search

ΔΙΕΘΝΗ

Αν και δεν μπορεί να κοιτάξει κατάματα το Under Τhe Red Cloud (2015), είναι ένας συμπαγής και περιεκτικός δίσκος, αντάξιος του παρελθόντος του φινλανδικού γκρουπ...

Label | Nuclear Blast
Κυκλοφορία | 5/2018
Βαθμολογία | 7

Οι Amorphis είναι μπάντα που αγαπώ και παρακολουθώ από την κυκλοφορία του τεράστιου Tuonela (1999), δηλαδή σχεδόν 20 χρόνια τώρα. Μέχρι τότε, βέβαια, η μουσική τους πορεία ήταν ήδη φανταστική, χαρίζοντάς μας δισκάρες όπως τα τιτάνια Tales From Τhe Thousand Lakes (1994) και Elegy (1996). Οι διάδοχοι πάλι του Tuonela δεν έφταναν σε ποιότητα ό,τι είχε κυκλοφορήσει στο παρελθόν: το μεν Am Universum (2001) αποδείχθηκε αξιοπρεπέστατο, το δε Far From Τhe Sun (2003) αποτελεί ακόμα και σήμερα την πιο μέτρια στιγμή των Φινλανδών.

Η φυγή κατόπιν του Pasi Koskinen (φωνητικά) ήρθε να επιτείνει την ανασφάλεια στις τάξεις των Amorphis, κάποιοι μάλιστα οπαδοί ξέγραψαν τότε το συγκρότημα. Ο ερχομός του άγνωστου Tomi Joutsen έκανε επίσης πολλούς να απορήσουν για το τι μέλλει γενέσθαι, αλλά το απίστευτο Eclipse (2006) έκλεισε πολλά στόματα με την ποιότητά του, επαναφέροντας ταυτόχρονα και στοιχεία από το παρελθόν, όπως λ.χ. τα brutal φωνητικά.


Έκτοτε οι Amorphis είναι από τις πιο συνεπείς και σταθερές μπάντες του σκληρού ήχου, με τακτικές και όμορφες κυκλοφορίες –άλλοτε περισσότερο κι άλλοτε λιγότερο– και με τη δημιουργικότητά τους να είναι τουλάχιστον αξιοθαύμαστη. Έχοντας καθορίσει προ πολλού την ταυτότητά τους, χωρίς ιδιαίτερες παρεκκλίσεις ή πολλούς (και περιττούς) πειραματισμούς, μπλέκουν όμορφα το metal με την ψυχεδέλεια και το folk στοιχείο του βορρά, σχηματίζοντας έναν μοναδικό, όσο και προσωπικό ήχο. Έτσι, αφενός το καταπληκτικό Under Τhe Red Cloud του 2015 (συγκαταλέγεται στα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας τους, δείτε και εδώ) και αφετέρου η επιστροφή του Olli-Pekka Laine (μπάσο) μετά από 17 χρόνια (στη θέση του Niclas Etelavuori), μόνο προσδοκίες δημιούργησαν για το φετινό Queen Οf Time.

Η συνταγή του Under Τhe Red Cloud, με τον Jens Bogren στην επιμέλεια της παραγωγής, αποδείχθηκε απολύτως επιτυχημένη και αρκετή ώστε η μπάντα να επιστρέψει στα Fascination Street Studios για την ηχογράφηση του 13ου της δίσκου· το αποτέλεσμα τη δικαιώνει μέχρι κεραίας. Άλλωστε ο Bogren έχει αναδειχτεί τα τελευταία χρόνια σε έναν από τους πιο περιζήτητους παραγωγούς του ακραίου ήχου, παίρνοντας το 101% από κάθε γκρουπ με το οποίο συνεργάζεται. Σε αυτόν οφείλεται άλλωστε και το καινούριο στοιχείο (για τα δεδομένα των Amorphis) που ακούμε στο Queen Οf Time,  η χρήση δηλαδή χορωδίας και ορχήστρας σε διάσπαρτα σημεία. Στοιχεία που καταφέρνουν να δώσουν το κάτι παραπάνω όπου χρησιμοποιούνται, εμπλουτίζοντας θετικά την ενορχήστρωση και προσφέροντας περισσότερα «στρώματα» στα τραγούδια, όπως και ένα πιο επικό συναίσθημα.

Το εναρκτήριο “The Bee” βάζει αμέσως τον ακροατή στο κλίμα και φέρνει στο μυαλό εποχές Tuonela, όπως επίσης και το "Wrong Direction": οι ανατολίτικες μελωδίες, το groove του κομματιού και τα brutal φωνητικά δένουν όμορφα με το ψυχεδελικό ρεφραίν. Στο “Message Ιn Τhe Amber” το ψυχεδελικό στοιχείο αντικαθίσταται από το folk, ενώ το “Daughter Of Hate” αποτυπώνεται ως τυπικό Amorphis κομμάτι, που παραπέμπει σε προ-Tuonela εποχές. Σε αυτό ακούμε μάλιστα και τις απαγγελίες του επί χρόνια «κρυφού» έβδομου μέλους της μπάντας, του Pekka Kainulainen, ο οποίος είναι και ο υπεύθυνος του στιχουργικού κομματιού των Amorphis από το Silent Waters του 2007.

Για τη συνέχεια ο μπαξές έχει απ' όλα! Και απλό χιτάκι (“The Golden Elk”) και πιο up-tempo κομμάτι με ανατολίτικο (ξανά) προσανατολισμό (“Heart Of The Giant”) και ξανά folk σύνθεση από το πάνω ράφι με μπόλικη ψυχεδέλεια (“We Accused”), αλλά και progressive στιγμή που «ζέχνει» παρελθόν (“Pyres On The Coast”), κλείνοντας παράλληλα τον δίσκο με όμορφο τρόπο. Άδικο θα ήταν όμως να μην αναφερθεί πως υπάρχει και εκλεκτή καλεσμένη: δεν είναι άλλη από την Anneke Van Giersbergen (Vuur, ex-The Gathering), η οποία κάνει όμορφο ντουέτο με τον Joutsen στο συμπαθητικό “Amongst Stars”.

Με το Queen Οf Time, λοιπόν, οι Φινλανδοί ικανοποιούν για ακόμα μία φορά, βγάζοντας ένα συμπαγές και περιεκτικό άλμπουμ. Δεν μπορεί βέβαια να κοιτάξει κατάματα το Under Τhe Red Cloud (βρίσκεται ένα σκαλί χαμηλότερα), αλλά τα κομμάτια του είναι αντάξια του παρελθόντος και της φήμης των Amorphis, οι οποίοι συνεχίζουν ακάθεκτοι τη δισκογραφική τους πορεία.