search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΔΙΕΘΝΗ

Παλαιορομαντικός rock αέρας και alternative αγνότητα, με το κοινό να μη μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω τους, σε μια συναυλία που αποτέλεσε κανονικό boost ενέργειας για όλους...

Χώρος | Fuzz, Αθήνα
Ημερομηνία διεξαγωγής | 4/11/2017
Φωτογράφος | Ντιάνα Καλημέρη

Με τα υπαρξιακά άγχη και την κρίση ηλικίας χλευασμένα και πεταμένα στο καλάθι των αχρήστων, οι Dream Syndicate επέλεξαν την Αθήνα ώστε να ολοκληρώσουν την περιοδεία για το φετινό, υπέροχο άλμπουμ που τους επανένωσε μετά από δεκαετίες.

62nDreamsnd_2.jpg

Τη βραδιά άνοιξε το περήφανο rock ’n’ roll των Dustbowl, οι οποίοι μας χάρισαν ένα τίμιο set, πιστό στον ήχο που τους έχει κάνει να αγαπηθούν από τους υποψιασμένους ακροατές. Οι ψυχεδελικές, alt-country ευαισθησίες του εγχώριου γκρουπ ήταν το απαραίτητο ορεκτικό που όλοι είχαμε ανάγκη και δεν το ξέραμε. Το συγκρότημα συμπεριφέρθηκε στο υλικό του και στον κόσμο (που τους τίμησε με την προσήλωσή του) σαν να δίνει τη δική του, ολοκληρωμένη συναυλία. Καμία έκπτωση για χάριν της ταμπέλας του «support» και ωραία ενέργεια στη σκηνή, από μια μπάντα που ξέρει τι σημαίνει επαγγελματισμός και πρέπει να παρακολουθούμε από κοντά.

62nDreamsnd_3.jpg

Αυτό που ακολούθησε εκ μέρους τους Dream Syndicate ήταν πολύ παραπάνω από μία ακόμη συναυλία: ήταν κανονικό boost ενέργειας, για όσους λόγους μπορεί να φανταστεί κανείς –ένα μουσικό αντίδοτο στη σημερινή μετριότητα (αρχικά τη δική μας). Στις ζωντανές τους εκτελέσεις, τα τραγούδια τους διατήρησαν όλη την τραγανή αίσθηση, τη στακάτη δομή και την ξεκάθαρη ενέργειά τους. Από το “Halloween” και το “The Circle” μέχρι το “80 West” και το “Filter Me Through You”, ο ήχος τους ήταν προσανατολισμένος σε αυτό το πιστό, αφοσιωμένο στις αξίες του rock συστατικό, το οποίο τους έχει κάνει τόσο αγαπητούς. Πάντα με alternative αγνότητα, αλλά και με μια συγκινητική «κανονικότητα» στο παίξιμο και στη συμπεριφορά.

62nDreamsnd_4.jpg

Δυόμιση ώρες έμεινε στη σκηνή του Fuzz η παρέα του Steve Wynn και μας έκαναν να νιώθουμε ότι δεν το χόρτασαν καλά-καλά οι ίδιοι και ότι θα έπαιζαν ευχαρίστως άλλο τόσο. Αυτό που στην ουσία δέσποζε, βέβαια, ήταν η αίσθηση ότι δεν αναζητούν καμιά επιβεβαίωση. Ήταν απλά ακμαίοι και τρυφεροί μεταξύ τους και κατάφεραν να ρολάρουν ενστικτωδώς, σαν ορκισμένοι rockers που δεν έχουν καμία ανάγκη να νιώσουν μέρος μιας εστέτ ηλεκτρικής κοινότητας.

62nDreamsnd_5.jpg

Οι Dream Syndicate δεν χρειάζονται τα πολτοποιημένα ντεσιμπέλ της μεγάλης αρένας για να ακουστούν τεράστιοι, ούτε και περιόρισε τον μύθο τους το Fuzz. Η εμφάνισή τους έφερε παλαιορομαντικό αέρα, τον οποίο εισέπνευσε μονορούφι ένα κοινό που δεν πήρε τα μάτια του από πάνω τους και έτσι δεν είχε την ανάγκη να σηκώσει το smartphone για να καταγράψει βιντεάκια τα οποία δεν θα ξαναδεί ποτέ. Τους άκουγες να παίζουν το περιπετειώδες “Forest For The Trees”, το γκρουβάτο “That's What You Always Say” και το φετινό, αχαλίνωτο “Glide” και –χωρίς να το καταλάβεις– είχες σχηματισμένο ένα διάπλατο χαμόγελο. Μέσα δε στο “Boston” έκαναν κι ένα συγκινητικό tribute στον Tom Petty διασκευάζοντας το "Refugee", που με έκανε να χειροκροτήσω πολύ. Η εξοντωτική setlist περιλάμβανε διπλό encore, στο οποίο έλαμψε το “John Coltrane Stereo Blues”.

62nDreamsnd_6.jpg

Η συναυλία ήταν ένα αληθινό, μικρό δώρο, μα και μια τεράστια πιστοποίηση για το ίδιο το συγκρότημα, πως είναι αναλλοίωτο απ’ τον χρόνο. Τα τραγούδια του αδιαφιλονίκητου αριστουργήματος The Days Οf Wine Αnd Roses (1982), πραγματικά παλιώνουν σαν το καλό κρασί: ενώ λειτουργούν ως δικλείδες πολιτισμικών αναφορών, δεν καπελώνονται ποτέ από εκείνες. Ο Steve Wynn είπε ότι σύντομα θα ξεκινήσουν να δουλεύουν ένα ακόμα άλμπουμ, για του χρόνου. Βρίσκονται σε ντουζένια έμπνευσης οι Dream Syndicate. Μόνο και μόνο γι' αυτό, δηλώνω εντυπωσιασμένος.

 

HOT ΣΗΜΕΡΑ!

Σκότωσε το διαδίκτυο τις μεγάλες μπάντες; Ή απλά δεν βγαίνουν πια;

Στο σημερινό περιβάλλον, οφείλεις να σκάψεις βαθιά. Και να έχεις πλέον κατά νου, ότι η «καθαρότητα»…

Boy Harsher: Στην Ευρώπη ο κόσμος αγαπάει τους Depeche Mode πολύ περισσότερο, συγκριτικά με την Αμερική...

Η σκοτεινή τους μουσική έχει αγκαλιαστεί με θέρμη, δονώντας αποτελεσματικά κάμποσα clubs στην…

Ο Σωκράτης Μάλαμας διασκευάζει το περίφημο "Αργοσβήνεις Μόνη" του Βασίλη Τσιτσάνη

Το ορίτζιναλ τραγούδι του 1947 παρέμεινε αγαπητό και σε νεότερα χρόνια, πρώτα χάρη στο τηλεοπτικό…

Alice Cooper και Johnny Depp μαζί σε νέο τραγούδι

Ακούστε το "The Boogieman Surprise" των Hollywood Vampires, αλλά δείτε τους και να το παίζουν live,…

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

The KVB - 10 αγαπημένοι δίσκοι

Συνδυάζοντας την αγάπη τους για το post-punk των 1980s και τα ηλεκτρονικά των 1990s, το λονδρέζικο…

10 αγαπημένα άλμπουμ για τους The BitterSweet

Τέλη του 2018, κυκλοφόρησαν ψηφιακά το νέο τους άλμπουμ The Age Of New Delirium –σύντομα δε θα…

40 χρόνια από το Lodger του David Bowie

Ξεκομμένο από την περίφημη «Τριλογία του Βερολίνου», υπήρξε ένα από τα πιο περιφρονημένα του…

Σκότωσε το διαδίκτυο τις μεγάλες μπάντες; Ή απλά δεν βγαίνουν πια;

Στο σημερινό περιβάλλον, οφείλεις να σκάψεις βαθιά. Και να έχεις πλέον κατά νου, ότι η «καθαρότητα»…

«Ανεξάρτητη» μουσική, για «ανεξάρτητο» σινεμά

Aς μη γελιόμαστε: όσο υπάρχει ανεξάρτητο σινεμά, τόσο υπάρχει και ανεξάρτητη μουσική. Τα πράγματα…