search

ΔΙΕΘΝΗ

Δίσκος μάλλον άνισος –και λίγος, αν αναλογιστεί κανείς τα πολλά που συμβαίνουν εντός του. Και τελικά όχι τόσο «αλλιώς», όσο φάνταζε αρχικά...

Label | Polydor
Κυκλοφορία | 2/2019
Βαθμολογία | 6,5

Κάπως αλλιώς τον ξέραμε τον James Blake. Μέσα από τα άλμπουμ James Blake (2011), Overgrown (2013) και The Colour In Anything (2016) σχηματίσαμε για αυτόν μια εικόνα που είχε να κάνει με νύχτα, με ομίχλη και θλιμμένα όνειρα, με το πώς τα λίγα μπορούν να είναι πολλά.

Όμως κάπου στον δρόμο ήρθε ο έρωτας, για χάρη του οποίου ο Βρετανός καλλιτέχνης εγκατέλειψε το βροχερό Λονδίνο κι εγκαταστάθηκε στο ηλιόλουστο Λος Άντζελες. Και κάπως έτσι ήρθε και το «αλλιώς», το οποίο το διαισθάνεσαι από την αισθητική του εξωφύλλου κιόλας: και πάλι τον Blake απεικονίζει, όμως εκεί που τις προηγούμενες φορές ήταν θολός κι απόμακρος, εδώ το κάδρο κλείνει πολύ περισσότερο στο πρόσωπό του, και στο ευκρινές, ηδυπαθές βλέμμα του –πόζα αστέρα του Hollywood, θα έλεγε κανείς.



Εντός του δίσκου ο Blake εμφανίζεται αποφασισμένος να τραγουδήσει για το ταίρι του (Jameela Jamil το λένε το κορίτσι, αν δεν γνωρίζετε). Πράγμα που από μόνο του σημαίνει απομάκρυνση από τις αόριστες αναφορές και τον κρυπτικό τρόπο με τον οποίον επέλεγε να μιλήσει στο παρελθόν. Το θέμα είναι τέτοιο που τον βοηθάει να αναζητήσει έναν άλλης διάθεσης και χρώματος τρόπο έκφρασης, ξεφεύγοντας κάπως από την ετικέτα του «θλιμμένου αγοριού» που του κόλλησαν –όχι εντελώς άδικα– διάφοροι· την οποία αποστρέφεται εντόνως. Μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, να είναι ένας πιο χαλαρός, πιο απελευθερωμένος James Blake τούτος εδώ.

Η έναρξη με το "Assume Form" συμπυκνώνει και συνοψίζει τις προαναφερθείσες μεταβάσεις με τρόπο εξαιρετικό: «I will assume form/ I’ ll leave the ether/ I will be touchable/ I will be reachable» τραγουδάει ο Blake, στήνοντας και την απαραίτητη ηχητική γέφυρα με ό,τι έχει προηγηθεί. Όμως από εκεί και κάτω η χαλαρότητα κάπου-κάπου οδηγεί και σε πλαδαρότητα. Και είναι αλήθεια ότι στον νέο δίσκο ο ήρωάς μας παρουσιάζεται κάποιες φορές να υπολείπεται σε καλές κι αξιομνημόνευτες ιδέες. Μπορεί όντως η μελαγχολία να είχε αρχίσει να του γίνεται καλλιτεχνικός βραχνάς (όπως σωστά επισήμαινε ο Ανδρέας Κύρκος, εδώ), όμως η απόπειρα εξόδου από εκείνον τον θόλο δεν συνεπάγεται αυτομάτως και εγγυημένη ποιότητα. Έτσι, κάμποσα από τα 48 λεπτά του άλμπουμ αρνούνται να αποτυπωθούν στο μνημονικό και να γίνουν κομμάτια της καθημερινότητας. Κάθε φορά (από τις πολλές) που το Assume Form έφτανε στο τέλος του, στη μνήμη μου δεν επανερχόταν κάποιο από τα τραγούδια του, αλλά το “Overgrown” και το “Limit To Your Love” από τα παλιά.

Όχι ότι δεν το προσπάθησε πολύ ο Blake. Και διάσημους ράπερ έφερε ως καλεσμένους (Travis Scott, André 3000), και παραγωγούς φώναξε να τον συνδράμουν (ο Metro Boomin εις εξ αυτών) και κάθε λεπτομέρεια του  οικοδομήματος πρόσεξε. Και όντως, τούτες οι καταγραφές είναι πολύ συχνά απολαυστικές, ειδικά αν ενδιαφέρεσαι για τα του ήχου. Αλλά δεν λείπουν ούτε τα καλά τραγούδια: το “Barefoot In The Park”, για παράδειγμα, είναι ένα δροσιστικό ντουέτο με τη Rosalia, το “I’ll Come Too” έχει μια σέξι διάθεση διαφορετική από εκείνη που θα περιμέναμε, βρίσκοντάς τον να εκστομίζει το «I do» καμιά πενηνταριά φορές (λέτε να έχουμε παντρολογήματα;), ενώ το ακροτελεύτιο “Lullaby For My Insomniac” είναι ένα ρομαντικό νανούρισμα-ύμνος στη συντροφικότητα.

Όμως συχνά ο Blake μοιάζει να παρααφέθηκε στη σύμπραξη και να πήρε λιγότερα από τα αναμενόμενα μέσω αυτής. Η απόπειρά του να συμπεριλάβει το τρέχον, συχνά τον οδηγεί σε αποτελέσματα που τον κάνουν να ακούγεται λιγότερο ξεχωριστός απ’ όσο είναι. Ακόμα και η απόπειρα εξόδου από το καβούκι του έχει αντίκτυπο μικρότερο του αναμενόμενου. Καθώς σε χτυπούν οι ευφορικές στοιβάδες φωνητικών του “Can’t Believe The Way We Flow” χαίρεσαι όπως όταν παρατηρείς ένα ερωτευμένο ζευγάρι στον δρόμο, αλλά μετά συνεχίζεις τον δρόμο σου. Κι ενώ εντοπίζεις το παράθυρο που ανοίγει το “Don’t Miss It” στην ψυχοσύνθεση του δημιουργού του, δεν νιώθεις ότι σε αφορά και πολύ η θέα του.

Είναι ένας δίσκος μάλλον άνισος το Assume Form, και λίγος, αν αναλογιστεί κανείς τα πολλά που συμβαίνουν εντός του. Και τελικά όχι τόσο «αλλιώς» όσο φάνταζε αρχικά. Το άνοιγμα που επιχείρησε εντός του ο James Blake είναι οπωσδήποτε μια αισιόδοξη πράξη, όμως ούτε αυτή τον οδήγησε στο αριστούργημα που περιμένουμε από εκείνον, χρόνια τώρα.

 

ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Ο Φοίβος Δεληβοριάς συναντά τον Γιάννη Λογοθέτη

Ακούστε όλον τον νέο δίσκο που έφτιαξε παρέα με τους Χατζηφραγκέτα

Δημήτρης Πετσετάκης: Ηλεκτρονική μουσική είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να επικοινωνήσει με την κοσμική σκόνη...

Η επικείμενη εμφάνισή του στο ADD Festival 2019 (Παλιό Αεροδρόμιο Ελληνικού, Σάββατο 25 Μαΐου) ήταν…

Νέο βιντεοκλίπ για τους Calexico

Δείτε το "Midnight Sun", μία ακόμα συνεργασία τους με τους Iron & Wine

Primal Scream: Primal Scream [1989]

Πριν την acid έκρηξη του Screamadelica, εξερεύνησαν την πιο σκληρή πλευρά της δισκοθήκης τους, με…

Η PJ Harvey σε ένα Κελί γεμάτο Κόσμο

Ακούστε το καινούριο της τραγούδι

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

The KVB - 10 αγαπημένοι δίσκοι

Συνδυάζοντας την αγάπη τους για το post-punk των 1980s και τα ηλεκτρονικά των 1990s, το λονδρέζικο…

Σκότωσε το διαδίκτυο τις μεγάλες μπάντες; Ή απλά δεν βγαίνουν πια;

Στο σημερινό περιβάλλον, οφείλεις να σκάψεις βαθιά. Και να έχεις πλέον κατά νου, ότι η «καθαρότητα»…

40 χρόνια από το Lodger του David Bowie

Ξεκομμένο από την περίφημη «Τριλογία του Βερολίνου», υπήρξε ένα από τα πιο περιφρονημένα του…

10 αγαπημένα άλμπουμ για τους The BitterSweet

Τέλη του 2018, κυκλοφόρησαν ψηφιακά το νέο τους άλμπουμ The Age Of New Delirium –σύντομα δε θα…

«Ανεξάρτητη» μουσική, για «ανεξάρτητο» σινεμά

Aς μη γελιόμαστε: όσο υπάρχει ανεξάρτητο σινεμά, τόσο υπάρχει και ανεξάρτητη μουσική. Τα πράγματα…