search

ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ

Πάντα είχα στην μουσική μου καρδιά μια ξεχωριστή θέση για τον Καλλιτέχνη Moby. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες των τελευταίων δέκα χρόνων για τους εξής λόγους:

- Ο,τι είδος μουσικό κι αν έπεσε στα χέρια του, από ροκ ως μεταλ κι από αμπιεντ ως ελεκτρονικα, το μετουσίωσε σε Τέχνη, χαρίζοντας μας μερικές από τις ωραιότερες μελωδίες της τελευταίας δεκαετίας.
- Η έμπρακτη αφοσίωση του σε θέματα οικολογικής συνείδησης και πολιτικής ευαισθητοποίησης ποτέ δεν έγινε το προσωπικό του όχημα προβολής του στυλ "Κοιτάξτε με πόσο καλός και ευαίσθητος καλλιτέχνης είμαι που νοιάζομαι για τα Κοινά και για την καημένη τη Γη μας", όπως κάνει π.χ. ο Στινγκ ή σε πολύ μικρότερο βαθμό ο Μπονο. Είναι γενικά χαμηλών τόνων, είτε σε επίπεδο ακτιβισμού, είτε όσον αφορά τα μουσικά του πονήματα.
- Η έντονη θρησκευτικότητα που διέπει τη ζωή του ποτέ δεν στάθηκε εμπόδιο στο να έχει τα αυτιά και τα μάτια του ανοιχτά προς κάθε νεωτεριστικη επιρροή. Δεν έχει καταντήσει γραφικός και θρησκόληπτος. Το βιβλιαράκι του Animal Rights μπορεί να σας διαφωτίσει προς επίρρωση της άποψης μου αυτής.
- Δεν αφήνει τίποτα στο απυρόβλητο, αλλά τα περνάει όλα από το προσωπικό του μουσικό φίλτρο και καλλιτεχνικό αισθητήριο: στο Rock Of Gods του 1996 που τον είχα ξαναδεί, θυμάμαι ότι ο κόσμος είχε χωριστεί σε δυο στρατόπεδα, το ένα αυτοί που θεώρησαν βέβηλες και βλάσφημες τις διασκευές του στο Paranoid και Stairway και το άλλο εκείνοι που εξέλαβαν μια τέτοια κίνηση από μέρους του ως "ένα βήμα μπροστά".

7 χρόνια μετά: Ο Moby συνεχίζει όχι μόνο να μας εκπλήσσει ευχάριστα, αλλά και να προκαλεί ανατριχίλες στην σπονδυλική μας στήλη -αν κι ο ίδιος μάλλον στόχευε στο μαλακό μας υπογάστριο, επαναλαμβάνοντας διαρκώς κατά τη διάρκεια της συναυλίας ποσο "sexy song" είναι το επόμενο. Έχοντας ανακαλύψει το γκοσπελ κι έχοντας ήδη κάνει reservation μιας θέσης εξ ευωνύμων του αγαπημένου του Ιησού μετά το θάνατο του, έφερε μαζί του μια καταπληκτική μαύρη Βρετανίδα τραγουδίστρια -που μου θύμισε έντονα την Claire Torry, την επίσης έγχρωμη Βρετανη που κάνει φωνητικά στα live των Pink Floyd κι έχει τραγουδήσει και το Great Gig In The Sky μεταξύ άλλων -δυο Φιλιπινεζες βιολονιστριες, τον καλύτερο DJ του 1989 κατά το περιοδικό Mixmag, μια μπασιστρια-σκέτη-ονείρωξη που θα έκανε ακόμη και την θεά Kim Gordon να πετάξει το στέμμα της και να αποσυρθεί σε γηροκομείο και έναν συμπατριώτη μας (ο οποίος αναπόφευκτα δέχτηκε και τη μερίδα του λέοντος στο χειροκρότημα κατά την παρουσίαση της μπάντας), αλλά το κυριότερο : απέδειξε πόσο ολοκληρωμένος μουσικός είναι. Ο ίδιος έπαιξε τα πάντα σχεδόν, από κρουστά μέχρι έγχορδα κι από πληκτροφόρα μέχρι… πνευστά (τον έπιασα σε κάποια στιγμή να σφυρίζει με τα χείλη του μια από τις μελωδίες του την ώρα που γρατζούναγε την κιθάρα του).

Greatest Hits συναυλία δεν ήταν επ'ουδενι: που είναι το Revolver, το New Dawn Fades, το Everloving και το God Moving; Από την άλλη έπαιξε σχεδόν όλο το "Play", το μισό "18" και κάποια "ρετρό": Honey, Porcelain, Bodyrock, Natural Blues, Why Does My Heart Feel So Bad?, We Are All Made of Stars, In This World, Find My Baby, Extreme Ways, Go, James Bond Theme για να τελειώσει στο ενκορ με ένα απογειωτικο - και πατροπαράδοτο όπως κι ο ίδιος είπε - Feeling So Real.

Τα χαιλαιτς της βραδιάς ήταν άλλα βέβαια, όπως συμβαίνει σε κάθε παράσταση του: Kαταρχάς οι διασκευές του. Πάντα πριν ξεκινήσεις για να πας σε μια συναυλία του Moby, πρέπει να έχεις υπόψη σου ότι μπορεί να τον ακούσεις να διασκευάζει από Έφη Θωδη μέχρι …τον Μαγεμένο Αυλό του Μότσαρτ. Χθες την τιμητική του είχε ο Johnny Cash, οι Stooges (έστω και για ενάμιση λεπτό , απογείωσε το I Wanna Be Your Dog…) και o King Of All Riffs , το Whole Lotta Love. Κάπου στη μέση της βραδιάς έβαλε ένα παλικάρι από την πρώτη σειρά να μεταφράσει από μικρόφωνου την όχι και τόσο θετική του άποψη για τον Πλανητάρχη μας "Bush is a fuckin idiot, I feel ashamed to have him for a President", "μονομάχησε" ηχητικά με τον DJ (ο τελευταίος με τα samples του, ο ίδιος με τη κιθάρα του) και μας ευχήθηκε στο τέλος καληνύχτα αφού είπε γύρω στις 3654858 φορές Thank You με εκείνον τον χαρακτηριστικό Moby-ικο τρόπο.

Μου έκανε εντύπωση ένα πράγμα, εντούτοις: Πέρα από κάποια προηχογραφημενα μέρη που δεν θα ήταν δυνατόν να μην υπάρχουν, ο ήχος μου φάνηκε εξαιρετικά τίμιος και καθαρός. Δεν ξέρω αν όντως υπήρξαν περισσότερα samples απ'οσα έπιασε το αυτί μου, αλλά αν υπήρχαν, ήταν πολύ επιμελώς κρυμμένα. Δεν ξέρω επίσης αν ο τυπάκος αυτός είναι ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του, αλλά σίγουρα πρέπει να είναι από τους πιο τίμιους, ειλικρινείς και αυθόρμητους περφορμερς που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στη πιάτσα. Τον προτιμώ στην σημερινή του εκδοχή, αλλά νοστάλγησα -δεν το κρύβω- κάποιες από τις στιγμές εκείνου του Ιουλίου του 96. Πάντως ο Λυκαβηττός πρέπει να είχε πολύ καιρό να γνωρίσει τέτοιες πιένες όπως χθες. Ίσως από τη συναυλία των Radiohead ακριβώς 3 χρόνια πριν…

Και για να μην λένε κάποιοι ότι χαϊδεύουμε τα αυτιά μερικών, να πούμε και τα αρνητικά της όλης φάσης: O γράφων μαζί με την έτερη συντάκτρια του Avopolis είχαν αράξει στα δεξιά της σκηνής, ακριβώς κάτω από την υπαίθρια ιπτάμενη κάμερα του Mad. Ξαφνικά στο χώρο άρχισαν να εισχωρούν άτομα που κατά την κοινώς λεγόμενη ονομάζονται "τσαμπατζήδες" (δεν έχω τίποτα με την συνομοταξία αυτή του πληθυσμού, άλλωστε κι εγώ μια περίοδο χαλεπών οικονομικών συνθηκών υπήρξα κάτι τέτοιο). Ο χώρος κατακλύστηκε και νόμιζα ότι βρίσκομαι στο DeStijl ή στο Venue. Δημιουργήθηκε εκνευρισμός γιατί ο σεκιουριτας που ήταν επιφορτισμένος με το καθήκον να επιβλέπει έκανε τα στραβά μάτια, με κίνδυνο κάποια στιγμή να έχουμε πιο άσχημα παρατράγουδα - τα οποία δεν ξέρω αν τελικά αποφεύχθηκαν καθότι αποχωρήσαμε από το σημείο εκείνο και χάσαμε κι ένα δυο τραγούδια μέχρι να βρούμε άλλο μέρος πιο ευάερο και ευήλιο για να αράξουμε. Αναρωτιέμαι τώρα εγώ: Όσοι βρίσκονταν δίπλα μου και έδωσαν 33 ευρω από την τσέπη τους γιατί να είναι υποχρεωμένα να υφίστανται όλη αυτή την ταλαιπωρία; Επειδή ένας ανευθυνουπεύθυνος ασφαλείας πιθανώς -σενάρια κάνω με το νου μου, ε;- να θέλησε να χώσει στη ζούλα κάποια δικά του άτομα, παρόλο που είχε γίνει όπως μάθαμε αργότερα έκκληση από τον ίδιο τον μάνατζερ του Moby να μην υπάρξουν καταχρήσεις στην προσέλευση κόσμου και υπεράριθμα εισιτήρια; Καλή η δουλειά της didi στον οργανωτικό τομέα, αλλά μήπως θα πρέπει να υπάρξει λίγη περισσότερη προσοχή σ'αυτό τον τομέα, ειδικά σε συναυλίες που έτσι κι αλλιώς δεν πέφτει καρφίτσα;

Όσον αφορά τον συνονόματο που άνοιξε την συναυλία, δεν έχω να πω πολλά, εκτός ίσως από το ότι ένιωσα απέραντη "ζήλια" προς το πρόσωπο του βλέποντας όλο τον Λυκαβηττό να τον χειροκροτεί και να αποδεικνύει ότι είναι ένας από τους πιο επιδραστικους εγχώριους καλλιτέχνες των τελευταίων είκοσι χρόνων. Τον θαυμάζω τόσο πολύ που του δίνω άφεση αμαρτιών γιατί δεν άκουσα το Παζλ Στον Αέρα με συνοδεία ακουστικής κιθάρας όπως έκανε στον Μουσικό Μαραθώνιο πριν 2 μήνες...


HOT ΣΗΜΕΡΑ!

David Toop - Ωκεανός του Ήχου: Αιθέριες Συνομιλίες, Περιβαλλοντικοί Ήχοι και Φανταστικοί Κόσμοι

Ξεκινώντας από το Παρίσι του 1889, όταν ο Claude Debussy πρωτάκουσε παραδοσιακή μουσική από την…

O Bruce Springsteen και ο Χάρι Πότερ

Ακούστε το ακυκλοφόρητο τραγούδι "I'll Stand By You"

Καρδιακή προσβολή έπαθε ο Peter Murphy των Bauhaus

Οι γιατροί θεωρούν ότι βρίσκεται πλέον εκτός κινδύνου

Ένα θαυμάσιο βιντεοκλίπ από τη Björk

Δείτε το "Losss", από την Ισλανδή σταρ που τέτοιες μέρες πριν 15 χρόνια εμφανίστηκε στην τελετή…

Καινούριο βιντεοκλίπ για τον Kendrick Lamar

Δείτε το "Hair Down", για μια συνεργασία με τον SiR

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

An Artist Formerly Known As Purple: 35 Χρόνια Υπό Μωβ Βροχή Χωρίς Ομπρέλα

Με το κοντινότερο που έκανε ποτέ σε ροκ μπάντα στο πλάι του, ο Prince μίλησε στο Purple Rain για…