search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Έστω κι αν επικράτησε φέτος ένας καλοκουρδισμένος επαγγελματισμός (σε σύγκριση με την περσινή συναυλία), το πολυπρισματικό τους pοst-punk σύσφιξε ακόμα πιο γερά τις σχέσεις με το εγχώριο εναλλακτικό κοινό...

Χώρος | Temple, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 9/2/2019
Φωτογράφος | Θάνος Λαΐνας

Ακριβώς έναν χρόνο μετά την πρώτη τους εμφάνιση στην Αθήνα, οι Algiers επέστρεψαν στο Temple για να κοινωνήσουν εκ νέου τα επίκαιρα, αντιστασιακά τους άσματα, μέσα από το ενδυναμωτικό τους gospel/post-punk. Ωστόσο αυτή τη φορά κατέφθασαν με 3 νέα, αρκετά πιο punkish κομμάτια, και με κάπως πιο επαγγελματική, επιτελική διάθεση. Για να παίξουν μπροστά σε πολύ περισσότερο κοινό, το οποίο έμαθε από στόμα σε στόμα για το «μυστικό» τους.

60eAlg_2.png

Η συναυλιακή βραδιά ξεκίνησε λίγο πριν τις 10, με τη σόλο εμφάνιση της Colorgraphs (κατά κόσμον Σήλια Τσιούφη), η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα το ντεμπούτο της Gradients (δείτε εδώ). Η νεαρή μουσικός βάσισε το set της σε προηχογραφημένες λούπες φωνής και οργάνων προερχόμενες από τον δίσκο, πάνω στις οποίες πάταγε άλλοτε θαρραλέα και άλλοτε άτσαλα για να αναδείξει τις εντυπωσιακές φωνητικές της ικανότητες. Οι επιρροές από Björk και Kate Bush ήταν ο ελέφαντας στο δωμάτιο, ενώ το sexy/jazz μυστηριακό στοιχείο παρέπεμπε σε soundtrack ταινίας του David Lynch. Παρά τα κάποια τεχνικά μικρολάθη και ορισμένες άστοχες επιλογές, κατάφερε να δημιουργήσει μία έντονη, βυθιστική ατμόσφαιρα· παραδίδοντας μας, πάντως, χωρίς ιδιαίτερες συγκινήσεις στο κυρίως act.

60eAlg_3.png

Όπως έχει αποτυπωθεί στους 2 δίσκους τους (και όπως διαπιστώσαμε και πέρυσι, στον ίδιο χώρο), ο ανυψωτικός, κοινωνικοπολιτικός λόγος των Algiers βρίσκεται στο επίκεντρο της τέχνης τους. Και το πολυπρισματικό τους pοst-punk αποτελεί όχημα για να μεγιστοποιήσουν την ισχύ του, χαρίζοντάς του μία μανιασμένη, λυτρωτική σωματικότητα.

60eAlg_4.png

Στη φετινή τους εμφάνιση, τα πανό «All Power To The People» και «Ι’m Not The Pig», τα samples-ντοκουμέντα από αγώνες διαμαρτυρίας ενάντια σε κάθε φύσεως καταπίεση, τα φλογισμένα φωνητικά του Franklin James Fisher (σαν αδελφικό κάλεσμα αφύπνισης), οι κατά μέτωπο επίθεση μπασογραμμές του Ryan Mahan, ο ρομαντικός νιχιλισμός που απόπνεαν οι δοξαριές του Lee Tesche στην κιθάρα και οι εμβατηριακές ρυθμολογίες του πρώην ντράμερ των Bloc Party, Matt Tong, δημιούργησαν ένα πολύ καλά δομημένο σύμπαν. Μέσα στο οποίο συνυπήρξε φαντασιακά το πνευματικό κήρυγμα αγάπης του Marvin Gaye με τον κυνισμό των Suicide και η αντιστασιακή ποίηση του Gil-Scott Heron με το σέξι σκοτάδι των Birthday Party.

60eAlg_5.png

Ωστόσο, παρά τις ευνοϊκές συνθήκες –με ένα πολυπληθές ακροατήριο, που έμοιαζε να βρίσκεται στο χείλος της δικιάς του εκτόνωσης– το τελικό μήνυμα «εξέγερσης» δεν έφτασε τόσο ανέπαφο και ακατέργαστα ωμό προς το κοινό, όσο τουλάχιστον συνέβη στην παρθενική εμφάνιση των Algiers στην Αθήνα. Υπήρχε δηλαδή αυτή τη φορά ένας καλοκουρδισμένος επαγγελματισμός στις κινήσεις του γκρουπ, ο οποίος άφηνε το περιθώριο καχυποψίας για διεκπεραιωτικές διαθέσεις. Εν τούτοις, στην πραγματικότητα θεωρώ πως η μπάντα έχει περιοδεύσει πια τόσο πολύ τα συγκεκριμένα τραγούδια, ώστε από τη μία τα έχει τελειοποιήσει σε τέτοιο επίπεδο που κάποια πράγματα γίνονται αυτοματοποιημένα και από την άλλη έχει επέλθει (αναπόφευκτα) το στοιχείο του κορεσμού.

60eAlg_6.png

Όλα αυτά είχαν πάντως σαν αποτέλεσμα να μην πολλαπλασιαστεί κατά το προσδοκώμενο η ενέργεια και η ορμητικότητα που αποπνέει και μεταδίδει από τη φύση της η μουσική των Algiers. Βέβαια, στη σειρά τραγουδιών σαν το "Blood" και το "The Underside Of Power", όπως επίσης και στα 3 νέα κομμάτια που έπαιξαν στο κλείσιμο της συναυλίας, αιφνιδίασαν με την punk εκρηκτικότητά τους. Και συμπαρέσυραν εντυπωσιακά το κοινό σε μία μαζική εκδήλωση συναισθημάτων και χειρονομιών επικρότησης της όλης υπερεχειλίζουσας, επιδημικής έντασης.

60eAlg_7.jpg

Έπειτα κι από αυτό το live, οι Algiers φαίνεται να αναδεικνύονται σε άτυπο συναυλιακό πουλέν του εγχώριου, εναλλακτικού κοινού. Μπορεί να μην έπιασαν τα επίπεδα απόδοσης του 2018, σύσφιξαν όμως ακόμη πιο γερά τις σχέσεις με τους φίλους που έχουν αποκτήσει στα μέρη μας. Και, παράλληλα, απέδειξαν ότι δεν είναι πυροτέχνημα του μουσικού Τύπου, αλλά μία μπάντα με αυθεντική ταυτότητα, η οποία θέλει να πρωταγωνιστήσει τα επόμενα χρόνια.

 

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Release Athens 2019 μέρα 8: Alice In Chains + 1000mods, Fu Manchu, Puta Volcano, Monovine

Παρότι ο Layne Staley δεν είναι πια μαζί μας, στην Πλατεία Νερού έδωσαν το παρών αρκετοί από όσους…

Οι Korn ξαναγυρνούν

Ακούστε το ολοκαίνουριο τραγούδι "You’ll Never Find Me"

Dead Can Dance: Mε πολύ λίγους ανθρώπους έρχεσαι αληθινά κοντά. Και δεν είναι πάντα ευχάριστη εμπειρία...

Οι Dead Can Dance επιστρέφουν στην Ελλάδα μετά από κάμποσο καιρό, για 2 συναυλίες σε Θεσσαλονίκη…

Summer Nostos 2019: Andrew Bird

Μπροστά σε πενιχρό, αλλά και κάπως αχάριστο πλήθος, έδειξε γιατί μπορεί και μπλέκει τόσο πετυχημένα…

Horace Silver / Silveto Records

Το κλασικό modal μοτίβο του σπουδαίου Αμερικανού πιανίστα αποκτά πιο soulful αίσθηση και ανακατεύει…

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story

To νέο ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για την περιοδεία που έκανε ο Bob Dylan τη σαιζόν 1975/1976…

Manowar 1982-1984: (σχεδόν) 4 δίσκοι Αστίλβωτου Ατσαλιού

Πολλά μπορεί να προσάψει κανείς στο πιο αναγνωρίσιμο συγκρότημα του επικού metal, όμως τα πρώτα…

Hipsters: Τα Ιndie Παιδιά του Κατεστημένου

Πολιτικά ασπάζονται τον φιλελευθερισμό, κοινωνικά προέρχονται κυρίως από τη μεσαία τάξη και…

Nirvana: 30 χρόνια από το Bleach

Το ντεμπούτο. Αρχικά άνευ συμβολαίου, αργότερα ελαφρά αποκηρυγμένο από τη μπάντα, τελικά απαραίτητο…