο;
Με αγάπη, αμοιβαίο σεβασμό και πολύ χιούμορ. Ο Αλέξανδρος είναι υπέροχος άνθρωπος και μουσικός.
- Πώς προσέγγισες την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’70 χωρίς να δημιουργήσεις απλώς μια "ρετρό" μουσική;
O Miguel και ο Γιώργος είναι πολύ ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι (προς τιμήν τους) και μου έδωσαν πολύ χώρο να πειραματιστώ και να ξεφύγω από το συνθετικό μου comfort zone. Μου ζήτησαν το Moog να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και καλά έκαναν, το οποίο όμως έμπλεξα με παραδοσιακά όργανα όπως το μπουζούκι και το νέυ. Ο φίλος μου Justin Hurwitz (με τον οποίο πρόσφατα συνεργαστήκαμε), μου έστειλε πολύ θετικά σχόλια για το soundtrack, λέγοντάς μου πως κάτι αντίστοιχο έχει κάνει και ο Ludwig Göransson στην Οδύσσεια του Nolan.
- Πώς γεννήθηκε το "Summer Santa" και η συνεργασία σου με τη Vic Carmen Sonne;
Τελείως τυχαία! Βρισκόμουνα στα γυρίσματα της ταινίας (γιατί έπαιζα σαν extra και εκτελούσα χρέη vocal coach και μουσικού διευθυντή για την live μπάντα) και βρισκόμασταν στο σημείο που κορυφώνεται το πάρτυ. Έρχεται ο Γιώργος Καρναβάς και μου λέει: «Έχεις Moog synthesiser, έχεις μπλιμπλίκια, έχεις πολλά synths, μπορείς να μας γράψεις κάτι σαν το "I Feel Love" του Moroder;». «Εννοείται», του απαντάω και δίπλα μου στεκόταν η Vic… Εντελώς αυθόρμητα την ρωτάω: «Θέλεις να τραγουδήσεις στο κομμάτι που θα κάνω για τα παιδιά;». Και ξετρελάθηκε με την ιδέα. Την άλλη μέρα, ο Γιώργος μου έδωσε ένα χαρτί με κάποιες στιχουργικές ιδέες που αποτέλεσαν και τη βάση για τα vocals της Vic.
- Το "Archipelagos II" φέρνει μια ιδιαίτερη συνάντηση σύγχρονου ήχου και ελληνικών αναφορών. Πώς προέκυψε αυτή η κατεύθυνση και το spoken word στοιχείο της Επίθετης;
Η πρώτη version του κομματιού (το "Αρχιπέλαγος", δηλαδή) είναι ένα δωρικό, instrumental ζεϊμπέκικο (με Moog ως μπάσο), που ντύνει την σκηνή με τον συγκλονιστικό χώρο του Willem. Αφού το soundtrack είχε ολοκληρωθεί, Ο Γιώργος και η Αγγέλα Κόλλια (συνεργάτης μου από την Minos EMI) είχαν την ιδέα να δημιουργηθεί και μία vocal version γιατί τους άρεσε πολύ ως σύνθεση. Η Αγγέλα πρότεινε την φανταστική Αλεξάνδρα Επίθετη για να γράψει στίχους και να κάνει spoken word (τσεκάρετε το πρόσφατο άλμπουμ της Όχι Πια Δάκρυα!) και εγώ ζήτησα τον θρυλικό Γιώργο Μαργαρίτη για να ερμηνεύσει το ρεφραίν... και όλα πήγαν κατ’ευχήν.
- Η ερμηνεία του Dafoe επηρέασε καθόλου τον τρόπο που αντιλαμβανόσουν τον κεντρικό χαρακτήρα και τη μουσική του; Τι σημαντικό κρατάς από αυτή τη συνεργασία;
Σίγουρα επηρέασε τα πιο πειραματικά tracks, τα οποία αποτυπώνουν τον αναβρασμό ψυχής του (αντί) ήρωα που ενσαρκώνει. Ο Willem είναι συνετός, υπερβολικά cool, φιλικός, ανοιχτόμυαλος και γενικά ένας καταπληκτικός άνθρωπος και καλλιτέχνης.
- Υπάρχει κάποια στιγμή στο soundtrack που νιώθεις ότι αντιπροσωπεύει περισσότερο τον Prins Obi;
Κάθε κομμάτι είναι και ένας διαφορετικός κόσμος και ακολουθήθηκε για αυτό μια ξεχωριστή μέθοδος και δημιουργική διαδικασία, οπότε δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο.
- Αν μπορούσες να συνεργαστείς με οποιονδήποτε δημιουργό, εν ζωή ή μη, ποιον θα επέλεγες και γιατί;
Θα ήθελα να πάω στο Bristol και να κάνω ένα άλμπουμ με τον Tricky και την Martina (αν και δεν μένoυν πια εκεί). Όταν περνάω δύσκολα, τα Pre-Millennium Tension και Angels with Dirty Faces με βοηθάνε.
- Υπάρχει κάποιο άλμπουμ ή τραγούδι σου που θεωρείς ότι παρερμηνεύτηκε ή δεν έλαβε την προσοχή που του άξιζε;
Το New World Boi (album). Αναγνωρίζω όμως, ότι είναι μια niche δουλειά στα όρια του σνομπισμού. Άκουγα φουλ Prefab Sprout, Scritti Politti και Beach Boys όταν το έγραφα.
- Για ποιο project σου νιώθεις πολύ περήφανος;
Για την space opera The Secret Life of Mara Gibb. Από μικρός ήθελα να κάνω ένα audio-visual έργο (στην προκειμένη περίπτωση: concept album & comic book) με sci-fi θεματολογία και φιλοσοφικές προεκτάσεις. Ευχαριστώ τους Nikolai Hamel, Kostas Pantoulas και Saber Rider που με βοήθησαν να υλοποιήσω το όραμά μου.
- Υπάρχει κάτι που έχεις σκεφτεί να δοκιμάσεις καλλιτεχνικά και δεν έχεις ακόμη τολμήσει;
Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία τρία χρόνια δοκίμασα πράγματα που δεν είχα ξανακάνει: soundtracks (The Birthday Party & The Rhapsodist), space opera (The Secret Life of Mara Gibb), experimental-avant-pop με ambient περικοκλάδες (παραγωγή στο Elation EP της Άννας Παπαθανασίου), αμιγώς ελληνόφωνους δίσκους με λαϊκό έρεισμα (παραγωγή και performance σε ΓΑΜΜΑΓΑΜΜΑ) και hip-hop (βλέπε Dim Goblin). Αυτή την περίοδο έχω γυρίσει στη “συμβατική” μορφή του μουσικού άλμπουμ, γράφοντας υλικό επηρεασμένο από τα 90s, με έντονες δόσεις νοσταλγίας, σκοταδιού και αισθαντικότητας (όλα όμως song-based).
- Αν έπρεπε να περιγράψεις τον σημερινό Prins Obi με τρεις λέξεις, ποιες θα επέλεγες;
Ανυπόμονος, Δημιουργικός, Κυκλοθυμικός.
INFO: Το “The Birthday Party” αποτελεί διασκευή του ομότιτλου λογοτεχνικού best seller του Πάνου Καρνέζη, βασισμένου σε φανταστική βιογραφία του Αριστοτέλη Ωνάση.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κάπου στη Μεσόγειο, όπου ο Μάρκος Τιμολέων, ένας μεγιστάνας που θυμίζει τον Αριστοτέλη Ωνάση, διοργανώνει ένα πολυτελές και φαντασμαγορικό πάρτι γενεθλίων για τη Σοφία, τη μοναχοκόρη και μοναδική κληρονόμο του, στο απομονωμένο ιδιωτικό του νησί. Το πάρτι αποτελεί την ιδανική αφορμή για όσους βρίσκονται στον κύκλο του να τον πλησιάσουν, ο καθένας με τις δικές του επιδιώξεις. Ο Μάρκος, συνηθισμένος να ελέγχει αμείλικτα τα πάντα γύρω του, έχει καταστρώσει κρυφά ένα σχέδιο που αφορά το μέλλον της κόρης του. Η Σοφία, όμως, έχει έρθει αποφασισμένη να του αποκαλύψει μια σημαντική δική της απόφαση. Καθώς οι καλεσμένοι καταφθάνουν και η νύχτα προχωρά, η γιορτή γίνεται ολοένα πιο ξέφρενη. Την ίδια στιγμή, η αναπόφευκτη σύγκρουση ανάμεσα στον Μάρκο και τη Σοφία οδηγείται σε μια βαθιά συγκινητική κορύφωση.
