search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Στον πρώτο τους ερχομό στην Ελλάδα οι Γερμανοί γέμισαν σχεδόν το Temple, δείχνοντας την απήχηση που εν δυνάμει έχει αυτή η post-metal «σπηλαιώδης ψυχεδέλεια» που πλέον πρεσβεύουν, αλλά και τον διχασμό εντυπώσεων που μπορεί να προκαλέσει...

Χώρος | Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 13/1/2018

Λίγο ο underground τρόπος με τον οποίον κινήθηκε διοργανωτικά το Bowel Of Noise της Θεμιστοκλέους (χωρίς promo, εν μέρει στόμα-με-στόμα και εν μέρει Facebook, φτηνό εισιτήριο), λίγο οι μοιρασμένες εντυπώσεις σχετικά με το περσινό άλμπουμ Exuvia, δεν ήμουν βέβαιος τι προσέλευση θα είχε η πρώτη συναυλία των Ruins Of Beverast στην Ελλάδα. Φτάνοντας πάντως στο Temple, έγινε από νωρίς φανερό ότι θα ερχόταν κάμποσος κόσμος.

52aRuinsBvr_2.jpg

Έτσι, οι Αθηναίοι Nox Formulae ευτύχησαν να παρουσιάσουν το support set τους ενώπιον ενός χώρου σχεδόν γεμάτου, κάτι που, όσο να 'ναι, έδωσε από νωρίς έναν κάποιον παλμό στη βραδιά, μιας και το γκρουπ δεν δυσκολεύτηκε να κερδίσει χειροκροτήματα και να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Εμφανίστηκαν ενώπιόν μας ως κουκουλοφόροι «εξτρεμιστές», χαμένοι μέσα σε σκούρα, υποβλητικά φώτα και εξαπέλυσαν με το καλημέρα τη μυστηριακή «μαυρίλα» που διακατείχε το μοναδικό ως σήμερα άλμπουμ τους The Hidden Paths To Black Ecstasy (2016).

Ενώ όμως όλα έδειχναν ότι θα παρέδιδαν μια ψυχωμένη μα μάλλον ευπρόβλεπτη εισαγωγή στους Ruins Of Beverast, μια αναπάντεχη μελωδία στην κιθάρα μας θύμισε ότι η μπάντα γράφει ενίοτε τα τραγούδια της με μια ευρύτητα (ροκ) πνεύματος· λίγο δε παρακάτω, ένα άλλο κομμάτι θα μπορούσε να είναι –σε ένα πολύ διαφορετικό σύμπαν– το αποτέλεσμα μιας black metal στροφής των Joy Division, αν υποθέσουμε ότι το ιστορικό σχήμα είχε επιβιώσει στον χρόνο και είχε εκδηλώσει τέτοιες ανησυχίες. Υπηρετήθηκε έτσι και ο παράγοντας έκπληξη, σε ένα support set που κράτησε όσο ακριβώς έπρεπε.

52aRuinsBvr_3.jpg

Όταν λοιπόν βγήκε στη σκηνή ο Alexander von Meilenwald με τους νυν συνοδοιπόρους του, βρήκαν από κάτω το κοινό ήδη φτιαγμένο, να τους υποδέχεται με προσμονή και θέρμη. «Συστατικό» απαραίτητο για να λειτουργήσει μια Ruins Of Beverast συναυλία, καθώς –και σε πλήρη συνάφεια με το είδος του metal που παίζουν– η όλη εμπειρία στήνεται και λειτουργεί ως τελετουργία· ως ένας απόκοσμος, απάνθρωπος ενίοτε χορός πάνω στα ερείπια του Beverast/Bifröst, που επί νορδικών, μυθολογικών χρόνων ένωνε την επικράτεια των θεών με τον κόσμο των θνητών. Με σύμμαχο τον καλό γενικά ήχο και με άριστη εκμετάλλευση των φωτισμών του Temple, οι Γερμανοί ενίσχυσαν αποτελεσματικά αυτόν τον χαρακτήρα του σόου τους, δίνοντας μια πυκνή συναυλία, η οποία άρεσε ιδιαιτέρως στην πλειονότητα του κόσμου, κρίνοντας από τις επί τόπου αντιδράσεις και τα σχόλια που άκουσα. Πλην εμού, καθώς φαίνεται.

52aRuinsBvr_4.jpg

Όταν βγήκε το Exuvia δεν συμμερίστηκα μεν τους υπερ-ενθουσιασμούς που διάβασα δώθε και κείθε, είχα όμως βρει και τον συνΑβοπολίτη Χρυσόστομο Τσαπραΐλη αυστηρό στην αποτίμησή του (δείτε την κριτική του εδώ). Τον σκέφτηκα ωστόσο πολλές φορές προσπαθώντας να εντοπίσω τι με εμπόδιζε να ενθουσιαστώ σε μια συναυλία όπου «κανονικά» έπρεπε να πετάω τη σκούφια μου. Εν τέλει –με τα πράγματα εδώ να γίνονται σαφώς υποκειμενικά– συμμερίστηκα τη θέση του ότι οι Ruins Of Beverast έχουν πάρει την κατιούσα.

52aRuinsBvr_5.jpg

Είδαμε πράγματι ένα σημαντικό γκρουπ του ακραίου metal και των εξελίξεων που πηγάζουν από αυτό στην Αθήνα, για πρώτη φορά· το είδαμε όμως 9 χρόνια μετά το Foulest Semen For A Sheltered Elite, να βρίσκεται στον αστερισμό όσων αναζητήσεων εγκαινίασε το Blood Vaults: The Blazing Gospel Of Heinrich Kramer (2013). Ανά σημεία, όταν η setlist απηχούσε το παρελθόν, αισθανόσουν πράγματι στο πετσί σου το αψύ μέταλλο των Γερμανών και τα κοφτερά τους riffs, με τα φωνητικά του von Meilenwald να πηγάζουν ρωμαλέα και με το δυναμικό headbanging των Arioch & G.ST στο πλάι του να αφήνει «γεύση» από διαχρονικές μακρυμάλλικες δόξες. Κυρίαρχη όμως εν τέλει αναδείχθηκε μια ροπή προς ατμόσφαιρες και αχρείαστα μακροσκελή μέρη, τα οποία μου έφεραν κατά νου τον post-rock ήχο που ανέκαθεν σιχαινόμουνα (πέρα από τις 2 μπάντες που όλοι ξέρουμε και αν μη τι άλλο σεβόμαστε), ωθώντας την όλη εμπειρία προς ό,τι εύστοχα ο Χρυσόστομος χαρακτήρισε στην άνωθεν κριτική για το Exuvia ως «σπηλαιώδη ψυχεδέλεια».

52aRuinsBvr_6.jpg

Κατανοώ ασφαλώς ότι αυτή ακριβώς η «σπηλαιώδης ψυχεδέλεια» πέτυχε την όποια διεύρυνση του κοινού (άρα και το σχεδόν γεμάτο Temple)· και κατανοώ ότι ακούγεται εξαιρετικά επίκαιρη σε χρόνους όπου το πιο ανήσυχο και ευρεία σκεπτόμενο κομμάτι του παλαιού extreme metal έχει αναλάβει να εκφράσει το σκοτάδι που έχει εξαπλωθεί ξανά στον Δυτικό μας κόσμο, πιο πειστικά από το μεγαλύτερο κομμάτι της μεγάλης του rock 'n' roll οικογένειας. Δεκτά όλα τούτα, και πράγματι παρόντα σε όσα είδα live. Επιτρέψτε μου ωστόσο να πω ότι, αν έχεις γκρεμοτσακιστεί στον ζόφο των Primordial, οι σημερινοί Ruins Of Beverast σου ακούγονται ως μπάντα προσφέρουσα μεταλλικές συγκινήσεις σε όσους αγάπησαν «τα σκληρά» με τους Isis και τους Neurosis. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο για εκείνους ή για μένα, που υπογράφω την παρούσα ανταπόκριση.