View More
Το μακρινό πια 2008, ο Στυλιανός Τζιρίτας συνομίλησε διαδικτυακά με τον Marky Ramone. Να τι είχε να του πει. 
Αυτήν την Κυριακή στις 30 Ιανουαρίου στις 21.00 οι Planet of Zeus έρχονται  σε ένα STAGES A/LIVE στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, που θα μεταδοθεί ...
Στο 101ο Diggin ο Ζώης Χαλκιόπουλος ξορκίζει τα χιόνια με τη γλυκιά καλοκαιρινή νοσταλγία των The Rationals.
Top story

Εκδόσεις ΟΞΥ και Avopolis συνεργάζονται για ακόμη μια φορά, σε μια φωτογραφική έκδοση για ένα από τα ιστορικότερα εγχώρια μουσικά συγκροτήματα των τελευταίων 40 ετών

Έχοντας γίνει γνωστός μέσα από το αγαπημένο group των Acid Baby Jesus, ο Noda Pappa κυκλοφορεί τώρα την πρώτη του solo δισκογραφική δουλειά από την Just Gazing Records

Ο νέος δίσκος του Ye, σε παραγωγή δια χειρός Future, αναμένεται να ταράξει τα νερά της μουσικής βιομηχανίας τον επόμενο μήνα

Το κομμάτι περιλαμβάνεται στο concept album της, Pillow Shifter, που θα κυκλοφορήσει σύντομα

Το φιλί μεταξύ των δύο ποπ τραγουδιστριών συγκαταλέγεται στις πιο iconic στιγμές της διοργάνωσης των MTV Awards

Ο frontman του συγκροτήματος είχε δηλώσει πρόσφατα ότι οι Coldplay σκοπεύουν να κυκλοφορήσουν ακόμα τρία μόλις LPs

Η Del Rey αποκάλυψε επίσης ότι εμπνεύστηκε το κομμάτι από μια ιστορία που της είχε εκμυστηρευτεί η Lane

 Οι Smile επιστρέφουν με ένα ολοκαίνουριο κομμάτι προτού εμφανιστούν σε τρεις sold-out συναυλίες στο Λονδίνο για αυτό το Σαββατοκύριακο

Η συναυλία των Fab Four από το Savile Row του Λονδίνου, για πρώτη φορά μιξαρισμένη σε stereo και Dolby Atmos

Ο δημοφιλής ράπερ κυκλοφορεί ένα νέο κομμάτι και κερδίζει μονομιάς τα εγχώρια YouTube Trends

Η πρώτη, πλήρης βιογραφία της ιστορικής μπάντας από το Seattle, με τίτλο Not for You: Οι Pearl Jam σε Χρόνο Ενεστώτα, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις ΟΞΥ και το Avopolis.gr, σε μετάφραση Πάνου Τομαρά

Το κομμάτι περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Ο Βασιλιάς Της Λύπης» του Νίκου Γρηγοριάδη

Rockwave 2012 - Ozzy Osbourne & Friends, Machine Head, Paradise Lost, Unisonic, Planet Of Zeus, Lucky Funeral (ανταπόκριση)

metal.team
metal.team

Terra Vibe, Μαλακάσα (1/7/2012) - Φωτογραφίες: Χάρης Σφακιανάκης

Rockawave2012-1


Αφού η metal μέρα του Rockwave αντικαταστάθηκε για δύο συναπτά έτη από το Sonisphere Festival, φέτος επέστρεψε –αλλά όχι δριμύτερη. Ο περιορισμός του κοινού στα ελάχιστα τετραγωνικά γύρω από τη μικρή σκηνή, μόνο τον αέρα και την αίσθηση ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ δεν μας έδωσε. Ευτυχώς η τήρηση του προγράμματος και κυρίως το κέφι του μεταλλικού ακροατηρίου προσέφεραν ένα μίνιμουμ ικανοποίησης, μιας και ο πήχης έχει μπει ήδη πολύ ψηλά από τις προηγούμενες, υπερεπιτυχημένες διοργανώσεις. Οι εκπληκτικοί Machine Head και πρωτίστως ο «μπαμπάς» Ozzy μαζί με τους φίλους του προσπάθησαν με σθένος να βγάλουν το κάρο από τη λάσπη. Όμως από τη μια ο κακός ο ήχος, από την άλλη ο αμείλικτος χρόνος, δεν επέτρεψαν να μιλάμε σήμερα για «αξέχαστες στιγμές» και «ρίγη». Ιδού όμως οι λεπτομέρειες, όπως τις κατέγραψε η κοινή εξόρμηση του team του Avopolis Metal (Θανάσης Μπόγρης, Πάνος Παπαπανάγου & Αλέξανδρος Τοπιντζής) με τον Στυλιανό Τζιρίτα...

Lucky Funeral
του Πάνου Παπαπανάγου

Οι Lucky Funeral ήταν αυτοί που ανέλαβαν τον άχαρο ρόλο να ανοίξουν τη δεύτερη μέρα του φετινού Rockwave Festival. Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω παρά ένα πολύ μικρό μέρος της εμφάνισής τους, πάντως η αίσθηση που μου άφησαν και η οποία μου μεταφέρθηκε ήταν πως, παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, ζέσταναν με το πάθος και με την όρεξή τους τον λίγο κόσμο που τους παρακολούθησε. Πιστοποιώντας με αυτό τον τρόπο τη σταθερά ανοδική τους πορεία. Δυστυχώς, επίσης, ο ήχος δεν ήταν σύμμαχος τους…

Rockawave2_2_Lucky_Funeral

Planet Of Zeus
του Πάνου Παπαπανάγου

Οι Planet Of Zeus, οι οποίοι διαδέχθηκαν τους Lucky Funeral στο σανίδι του Terra Vibe, μας χάρισαν μια εμφάνιση που νομίζω ότι ήταν μία από τις πιο αξιομνημόνευτες της ημέρας. Ανοίγοντας με το “Leftovers”, απέδωσαν με απίστευτο τσαμπουκά και ενέργεια τις συνθέσεις από το περσινό –εξαιρετικό– Macho Libre, όπως π.χ. τα απίστευτα “Vanity Suit” και “Doteru”, δικαιολογώντας πέραν πάσης αμφιβολίας τον θόρυβο γύρω από το όνομά τους. Οι Planet Of Zeus είναι ίσως τα πιο καυτό ανερχόμενο όνομα τις ελληνικής σκηνής και ένα από τα πιο ελπιδοφόρα heavy/stoner γκρουπ διεθνώς. Την Κυριακή στη Μαλακάσα κέρδισαν σίγουρα αρκετούς νέους φίλους και είμαι πεισμένος ότι έχουμε πολλά ακόμα να ακούσουμε από τα παλικάρια αυτά στο προσεχές μέλλον!

Rockawave_3_Planet_Of_Zeus

Unisonic
του Στυλιανού Τζιρίτα

Θα την πω την αμαρτία μου... Τον δίσκο τον εγούσταρα, αλλά φοβήθηκα μπας και στη συναυλία οι Unisonic μας πλακώσουν σε τίποτα θύμησες και χρονοντούλαπα της ιστορίας για να κερδίσουν το ελληνικό κοινό. Όμως οι Γερμανοί, αν και ηλιόπληκτοι τέτοια ώρα που εμφανίστηκαν, ήταν θαυμάσιοι. Μπορεί ο Michael Kiske να φόρεσε το πλέον τραγικό παντελόνι των τελευταίων δέκα χρόνων, αλλά ήταν ομιλητικότατος (με την καλή έννοια) και πολύ καλός στη φωνή και στην κινησιολογία του. Ο δε Kai Hansen παρέδωσε μαθήματα ορθού λόγου στο χαρντ ροκ. Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι ετούτοι εδώ, εξ αιτίας και των διασυνδέσεών τους με τους Pink Cream 69, έχουν την ωραία ποζεράδικη αμερικανιά στο αίμα τους, γι’ αυτό και είδαμε ένα σόου από βετεράνους hard rockers που το διασκέδαζαν –κι ας έφυγαν με έγκαυμα στο κούτελο από τη σκηνή του Terra Vibe. Όμως και ο κόσμος αναγνώρισε στους Unisonic το κέφι και δεν χειροκρότησε μόνο στα Helloween ενθύμια. Βρε θα πάω να τους δω άμα έρθουν και μόνοι τους σου λέω, στ’ ορκίζομαι! Τέτοια καλοπαιγμένη αμερικανιά δεν την ακούς πια ούτε από τους γηγενείς των H.Π.Α. Απολαυστικοί.

Rockawave_4_Unisonic1

Rockawave_5_Unisonic2

Paradise Lost
του Αλέξανδρου Τοπιντζή

Κανείς δεν γουστάρει να βλέπει τους Paradise Lost μέσα στον ντάλα ήλιο, σε συνθήκες δύσκολες για τους μουσικούς πρωτίστως, αλλά δυστυχώς το «Live your myth in Greece» μότο, έχει και απαιτήσεις. Επιπρόσθετα κανείς δεν γουστάρει ο Holmes να μην μπορεί να τραγουδήσει το “As I Die” με τη «φωνή» που όλοι ξέρουμε, γεγονός που έχει επαναληφθεί αρκετές φορές στο παρελθόν. Τέλος, κανείς δεν γουστάρει να αποχωρεί το γκρουπ από τη σκηνή, περίπου 20 λεπτά πριν το τέλος της προγραμματισμένης διάρκειας του σόου. Συμπερασματικά, η εμφάνιση των Paradise Lost στο φετινό Rockwave περιλάμβανε αρκετές συνισταμένες που έκαναν πολύ κόσμο να «μην γουστάρει». Και δεν μιλάμε για τους απλούς περαστικούς, που είτε χοροπήδαγαν λίγο αργότερα στους Machine Head, είτε δέχονταν αδιαμαρτύρητα τα μπουγέλα του Ozzy. Αναφέρομαι σε αυτούς που ισοδύναμα θέλησαν να δουν ένα σόου αντάξιο του ονόματος των Βρετανών. Οι μοναδικές εκτελέσεις που με έκαναν να ξεχαστώ από αυτά που συνεχώς με ξενέρωναν, αποτελούν τo εναρκτήριο “Widow”, το οποίο με έπιασε εξ απήνης, καθώς και τα “Honesty In Death” και “Tragic Idol” από το φετινό, καταπληκτικό άλμπουμ τους. Θα ξανάρθουν, θα επανορθώσουν, θα τους αγαπάμε για πάντα.

Rockawave_6_Paradise_Lost1

Rockawave_7_Paradise_Lost2

Machine Head
του Θανάση Μπόγρη

Πείτε με βλάσφημο, δεν με απασχολεί καθόλου, αλλά ο λόγος που ανηφόρησα φέτος κατά Μαλακάσα πλευρά ήταν οι Machine Head, ένα από τα πιο hot μεταλλικά συγκροτήματα τα τελευταία 5 χρόνια, το οποίο έχει κυκλοφορήσει τεράστιους δίσκους σαν το The Blackening και το Unto The Locust. Πολύς κόσμος περίμενε επίσης να τους δει, πράγμα που φάνηκε με τις επευφημίες του κοινού με το που πάτησαν σανίδι οι Αμερικάνοι και ξεκίνησαν να παίζουν το “I Am Hell (Sonata In C#)”. Ενέργεια, πάθος και πώρωση περιλάμβανε το μενού για την επόμενη μία ώρα και ένα τέταρτο, μέσω ενός setlist που εστίασε κυρίως στα προαναφερθέντα άλμπουμ. Επαγγελματίες, σφιχτοδεμένοι, με τον αέρα μεγάλης μπάντας, οι  Machine Head έκαναν μια καταπληκτική εμφάνιση, ισοπεδώνοντας πολύ κόσμο με ύμνους σαν τα “Imperium”, “Davidian” ή “Halo”. Μοναδικό μελανό σημείο ο ήχος, ο οποίος στην αρχή χαντάκωνε τις κιθάρες και προς το τέλος μπούκωνε εκνευριστικά, ειδικά στις διπλομποτιές του Dave McClain, στερώντας αρκετά από τη δυναμική της μπάντας. Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για μνημειώδη εμφάνιση. Όπως και να έχει, αρκετοί τους ευχαριστηθήκαμε και ελπίζουμε ο frontman Rob Flynn να κρατήσει τον λόγο του και να μην κάνουμε να τους ξαναδούμε σχεδόν 8 χρόνια…

Rockawave_8_Machine_Head1

Setlist:
I Am Hell (Sonata In C#)
Old
Imperium
Beautiful Mourning
Locust
Aesthetics Of Hate
Darkness Within
Halo
Davidian

Rockawave_9_Machine_Head2

Ozzy Osbourne + Friends
του Στυλιανού Τζιρίτα

Ήμασταν σαν τις κουρασμένες κατσαρίδες μετά από όλες αυτές τις ώρες  γύρω από τη μικρή σκηνή του Terra Vibe, ανακτήσαμε όμως δυνάμεις όχι μόνο επειδή ξεκουράσαμε τα μέλη μας ανάμεσα στα διάφορα σετ της βραδιάς αλλά και γιατί, όπως και να το κάνουμε, όταν είναι να δεις τον Ozzy σε πιάνει μια ένταση. Κι αυτό διότι –ας μην κρυβόμαστε– ο καθείς που πάει σε μια εμφάνιση του Ozzy θέλει να δει (έστω και για πολλοστή φορά) το σώμα αυτό, το μυαλό και τη φωνή που κουβαλάει τον μύθο αλλά και την υπόσταση της «χωρίς όρια» πραγματικότητας.

Rockawave_10_Ozzy1

Ο Ozzy σκάει λοιπόν στη σκηνή μετά από ένα εμφατικό βίντεο, το οποίο υπογραμμίζει με εικόνα και ήχο όλα τα καίρια σημεία της καριέρας του –και οι ιαχές του πλήθους ξεκινούν από εκείνη ακριβώς τη στιγμή, για να κορυφωθούν αργότερα στο αλύχτισμα του “Bark At The Moon”. Ο ίδιος, όπως πάντα, είναι φιλικότατος: αποτελεί ορισμό της επικοινωνίας με το κοινό και της «θα σας ξεσηκώσω ρε μπουνταλάδες, αυτό δεν θέλατε;» φιλοσοφίας. Καλώς, όμως θα ήταν αδικία να μην αναφερθούμε ότι η μπάντα που έχει από πίσω του κόβει πολλές άλλες φέτες, παίζοντας με εκπληκτικό ήχο και με ακόμα πιο εκπληκτικό τρόπο, προεξέχοντος του Gus G –δεν το κρύβω μάλιστα ότι ένιωσα περηφάνια γι’ αυτό το δικό μας παλικάρι. Ο  Tommy Clufetos, για παράδειγμα, είναι ντράμερ με απίστευτες δυναμικές: δεν έχει μόνο ζωώδες χτύπημα στα τύμπανά του, αλλά είναι έτοιμος να μιμηθεί ακόμα και την αμερικάνικη σχολή του 1980s arena metal όταν έρθει η ώρα του “Shot In The Dark”. Να τονιστεί, επίσης, ότι η θαυμαστής ευκρίνειας οθόνη από πίσω μάς έδινε τις πλέον χαρακτηριστικές λεπτομέρειες από τις κινήσεις όχι μόνο του πρωταγωνιστή της βραδιάς, αλλά και των συμπορευόμενών του.

Rockawave_11_Ozzy2

Πολλοί (είμαι σίγουρος) θέλανε να δούνε πώς θα αντιδράσουν και θα συνευρεθούν επί σκηνής ο παλαιότερος με τον νεώτερο, δηλαδή ο Zakk Wylde με τον Gus G. Μην ξεχνάμε όμως ότι μιλάμε για επαγγελματίες. Άλλωστε, όταν άρχισαν να παρελαύνουν οι καλεσμένοι του Ozzy –με πρώτους και καλύτερους τον Geezer Butler και τον Slash– και άρχισε να αναπαριστάται ηχητικώς η εποποιία των Sabbath δεν έμεινε καμία αμφιβολία. Οι μουσικοί γουστάρουν να βρίσκονται επί σκηνής και να παίζουν τους παπάδες και τις παπαδιές τους σε φιλικό κλίμα, ειδικά μάλιστα αν από κάτω υπάρχει ένα κοινό να παραληρεί. Εντύπωση βέβαια (θα το ομολογήσω) μου προκάλεσε ότι ούτε ένα καπνογόνο δεν άναψε ακόμα και όταν ο Ozzy μας αποχαιρέτησε με το “Paranoid” (φυσικά) και στο σανίδι τα σολίδια πήγαιναν σύννεφο και από τις τρεις κιθαρίστες (παρεμπιπτόντως ήταν πολύ ενδιαφέρον να παρατηρείς τις τεχνικές και ειδικότερα τον ήχο του καθενός).Δεν έπεσα τα ανάσκελα σαν λύκος σε έκσταση, αλλά το ευχαριστήθηκα. Μέχρι εκεί. Ο Ozzy έδωσε ένα καλό σόου, με τις αναμενόμενες εντάσεις και ενστάσεις. Στις τελευταίες βάλτε το μεγάλο (αν και θαυμάσιο) drum solo και την απουσία της όποιας αμερικάνικης εικόνας από το βίντεο του “War Pigs”. Μόνο οι Ναζί και οι Ιάπωνες ήταν τα γουρούνια του πολέμου; Μια Χιροσίμα βρε αδελφέ, τώρα που πλησιάζει και η επέτειος; Αλλά, ξέχασα, το σόου περιόδευσε και στις Η.Π.Α...

Top story
Το μακρινό πια 2008, ο Στυλιανός Τζιρίτας συνομίλησε διαδικτυακά με τον Marky Ramone. Να τι είχε να του πει. 

Αυτήν την Κυριακή στις 30 Ιανουαρίου στις 21.00 οι Planet of Zeus έρχονται  σε ένα STAGES A/LIVE στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, που θα μεταδοθεί στο Onassis Chanel στο YouTube. 

Στο 101ο Diggin ο Ζώης Χαλκιόπουλος ξορκίζει τα χιόνια με τη γλυκιά καλοκαιρινή νοσταλγία των The Rationals.

Η μουσική σταμάτησε τον χρόνο στη Δήλο, στο ιδιαίτερο μουσικό project με τους Jef Mills, Prabhu Edouard και Jean-Phi Dary. 

Ο Δημήτρης Λιλής αναλύει τις συνθήκες που ώθησαν την ετικέτα από το Detroit να δημιουργήσει τον χαρακτηριστικό ήχο της και μοιράζεται ένα mix με την dreamy πλευρά του καταλόγου της.

O Βασίλης Σεβδαλής μίλησε με τους DETACH, καλλιτεχνικούς επιμελητές και δημιουργούς του διεθνούς διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού Movement Radio σε μια συζήτηση  που αναδεικνύει το όραμα του πονήματος και τον σημαντικό του ρόλο στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας. 

Το μακρινό 2004, ο Χρήστος Κισατζεκιάν συνομίλησε με τον Mike Patton των Faith No More, σε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης. 

Ο Άγγελος Κυρούσης του Rock & Roll Circus θυμάται τα έργα και τις ημέρες του jazz σαξοφονίστα Benny Golson που σήμερα κλείνει τα 93 του χρόνια.

O Μάκης Μηλάτος επιλέγει επανεκδόσεις και ειδικές κυκλοφορίες για να ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο η νέα μουσική χρονιά.

Τον Ιούλιο του 2008 το Avopolis συνομιλούσε με τους Massive Attack, σε μια βιντεοκλήση με ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο του Bristol. Να τι έλεγαν τότε οι αγαπημένοι του trip hop. 

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, συνεχίζει να απολαμβάνει την ελευθερία τού να ακούσει ό,τι του κβλσ.

Ακούμε και προτείνουμε 12 νέα singles και 6 νέα albums που κυκλοφόρησαν την εβδομάδα που πέρασε.

Στο νέο Incoming, ο Δημήτρης Λιλής αναλύει το νέο κοινωνικό σύνθημα που όλους μας ενώνει, όπως το είχαν προλάβει οι Gorillaz.

Ο Mister Kentro των Supersan μιξάρει τα αγαπημένα του Amapiano κομμάτια και ο Δημήτρης Λιλής γράφει για τον ήχο που ετοιμάζεται να κυριαρχήσει στα dancefloor.

H ομάδα του NFT Art Greece απαντάει στα βασικά ερωτήματα του Δημήτρη Λιλή και θέτει τις βάσεις για την εξέλιξη της νέας τάσης και στη χώρα μας. 

Στο 2ο επεισόδιο των Diggin' podcasts, ο Ζώης Χαλκιόπουλος σαν άλλος night rider διαλέγει παραγνωρισμένα folk ευρήματα από τις δεκαετίες του '60 και του '70.

Με αφορμή την κυκλοφορία του album Artificial, ο Δημήτρης Μάστορης συζητάει με τον επιστήμονα και μουσικό πίσω από το project Dance With Invisible Partners Κωστή Γαρδίκη για την τεχνητή νοημοσύνη και τη μουσική, το ισοζύγιο της συνδημιουργίας με έναν αλγόριθμο και την ηθική του data-ισμού. 

Ο ιδιοκτήτης του Kasseta Record Shop ξεσκονίζει τα βινύλια της Tribal Records και  θυμάται πως ο dj Junior Vasquez έδωσε στην house τον extravagant χαρακτήρα της.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμα κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, απολαμβάνει την ελευθερία τού να ακούσει ό,τι του κβλσ.

Top