search

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Label | Feelgood
Κυκλοφορία | 1/2016
Βαθμολογία | 5

Την περίπτωση του Τόλη Φασόη πρέπει να την προσεγγίσεις με ανοιχτό μυαλό και με τρυφερότητα. Διαφορετικά θα πάρουν το πάνω χέρι οι ενστάσεις απέναντι στο αδύναμο υλικό, σε σχέση με τις τίμιες προθέσεις. Από τα χρόνια άλλωστε των Sharp Ties στη δεκαετία του 1980, μέχρι και την πρόσφατη σόλο καριέρα του –η οποία ποτέ δεν παίρνει μπροστά με σθένος– ο Φασόης παραμένει μια ξεχωριστή και αξιοσημείωτη μορφή ανάμεσα σε αυτούς που υπηρετούν το ελληνικό rock μέσω του αγγλικού στίχου.

Το Happy To Be Here είναι ο 2ος προσωπικός του δίσκος. Πρόκειται για μια δουλειά που, πέρα από υπενθύμιση της αυταπόδεικτης αγάπης του για το new wave, το ψυχεδελικό rock του 1960 και την ανεξάρτητη κιθαρωδία της δεκαετίας του 1980, δεν καταφέρνει να ξεδιπλώσει έναν δημιουργό ικανό ν' αφήσει το αποτύπωμά του στο σήμερα.

Ωστόσο τα τραγούδια δεν έχουν ευκολοχώνευτα πιασάρικα ριφάκια για τα ροκ μπαρ, ούτε στρογγυλά ρεφρέν για τα hip ερτζιανά της πόλης. Έχοντας κάνει κτήμα του τις χαμένες ηχογραφήσεις του Lou Reed –όπως διαφαίνεται στο ομώνυμο του δίσκου κομμάτι, αλλά και στο "Cookie Ride"– ο Φασόης ενδιαφέρεται να περάσει στον ακροατή τη χαρά των ηχογραφήσεων και την αγάπη για το υλικό του, μέσω ενός δραστήριου και ευπρόσωπου ήχου. Συνεπαρμένος όμως από τον ρόλο του frontman και του συνθέτη, κάνει στραβοπατήματα, κυρίως όταν καλείται να επιστρατεύσει το ποπ αισθητήριό του.

Σαν ακροατές, απομένουμε έτσι να ακούμε το Happy To Be Here περιμένοντας το «αγαπημένο κομμάτι του δίσκου» ή έστω τη βουνοκορφή στη γραμμή ποιότητας· αλλά κάτι τέτοιο δεν έρχεται ποτέ. Το άλμπουμ διαθέτει πάντως προσωπικό κόσμο και ενίοτε του βγαίνουν και κάποιες ζαριές –όπως στο ψυχεδελικό medley "Cosmic-Look-Back Time Surprise", στο φινάλε, ή στον γκρουβάτο ηλεκτρονικό πειραματισμό του "Fine Lines".

Αν και τα καινούρια αυτά τραγούδια δεν θυμίζουν καλοδιατηρημένη ρέπλικα, οι δουλεμένοι ρυθμοί του ατίθασου Φασόη εξωθούν με χάρη τις (συχνά ανολοκλήρωτες) ιδέες στη σφαίρα του παράδοξου, πριν τις προδώσει η ενορχήστρωση. Έτσι, όσοι ακροατές θα απολαύσουν τον δίσκο, θα συνδέονται με μια πικρή συνενοχή, καθότι η απόλαυσή τους θα βασίζεται στο ανοιχτό μυαλό και σε εκείνη την τρυφερότητα που προανέφερα.